T-565/23

Sąd2025-11-19

cjeuochrona_srodowiskasrodki_ochrony_roslinWysokasad_ogolny

glifosatochrona środowiskasubstancje czynneprocedura odnowieniaprawo ochrony środowiskakonwencja z Aarhusdecyzja Komisjistwierdzenie nieważności

Podsumowanie

Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji oddalającej wniosek o wewnętrzną procedurę odwoławczą dotyczącą przedłużenia zatwierdzenia glifosatu, uznając, że Komisja błędnie zinterpretowała przesłanki pozwalające na takie przedłużenie.

Fundacja Aurelia Stiftung wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji oddalającej jej wniosek o wewnętrzną procedurę odwoławczą dotyczącą rozporządzenia przedłużającego zatwierdzenie substancji czynnej glifosat. Skarżąca zarzuciła Komisji naruszenie art. 17 rozporządzenia nr 1107/2009 poprzez błędną interpretację przesłanki "przyczyn niezależnych od wnioskodawcy" w kontekście opóźnień w procedurze odnowienia zatwierdzenia. Sąd uznał ten zarzut za zasadny, stwierdzając, że Komisja nie przeprowadziła wystarczającej analizy roli wnioskodawcy w opóźnieniach i zastosowała zbyt restrykcyjne podejście, naruszając tym samym równowagę interesów ustaloną przez prawodawcę. W konsekwencji Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.

Sprawa dotyczyła skargi fundacji Aurelia Stiftung przeciwko Komisji Europejskiej o stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej wniosek o wewnętrzną procedurę odwoławczą. Wniosek ten dotyczył rozporządzenia wykonawczego przedłużającego okres zatwierdzenia substancji czynnej glifosat. Skarżąca zarzuciła Komisji naruszenie art. 17 rozporządzenia nr 1107/2009, który pozwala na przedłużenie zatwierdzenia, gdy opóźnienie w procedurze odnowienia wynika z przyczyn niezależnych od wnioskodawcy. Sąd podkreślił, że interpretacja tego przepisu wymaga obiektywnej analizy in concreto przyczyn opóźnienia, uwzględniając rolę wnioskodawcy i jego staranność. Stwierdzono, że Komisja nie przeprowadziła takiej analizy, ograniczając się do wskazania innych czynników opóźnienia i błędnie interpretując przesłankę niezależności przyczyn od wnioskodawcy. Sąd zwrócił uwagę na rozbieżności w wersjach językowych przepisu oraz na cel rozporządzenia, jakim jest wysoki poziom ochrony środowiska. W związku z tym Sąd uznał zarzut naruszenia art. 17 rozporządzenia nr 1107/2009 za zasadny i stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, nie badając pozostałych zarzutów. Kosztami postępowania obciążono Komisję Europejską.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism

Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (3)

Odpowiedź sądu

Nie, Komisja naruszyła prawo, błędnie interpretując i stosując art. 17 rozporządzenia nr 1107/2009. Nie przeprowadziła analizy in concreto roli wnioskodawcy w opóźnieniach i zastosowała zbyt restrykcyjne podejście, naruszając tym samym równowagę interesów ustaloną przez prawodawcę.

Uzasadnienie

Sąd stwierdził, że interpretacja art. 17 rozporządzenia nr 1107/2009 wymaga obiektywnej analizy przyczyn opóźnienia, uwzględniającej rolę wnioskodawcy i jego staranność. Komisja nie przeprowadziła takiej analizy, ograniczając się do wskazania innych czynników opóźnienia i błędnie uznając, że opóźnienie nie było spowodowane przez wnioskodawcę. Sąd podkreślił, że wysoki poziom ochrony środowiska ma nadrzędne znaczenie i że przedłużenie zatwierdzenia powinno być uzależnione od faktycznego braku winy wnioskodawcy w opóźnieniu.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

stwierdzono_niewaznosc

Strona wygrywająca

skarżący

Strony

Nazwa	Typ	Rola
Aurelia Stiftung	inne	skarżący
Komisja Europejska	instytucja_ue	pozwana
Bayer Agriculture	spolka	interwenient

Przepisy (17)

Główne

TFUE art. 263

Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

Podstawa prawna skargi o stwierdzenie nieważności.

Rozporządzenie nr 1107/2009 art. 17 § akapit pierwszy

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009

Przepis dotyczący przedłużenia okresu zatwierdzenia substancji czynnych w przypadku opóźnień wynikających z przyczyn niezależnych od wnioskodawcy.

Rozporządzenie nr 1367/2006 art. 10

Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady

Przepis dotyczący prawa organizacji pozarządowych do złożenia wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej.

Rozporządzenie nr 1367/2006 art. 11 § ust. 1 lit. b)

Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady

Kryteria kwalifikacji organizacji pozarządowej do złożenia wniosku o wewnętrzną procedurę odwoławczą.

Rozporządzenie nr 1367/2006 art. 2 § ust. 1 lit. f)

Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady

Definicja "prawa ochrony środowiska" na potrzeby rozporządzenia.

Pomocnicze

TFUE art. 191 § ust. 1

Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

Cele polityki Unii w dziedzinie środowiska.

TFUE art. 192 § ust. 2

Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

Zakres prawa ochrony środowiska.

TFUE art. 11

Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

Uwzględnianie wymogów ochrony środowiska przy ustalaniu i realizacji polityk Unii.

TFUE art. 114 § ust. 3

Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

Obowiązek Komisji przyjmowania wysokiego poziomu ochrony środowiska w swoich wnioskach dotyczących rynku wewnętrznego.

Rozporządzenie wykonawcze nr 540/2011

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 540/2011

Wykaz zatwierdzonych substancji czynnych.

Rozporządzenie wykonawcze nr 844/2012 art. 3