T-435/10

Sąd odrzucił skargę o stwierdzenie nieważności złożoną przez IEM przeciwko Komisji, uznając ją za niedopuszczalną, ponieważ dotyczyła sporu o charakterze umownym, a nie aktu podlegającego zaskarżeniu.

Skarżąca IEM wniosła skargę o stwierdzenie nieważności dwóch pism Komisji: pisma zapowiadającego sporządzenie noty obciążeniowej dotyczącej zwrotu zaliczek wypłaconych w ramach umowy o finansowanie badań oraz pisma ponaglającego do zwrotu niezapłaconej kwoty. Sąd uznał, że oba pisma są aktami ściśle związanymi z umową i stanowią element postępowania umownego, a nie aktami podlegającymi zaskarżeniu w trybie skargi o stwierdzenie nieważności. W związku z tym, sprawa powinna być rozstrzygana na podstawie klauzuli arbitrażowej zawartej w umowie, a nie skargi o stwierdzenie nieważności.

Sprawa dotyczyła skargi o stwierdzenie nieważności złożonej przez IEM przeciwko Komisji Europejskiej. Skarżąca domagała się unieważnienia pisma Komisji z dnia 7 maja 2010 r., zapowiadającego sporządzenie noty obciążeniowej na kwotę 105 416,47 EUR tytułem zwrotu zaliczek wypłaconych w ramach umowy o finansowanie badań (program ramowy FAIR‑CT98‑9544). Skarżąca kwestionowała również pismo Komisji z dnia 14 lipca 2010 r., ponaglające do zwrotu tej kwoty. Sąd, analizując charakter zaskarżonych pism, stwierdził, że nie są one aktami podlegającymi zaskarżeniu w rozumieniu art. 263 TFUE. Zamiast tego, uznał je za akty ściśle związane z umową, stanowiące element postępowania umownego, które powinno być rozstrzygane na podstawie klauzuli arbitrażowej zawartej w umowie (art. 272 TFUE). W konsekwencji, Sąd uznał skargę za niedopuszczalną z powodu braku właściwości sądu Unii w sprawach o charakterze umownym, które podlegają klauzuli arbitrażowej. Skarżąca została obciążona kosztami postępowania.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (4)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy