T-47/19

Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji Europejskiej, która uznała, że niemiecki system zwalniający sklepy przygraniczne z poboru kaucji za napoje sprzedawane zagranicznym klientom nie stanowi pomocy państwa.

Sąd Unii Europejskiej stwierdził nieważność decyzji Komisji Europejskiej dotyczącej pomocy państwa w Niemczech. Komisja uznała, że zwolnienie niemieckich sklepów przygranicznych z obowiązku pobierania kaucji za napoje sprzedawane klientom z zagranicy, a także wynikające z tego niepobieranie VAT i nienakładanie grzywien, nie stanowi pomocy państwa. Sąd uznał jednak, że Komisja popełniła błędy w analizie, szczególnie w kwestii nienakładania grzywien, i nie zbadała wystarczająco poważnych trudności interpretacyjnych związanych z niemieckim prawem. W rezultacie cała decyzja Komisji została unieważniona.

Sąd Unii Europejskiej (Sąd) wydał wyrok w sprawie T-47/19, w której Dansk Erhverv zaskarżyło decyzję Komisji Europejskiej (Komisja) C(2018) 6315 final. Decyzja ta dotyczyła domniemanej pomocy państwa przyznanej przez Niemcy sklepom znajdującym się na granicy, które sprzedawały napoje klientom zagranicznym. Skarżące stowarzyszenie twierdziło, że niemiecki system zwalniający te sklepy z obowiązku pobierania kaucji za opakowania jednorazowe, a także wynikające z tego niepobieranie podatku VAT i nienakładanie grzywien, stanowi pomoc państwa niezgodną z prawem UE. Komisja w swojej decyzji ograniczyła się do analizy przesłanki zasobów państwowych i uznała, że żaden z tych środków nie stanowi pomocy państwa. W odniesieniu do niepobierania kaucji stwierdziła, że system kaucji nie jest finansowany z zasobów państwowych. W kwestii niepobierania VAT uznała, że jest to jedynie konsekwencja niepobierania kaucji i nie stanowi dodatkowego obciążenia dla państwa. Natomiast w odniesieniu do nienakładania grzywien, Komisja zastosowała nowe kryterium, zgodnie z którym nienakładanie grzywny nie stanowi pomocy państwa, jeśli wynika z poważnych i racjonalnych wątpliwości organów krajowych co do interpretacji przepisów. Sąd, analizując skargę, uznał ją za dopuszczalną. Następnie Sąd zbadał jedyny zarzut skarżącego, który składał się z trzech części. Sąd oddalił pierwszą część zarzutu, dotyczącą naruszenia obowiązków wynikających z innych przepisów prawa UE i prawa niemieckiego, stwierdzając, że nie można skutecznie powoływać się na naruszenie tych przepisów w celu wykazania niezgodności z prawem decyzji Komisji rozstrzygającej o istnieniu pomocy państwa. Sąd uznał również, że druga część zarzutu, dotycząca niepobierania VAT, jest bezzasadna, ponieważ niepobieranie VAT było jedynie pośrednią konsekwencją niepobierania kaucji i nie stanowiło bezpośredniego obciążenia dla państwa. Jednakże Sąd uwzględnił trzecią część zarzutu, dotyczącą nienakładania grzywien. Sąd stwierdził, że Komisja popełniła błędy w analizie, stosując kryterium oparte na trudnościach interpretacyjnych bez należytego zbadania, czy te trudności były czasowe i związane z procesem stopniowego wyjaśniania norm. Ponadto Sąd uznał, że niemieckie władze regionalne nie opierały swojej praktyki na trudnościach interpretacyjnych, lecz na utrwalonej wykładni przepisów. Sąd stwierdził również istnienie poważnych trudności w ocenie zgodności niemieckich przepisów z prawem UE, co powinno było skłonić Komisję do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego. W związku z tym Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Komisji w całości, uznając, że niepobieranie kaucji, niepobieranie VAT i nienakładanie grzywien są ze sobą nierozerwalnie związane.

Zagadnienia prawne (4)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (9)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy