T-653/24

Sąd orzekł, że francuska składka taryfowa od usług przesyłu i dystrybucji energii elektrycznej nie jest "innym podatkiem pośrednim" w rozumieniu dyrektywy 2008/118, ponieważ jej naliczanie nie zależy od faktycznego zużycia energii.

Sprawa dotyczyła wykładni art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118/WE w kontekście francuskiej składki taryfowej od usług przesyłu i dystrybucji energii elektrycznej. Accorinvest i Société Générale twierdziły, że składka ta jest "innym podatkiem pośrednim" niezgodnym z prawem UE. Sąd analizował, czy mechanizm przerzucenia podatku na odbiorcę oraz sposób jego naliczania (na podstawie stałego składnika opłat za dostęp do sieci, a nie faktycznego zużycia) kwalifikują go jako podatek pośredni objęty dyrektywą. Ostatecznie Sąd uznał, że składka ta nie spełnia kryteriów "innego podatku pośredniego".

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (radę stanu, Francja) dotyczył wykładni art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 2008/118/WE w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego. Sprawa toczyła się między francuskimi spółkami Accorinvest i Société Générale a francuskim ministrem gospodarki, finansów i suwerenności przemysłowej i cyfrowej. Spółki domagały się odszkodowania od państwa francuskiego za zapłaconą składkę taryfową od usług przesyłu i dystrybucji energii elektrycznej, twierdząc, że jest ona niezgodna z prawem UE. Sąd odsyłający postawił dwa pytania prejudycjalne: po pierwsze, czy sam mechanizm prawnego przerzucenia podatku na końcowego odbiorcę oznacza istnienie bezpośredniego i nierozerwalnego związku między podatkiem a konsumpcją, nawet jeśli podatek jest obliczany niezależnie od ilości zużytego produktu; po drugie, czy podatek oparty na stałym składniku opłat za dostęp do sieci, a nie na faktycznym zużyciu, można uznać za wykazujący taki związek. Sąd (izba prejudycjalna) przypomniał, że dyrektywa 2008/118 ma na celu harmonizację warunków nakładania podatku akcyzowego dla funkcjonowania rynku wewnętrznego. Artykuł 1 ust. 2 pozwala państwom członkowskim na nakładanie innych podatków pośrednich, ale przepis ten należy interpretować ściśle. Aby podatek został zakwalifikowany jako inny podatek pośredni od energii elektrycznej, musi istnieć bezpośredni i nierozerwalny związek między podatkiem a zużyciem energii. Analizując orzecznictwo, Sąd stwierdził, że całkowite przerzucenie podatku na odbiorcę końcowego nie jest wystarczające do takiej kwalifikacji. W niniejszej sprawie, składka taryfowa jest należna z tytułu zawarcia umowy o dostęp do sieci, a jej obliczenie opiera się na stałych składnikach opłat (zarządzanie, pobór, dostawy awaryjne), które nie zależą od faktycznego zużycia energii elektrycznej. Nawet całkowity brak zużycia nie zwalnia z obowiązku zapłaty. W związku z tym Sąd orzekł, że składka taryfowa nie stanowi "innego podatku pośredniego" w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118, ponieważ nie ma bezpośredniego i nierozerwalnego związku ze zużyciem energii elektrycznej. Sąd oddalił wniosek spółek o otwarcie ustnego etapu postępowania na nowo.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (6)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy