T-602/15

Sąd odrzucił skargę pracownika misji UE z powodu braku właściwości i niedopuszczalności, wskazując na właściwe sądy krajowe dla sporów z poprzednich umów.

Pracownik misji UE, Liam Jenkinson, wniósł skargę przeciwko Radzie, Komisji, ESDZ i Eulex Kosovo, domagając się zmiany kwalifikacji jego umów na czas nieokreślony, odszkodowania za dyskryminację i nadużycie umów na czas określony. Sąd uznał się za właściwego jedynie w odniesieniu do ostatniej umowy na czas określony, która zawierała klauzulę arbitrażową na rzecz TSUE. W odniesieniu do poprzednich umów, które zawierały klauzule prorogacyjne na rzecz sądów belgijskich, Sąd stwierdził oczywisty brak właściwości. Żądania dotyczące odpowiedzialności pozaumownej zostały uznane za oczywiście niedopuszczalne z powodu braku precyzyjnego określenia związku przyczynowego między zarzucanym działaniem a szkodą. Skarga została odrzucona, a skarżący obciążony kosztami.

Liam Jenkinson, obywatel irlandzki, pracował w różnych misjach Unii Europejskiej na podstawie kolejnych umów na czas określony w latach 1994-2014. Wniósł skargę do Sądu UE, domagając się zmiany kwalifikacji jego stosunku umownego na umowę na czas nieokreślony, odszkodowania za nadużycie umów na czas określony i zwolnienia, a także stwierdzenia dyskryminacji ze strony Rady, Komisji i ESDZ. Jako żądanie ewentualne, domagał się odszkodowania z tytułu odpowiedzialności pozaumownej. Pozwane instytucje wniosły zarzuty niedopuszczalności, argumentując, że Sąd jest niewłaściwy do rozpoznania sprawy, ponieważ większość umów zawierała klauzule prorogacyjne przyznające jurysdykcję sądom belgijskim. Sąd, analizując sprawę, stwierdził, że jest właściwy jedynie w odniesieniu do ostatniej umowy na czas określony, która zawierała klauzulę arbitrażową na podstawie art. 272 TFUE. W odniesieniu do wszystkich poprzednich umów, które przyznawały jurysdykcję sądom belgijskim, Sąd uznał się za oczywiście niewłaściwy. W związku z tym, pierwsza grupa żądań, dotycząca zmiany kwalifikacji wszystkich stosunków umownych i skutków poprzednich umów, została odrzucona z powodu braku właściwości. Sąd uznał również, że jest oczywiście niewłaściwy do rozstrzygnięcia drugiej grupy żądań, dotyczących dyskryminacji i zatrudnienia w charakterze personelu tymczasowego, ponieważ były one skierowane przeciwko instytucjom, które nie były stronami ostatniej umowy na czas określony. Żądania te dotyczyły poprzednich stosunków umownych, w odniesieniu do których Sąd nie był właściwy. Żądania sformułowane tytułem ewentualnym, oparte na odpowiedzialności pozaumownej, zostały uznane za oczywiście niedopuszczalne. Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał wystarczająco jasno i precyzyjnie związku przyczynowego między zarzucanym przez niego naruszeniem zasad administracyjnych a szkodą wynikającą z odrzucenia jego żądań głównych. Sąd nie był w stanie zrozumieć, w jaki sposób jego decyzja o braku właściwości mogłaby wynikać z zachowania pozwanych. Ostatecznie, Sąd odrzucił skargę w całości, częściowo z powodu oczywistego braku właściwości, a częściowo jako oczywiście niedopuszczalną. Skarżący został obciążony kosztami postępowania. Sąd podkreślił, że skarżący ma możliwość dochodzenia swoich praw przed sądami krajowymi, którym przyznano jurysdykcję w klauzulach arbitrażowych zawartych w poprzednich umowach.

Zagadnienia prawne (3)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (13)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy