T-667/19
Podsumowanie
Sąd UE oddalił skargę Ferriere Nord SpA na decyzję Komisji dotyczącą kartelu na rynku prętów zbrojeniowych, uznając, że mimo długotrwałego postępowania i błędów proceduralnych, nie doszło do naruszenia prawa do obrony ani zasady non bis in idem, a nałożona grzywna była proporcjonalna.
Ferriere Nord SpA zaskarżyła decyzję Komisji Europejskiej stwierdzającą naruszenie art. 65 EWWiS na rynku prętów zbrojeniowych. Skarżąca podnosiła zarzuty dotyczące naruszenia prawa do obrony, zasady rozsądnego czasu trwania postępowania, obowiązku uzasadnienia, proporcjonalności oraz zasady non bis in idem. Sąd UE oddalił większość zarzutów, uznając, że mimo długotrwałego postępowania i błędów proceduralnych Komisji, prawo do obrony nie zostało naruszone, a zasada non bis in idem nie została naruszona, ponieważ poprzednie decyzje zostały uchylone z przyczyn formalnych. Sąd uznał również, że nałożona grzywna, mimo obniżenia o 50% z uwagi na długość postępowania, była proporcjonalna i miała odstraszający skutek.
Sąd Unii Europejskiej wydał wyrok w sprawie T-667/19, w której Ferriere Nord SpA zaskarżyła decyzję Komisji Europejskiej z dnia 4 lipca 2019 r. stwierdzającą naruszenie art. 65 EWWiS na rynku prętów zbrojeniowych do betonu. Sprawa miała długą i skomplikowaną historię procesową, obejmującą wcześniejsze decyzje Komisji z 2002 r. i 2009 r., które zostały następnie uchylone przez Sąd i Trybunał Sprawiedliwości z przyczyn proceduralnych. Ferriere Nord podniosła dziewięć zarzutów, w tym naruszenie prawa do obrony, zasady rozsądnego czasu trwania postępowania, obowiązku uzasadnienia, zasady proporcjonalności oraz zasady non bis in idem. Sąd UE oddalił większość zarzutów. W odniesieniu do zasady rozsądnego czasu trwania postępowania, Sąd uznał, że choć postępowanie było długotrwałe (prawie 19 lat), nie doszło do naruszenia prawa do obrony, a sama długość postępowania nie stanowiła podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd odrzucił również zarzut naruszenia zasady non bis in idem, wyjaśniając, że ponowne postępowanie było uzasadnione uchyleniem poprzednich decyzji z przyczyn formalnych, a nałożona grzywna zastępowała poprzednie sankcje. Sąd nie stwierdził naruszenia zasady proporcjonalności ani obowiązku uzasadnienia. W kwestii grzywny, Sąd, wykonując nieograniczone prawo orzekania, uznał, że obniżenie jej o 50% przez Komisję było właściwym środkiem w celu złagodzenia skutków długotrwałego postępowania i błędów proceduralnych, zapewniając jednocześnie odstraszający skutek kary. Ostatecznie Sąd oddalił skargę w całości i obciążył Ferriere Nord SpA kosztami postępowania.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (4)
Odpowiedź sądu
Nie, samo naruszenie zasady rozsądnego czasu trwania postępowania nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, jeśli nie zostało naruszone prawo do obrony.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że choć postępowanie było długotrwałe i zawierało błędy proceduralne, nie doszło do naruszenia prawa do obrony. Długość postępowania może być podstawą do stwierdzenia nieważności tylko wtedy, gdy jest nierozsądna i utrudnia prawo do obrony.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skarge
Strona wygrywająca
Komisja Europejska
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Ferriere Nord SpA | spolka | skarżący |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | pozwana |
| Rada Unii Europejskiej | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (22)
Główne
TFUE art. 263
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
EWWiS art. 65 § 1
Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali
rozporządzenie nr 1/2003 art. 1
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003
rozporządzenie nr 1/2003 art. 25
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003
Przepis dotyczący przedawnienia, który skarżąca uznała za niezgodny z prawem.
Pomocnicze
TFUE art. 266
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
TFUE art. 101
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
TFUE art. 102
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
TFUE art. 105 § 1
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
TFUE art. 261
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
EWWiS art. 65 § 4
Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali
EWWiS art. 65 § 5
Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali
EWWiS art. 47
Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali
EWWiS art. 36
Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali
rozporządzenie nr 1/2003 art. 7 § 1
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003
rozporządzenie nr 1/2003 art. 23 § 2
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003
rozporządzenie nr 1/2003 art. 31
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003
rozporządzenie nr 773/2004
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004
Karta art. 41 § 1
Karta praw podstawowych Unii Europejskiej
Dotyczy zasady rozsądnego czasu trwania postępowania.
Karta art. 50
Karta praw podstawowych Unii Europejskiej
Dotyczy zasady ne bis in idem.
rozporządzenie nr 17 art. 19 § 1
Rozporządzenie Rady nr 17
komunikat w sprawie współpracy § D ust. 1
Komunikat Komisji dotyczący nienakładania grzywien lub obniżania ich kwoty w sprawach dotyczących karteli
wytyczne z 1998 r.
Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 EWWiS
Argumenty
Skuteczne argumenty
Długość postępowania i błędy proceduralne nie naruszyły prawa do obrony. Ponowne postępowanie po uchyleniu decyzji z przyczyn formalnych nie narusza zasady non bis in idem. Grzywna, po obniżeniu o 50%, jest proporcjonalna i ma odstraszający skutek. Komisja prawidłowo uwzględniła powrót do naruszenia jako okoliczność obciążającą.
Odrzucone argumenty
Naruszenie prawa do obrony z powodu braku szczegółowych informacji o zamiarze uwzględnienia powrotu do naruszenia. Naruszenie zasady rozsądnego czasu trwania postępowania. Naruszenie obowiązku uzasadnienia i zasady proporcjonalności. Naruszenie zasady non bis in idem. Bezprawność systemu przedawnienia.
Godne uwagi sformułowania
Sąd nie przeanalizował innych aspektów tej decyzji. Decyzja z 2002 r. stała się ostateczna w stosunku do Federacciai, która nie zaskarżyła jej przed Sądem. Trybunał uchylił również inne wyroki wydane przez Sąd w dniu 9 grudnia 2014 r. w przedmiocie zgodności z prawem decyzji z 2009 r., a także, z tych samych powodów, stwierdził nieważność tej decyzji w odniesieniu do czterech pozostałych przedsiębiorstw. Sąd stwierdził częściową nieważność decyzji Komisji z 2009 r. w odniesieniu do jednego z jej adresatów, zmniejszył kwotę grzywny nałożonej w niej na dwóch innych z jej adresatów i oddalił pozostałe wniesione skargi. Sąd uznał, że samo przekroczenie rozsądnego terminu powinno było skłonić Komisję do odstąpienia od wydania zaskarżonej decyzji. W dziedzinie konkurencji Komisji przyznano zatem – niezależnie od tego, w jaki sposób dowiedziała się o sprawie, czyli, w szczególności, z wniesionej do niej skargi czy też z własnej inicjatywy – uprawnienie do decydowania o tym, czy dane zachowania powinny być przedmiotem dalszego dochodzenia, decyzji i grzywny w zależności od priorytetów, które określa ta instytucja w ramach swojej polityki konkurencji. W sytuacji gdy – tak jak w niniejszej sprawie – z jednej strony dwukrotnie stwierdzono nieważność wydanej przez Komisję decyzji, i, z drugiej strony, czas, jaki upłynął między pierwszymi czynnościami dochodzeniowymi a wydaniem decyzji, był wyjątkowo długi, instytucja ta jest zobowiązana, zgodnie z zasadą dobrej administracji, do uwzględnienia czasu trwania postępowania i konsekwencji, jakie upływ tego czasu mógł mieć na jej decyzję o ściganiu danych przedsiębiorstw, zaś ocenę tę należy następnie przedstawić w uzasadnieniu decyzji. Zasada non bis in idem nie stoi natomiast na przeszkodzie ponownemu wszczęciu postępowania dotyczącego tego samego zachowania antykonkurencyjnego, w przypadku gdy stwierdzono nieważność pierwszej decyzji ze względów formalnych, nie orzekając co do istoty zarzucanych czynów, ponieważ decyzja w sprawie stwierdzenia nieważności nie oznacza wtedy „uniewinnienia” w rozumieniu, jakie zostało nadane temu terminowi w sprawach karnych. W ramach wykonywania nieograniczonego prawa orzekania sąd Unii może uchylić, zmniejszyć czy też zwiększyć nałożoną grzywnę. Komisja uważa, że błędy proceduralne popełnione przez nią w ramach przejścia z traktatu EWWiS do traktatu WE oraz dłuższego okresu czasu, jaki mógł upłynąć z powodu tych błędów, mogą uzasadniać odpowiednie zadośćuczynienie dla adresatów niniejszej decyzji.
Skład orzekający
S. Gervasoni
prezes
L. Madise
sędzia
P. Nihoul
sprawozdawca
R. Frendo
sędzia
J. Martín y Pérez de Nanclares
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja zasady rozsądnego czasu trwania postępowania, zasady non bis in idem oraz proporcjonalności grzywny w kontekście długotrwałych postępowań antymonopolowych i błędów proceduralnych Komisji Europejskiej."
Ograniczenia: Specyfika sprawy związana z przejściem z traktatu EWWiS na TFUE oraz wielokrotnym uchylaniem decyzji przez sądy UE.
Wartość merytoryczna
Ocena: 8/10
Sprawa dotyczy długotrwałego sporu antymonopolowego z wieloma zwrotami akcji, błędami proceduralnymi i uchylaniem decyzji przez sądy, co pokazuje złożoność i wyzwania w egzekwowaniu prawa konkurencji. Pokazuje również, jak sądy UE kontrolują działania Komisji.
“Dziewiętnaście lat batalii o grzywnę: jak błędy Komisji UE wpłynęły na sprawę o kartel?”
Sektor
przemysł ciężki
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI