T-721/18 i T-81/19

Sąd oddalił skargi o odszkodowanie wniesione przez dwie wspólniczki spółki cywilnej przeciwko Komisji Europejskiej, uznając brak wystarczająco istotnego naruszenia prawa UE.

Dwie wspólniczki spółki cywilnej Isotis wniosły skargi o odszkodowanie przeciwko Komisji Europejskiej, zarzucając naruszenie ich dóbr osobistych i dobrego imienia w postępowaniu przeciwegzekucyjnym. Twierdziły, że przedstawiciele Komisji świadomie podawali nieprawdziwe informacje, aby obciążyć je osobistą odpowiedzialnością za długi spółki. Sąd oddalił skargi, uznając, że skarżące nie wykazały wystarczająco istotnego naruszenia norm prawa UE, które mogłoby skutkować odpowiedzialnością pozaumowną Unii.

Sprawa dotyczyła skarg wniesionych przez dwie wspólniczki spółki cywilnej Isotis przeciwko Komisji Europejskiej, domagających się odszkodowania za rzekome naruszenie ich dóbr osobistych i dobrego imienia. Skarżące twierdziły, że przedstawiciele Komisji świadomie podawali nieprawdziwe informacje w postępowaniu przeciwegzekucyjnym przed greckimi sądami, aby obciążyć je osobistą odpowiedzialnością za długi spółki Isotis wobec Unii. Sąd rozpatrzył dwie połączone sprawy (T-721/18 i T-81/19). Komisja podniosła zarzuty niedopuszczalności skarg, wskazując na brak precyzji, niejasność co do tożsamości pozwanych oraz zakresu żądań. Sąd odrzucił zarzut braku precyzji co do przedmiotu sporu i argumentów, uznając, że skargi jasno określały podstawę żądań odszkodowawczych. Odrzucił również skargę skierowaną przeciwko Komisji jako odrębnej osobie prawnej, wskazując, że pozwaną powinna być Unia Europejska reprezentowana przez Komisję. Trzecie żądanie skarg, dotyczące nakazania Komisji złożenia oświadczenia publicznego, zostało odrzucone jako niedopuszczalne z powodu braku precyzji. Sąd nie stwierdził również zawisłości sporu między dwiema skargami, uznając, że choć dotyczyły podobnych kwestii, to szkody i podstawy prawne nie były identyczne. Na etapie merytorycznym Sąd zbadał, czy zachowanie Komisji stanowiło wystarczająco istotne naruszenie normy prawa Unii przyznającej uprawnienia jednostkom. Skarżące zarzucały naruszenie godności, zasady dobrej administracji, legalności, dobrej wiary i ochrony uzasadnionych oczekiwań. Sąd stwierdził jednak, że skarżące nie wykazały, iż przedstawiciele Komisji świadomie podawali nieprawdziwe informacje lub że ich działania stanowiły nadużycie. Analiza raportów OLAF i greckiej prokuratury wykazała, że pierwsza skarżąca nie odgrywała decydującej roli w zarządzaniu finansowaniem z UE. Sąd uznał, że argumenty dotyczące naruszenia zasady dobrej wiary, ochrony uzasadnionych oczekiwań, legalności, prawa do rzetelnego procesu, pacta sunt servanda, prawa do skutecznej ochrony sądowej i bycia wysłuchanym, a także nadużycia prawa, były nieistotne lub nieuzasadnione. Argument o naruszeniu zasady dobrej administracji został odrzucony z powodu braku szczegółowego uzasadnienia. Zarzut naruszenia godności został oddalony, ponieważ opierał się na błędnym założeniu, że Komisja przedstawiła skarżące jako oszustki. Argument o naruszeniu zasady rzetelności postępowania został odrzucony, ponieważ dotyczył przepisów prawa krajowego, a kontrola egzekucji należy do sądów krajowych. W konsekwencji Sąd oddalił skargi jako bezzasadne i obciążył skarżące kosztami postępowania.

Zagadnienia prawne (3)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (13)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy