T-74/05

Sąd odrzucił skargę o stwierdzenie nieważności jako niedopuszczalną, uznając, że w rzeczywistości dotyczyła ona sporu umownego.

Skarżący, International Institute for the Urban Environment, wniósł skargę o stwierdzenie nieważności przeciwko Komisji Europejskiej, domagając się wynagrodzenia z tytułu wykonania dwóch umów w ramach programu badań i rozwoju technologicznego. Sąd uznał, że skarga, mimo formalnego oparcia na art. 230 i 238 WE, w rzeczywistości dotyczyła sporu o charakterze umownym, a nie aktu prawa wspólnotowego. W związku z tym skarga została odrzucona jako niedopuszczalna, a skarżący został obciążony kosztami postępowania.

Sprawa dotyczyła skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez International Institute for the Urban Environment przeciwko Komisji Europejskiej. Skarżący domagał się wynagrodzenia z tytułu wykonania dwóch umów zawartych w ramach programu badań i rozwoju technologicznego „Promocja innowacji i wspierania uczestnictwa MŚP”. Skarga została oparta na art. 230 WE (dotyczącym skarg o stwierdzenie nieważności aktów instytucji UE) oraz art. 238 WE (klauzula arbitrażowa). Sąd Pierwszej Instancji, rozpatrując skargę, stwierdził, że jej przedmiotem w istocie był spór o charakterze umownym, a nie kwestionowanie aktu prawa wspólnotowego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, skargi oparte na art. 230 WE są niedopuszczalne, gdy dotyczą sporów o charakterze umownym, które powinny być rozstrzygane na podstawie klauzuli arbitrażowej (art. 238 WE) lub właściwych przepisów prawa krajowego. Ponieważ skarga nie spełniała wymogów formalnych dla skargi o stwierdzenie nieważności, a jednocześnie nie mogła być traktowana jako wniosek o wykonanie klauzuli arbitrażowej, Sąd uznał ją za niedopuszczalną. W konsekwencji, Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną i obciążył skarżącego kosztami postępowania.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (3)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy