T-446/05

Sąd UE oddalił skargę firm Amann & Söhne i Cousin Filterie dotyczącą decyzji Komisji o nałożeniu grzywien za udział w kartelach na rynku nici przemysłowych i motoryzacyjnych, potwierdzając prawidłowość definicji rynków, ustalenia naruszeń oraz metody obliczania grzywien.

Sprawa dotyczyła skargi firm Amann & Söhne i Cousin Filterie na decyzję Komisji Europejskiej nakładającą na nie grzywny za udział w kartelach na rynku nici przemysłowych i motoryzacyjnych. Skarżące kwestionowały m.in. definicję rynków, istnienie jednolitego naruszenia, sposób obliczenia grzywien oraz naruszenie prawa do obrony. Sąd UE oddalił skargę, uznając, że Komisja prawidłowo zdefiniowała odrębne rynki produktowe i geograficzne, prawidłowo ustaliła istnienie dwóch odrębnych naruszeń (kartel na rynku nici motoryzacyjnych w EOG oraz kartel na rynku nici przemysłowych w krajach Beneluksu i nordyckich), a także prawidłowo zastosowała metodologię obliczania grzywien, uwzględniając wagę, czas trwania naruszenia oraz wielkość przedsiębiorstw, a także nie naruszyła prawa do obrony.

Sąd UE rozpatrzył skargę firm Amann & Söhne GmbH & Co. KG i Cousin Filterie SAS (skarżące) przeciwko Komisji Europejskiej, która decyzją z 14 września 2005 r. stwierdziła naruszenie przez skarżące art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG w związku z udziałem w kartelach na rynku nici przeznaczonych dla sektora motoryzacyjnego w EOG oraz na rynku nici przemysłowych w państwach Beneluksu i państwach nordyckich. Komisja nałożyła na skarżące solidarnie grzywnę w wysokości 4,888 mln EUR za kartel motoryzacyjny oraz na Amann grzywnę w wysokości 13,09 mln EUR za kartel przemysłowy. Skarżące wniosły o stwierdzenie nieważności decyzji i ewentualnie obniżenie grzywny. Sąd oddalił zarzut dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003 w zakresie uznania dwóch odrębnych naruszeń. Uzasadnił to prawidłowym rozróżnieniem rynków produktowych i geograficznych (rynek nici motoryzacyjnych w EOG oraz rynek nici przemysłowych w krajach Beneluksu i nordyckich) oraz brakiem istnienia „całościowego planu” łączącego oba kartele, co potwierdził brak tożsamości większości uczestników i brak całościowej koordynacji. Sąd oddalił również zarzuty dotyczące nieprawidłowości w obliczeniu grzywien. Odnosząc się do zasady nulla poena sine lege, stwierdził, że przepisy dotyczące grzywien są jasne, a Komisja nie dysponuje nieograniczonym zakresem swobodnego uznania. Oddalił argument o obowiązku nałożenia jednej grzywny za kilka naruszeń, wskazując, że jest to możliwość, a nie obowiązek, stosowana w szczególnych okolicznościach, których w tej sprawie nie było. Odrzucił zarzut naruszenia zasady proporcjonalności i równego traktowania, uznając, że Komisja prawidłowo uwzględniła wielkość przedsiębiorstw i ich obroty na właściwych rynkach przy ustalaniu kwot wyjściowych grzywien. Stwierdził, że „system ryczałtowy” nie jest niedopuszczalny, a traktowanie małych i średnich przedsiębiorstw nie narusza zasady równego traktowania. Oddalił zarzut błędnego obliczenia czasu trwania naruszenia, błędnego ustalenia kwoty wyjściowej i podstawowej grzywny, a także nieuwzględnienia okoliczności łagodzących i braku wprowadzenia kartelu w życie. Sąd uznał, że Komisja prawidłowo ustaliła czas trwania naruszenia, kwoty wyjściowe i podstawowe grzywny, a także prawidłowo oceniła brak podstaw do zastosowania okoliczności łagodzących. Na koniec, Sąd oddalił zarzut naruszenia prawa do bycia wysłuchanym i prawa do obrony, uznając, że Komisja prawidłowo przedstawiła dowody i zarzuty, a skarżące miały możliwość przedstawienia swojego stanowiska.

Zagadnienia prawne (5)

Strony

Przepisy (10)

Skład orzekający

Powiązane tematy