T-423/18

Sąd uchylił decyzję EUIPO odmawiającą rejestracji słownego znaku towarowego "vita" dla artykułów kuchennych, uznając, że nie jest on ani opisowy, ani pozbawiony charakteru odróżniającego w odniesieniu do szwedzkojęzycznych konsumentów.

Fissler GmbH zgłosiła słowny znak towarowy "vita" do rejestracji jako unijny znak towarowy dla artykułów kuchennych. EUIPO odmówiło rejestracji, uznając znak za opisowy i pozbawiony charakteru odróżniającego. Sąd uznał jednak, że słowo "vita" w języku szwedzkim, choć może oznaczać "biały", nie jest wystarczająco bezpośrednio związane z cechami tych towarów, aby uznać je za opisowe. Ponadto, sąd stwierdził, że znak "vita" posiada charakter odróżniający, ponieważ konsumenci szwedzkojęzyczni prawdopodobnie postrzegają go jako wskazanie pochodzenia, a nie opis koloru. W konsekwencji, Sąd uchylił decyzję EUIPO.

Skarżąca, Fissler GmbH, złożyła wniosek o rejestrację słownego unijnego znaku towarowego "vita" dla towarów z klas 7, 11 i 21, obejmujących m.in. roboty kuchenne, szybkowary i przybory kuchenne. Ekspert EUIPO odmówił rejestracji, powołując się na bezwzględne podstawy odmowy z art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001, tj. brak charakteru odróżniającego i charakter opisowy. Piąta Izba Odwoławcza EUIPO utrzymała tę decyzję w mocy. Sąd, rozpatrując skargę, skupił się na dwóch zarzutach skarżącej: naruszeniu art. 7 ust. 1 lit. c) (charakter opisowy) i art. 7 ust. 1 lit. b) (brak charakteru odróżniającego). W odniesieniu do charakteru opisowego, Sąd analizował znaczenie słowa "vita" w języku szwedzkim. Skarżąca argumentowała, że "vita" użyte samodzielnie nie jest od razu rozpoznawane jako "biały" przez szwedzkich konsumentów i może mieć inne znaczenia (np. "życie" po łacinie/włosku). Sąd uznał jednak, że "vita" jest formą określoną liczby mnogiej szwedzkiego słowa "vit" (biały) i jest rozpoznawalne jako takie, nawet użyte samodzielnie. Kluczowe dla Sądu było jednak ustalenie, czy istnieje wystarczająco bezpośredni i konkretny związek między tym znaczeniem a wskazanymi towarami. Sąd stwierdził, że kolor biały nie jest cechą samoistną ani nierozerwalnie związaną z charakterem tych towarów, które są dostępne w wielu kolorach, w tym białym, ale nie jest to ich dominująca lub unikalna właściwość. Ponadto, Sąd uznał, że szwedzkie określenie "vitvaror" (białe towary) odnosi się głównie do dużych urządzeń AGD, a nie do małych artykułów kuchennych objętych wnioskiem, co czyni związek między "vita" a tymi towarami zbyt pośrednim i niejasnym. W konsekwencji, Sąd uznał, że znak "vita" nie jest opisowy. W odniesieniu do braku charakteru odróżniającego, Sąd zauważył, że Izba Odwoławcza oparła swoje rozumowanie na błędnym założeniu o opisowym charakterze znaku. Ponieważ znak nie został uznany za opisowy, Sąd zbadał, czy samodzielnie jest pozbawiony charakteru odróżniającego. Sąd stwierdził, że szwedzcy konsumenci prawdopodobnie nie postrzegają "vita" jako opisu właściwości towarów, lecz raczej jako wskazania ich pochodzenia, zwłaszcza że znak może być umieszczany na towarach w różnych kolorach. W związku z tym, znak "vita" jest zdolny do pełnienia podstawowej funkcji znaku towarowego, jaką jest wskazanie pochodzenia. Sąd uznał, że Izba Odwoławcza naruszyła art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia, błędnie odmawiając rejestracji z powodu braku charakteru odróżniającego. Z uwagi na uwzględnienie obu zarzutów, Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji EUIPO i obciążył Urząd kosztami postępowania.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (7)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy