T-396/09

Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji Europejskiej odrzucającej wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej, uznając, że ograniczenie dostępu do tej procedury tylko do środków o charakterze indywidualnym jest niezgodne z Konwencją z Aarhus.

Skarżące organizacje ekologiczne wniosły o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej, która odrzuciła ich wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej decyzji przyznającej Niderlandom czasowe odstępstwo od norm jakości powietrza. Komisja uznała, że decyzja o odstępstwie nie jest środkiem o charakterze indywidualnym, a zatem nie podlega procedurze. Sąd uznał jednak, że ograniczenie dostępu do procedury odwoławczej tylko do środków o charakterze indywidualnym, wynikające z rozporządzenia nr 1367/2006, jest niezgodne z Konwencją z Aarhus, która obejmuje szerszy zakres 'działań'. W konsekwencji Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.

Sprawa dotyczyła skargi wniesionej przez dwie holenderskie organizacje ekologiczne, Vereniging Milieudefensie i Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht, przeciwko decyzji Komisji Europejskiej z dnia 28 lipca 2009 r. (C(2009) 6121), która odrzuciła ich wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej. Wniosek ten dotyczył wcześniejszej decyzji Komisji z dnia 7 kwietnia 2009 r. (C(2009) 2560), która przyznała Królestwu Niderlandów czasowe odstępstwo od obowiązków dotyczących jakości powietrza, w szczególności w zakresie dwutlenku azotu i pyłu PM10, przewidzianych w dyrektywie 2008/50/WE. Komisja odrzuciła wniosek organizacji ekologicznych, argumentując, że decyzja o przyznaniu odstępstwa nie jest środkiem o charakterze indywidualnym, a jedynie środkiem o charakterze generalnym, co wyklucza możliwość wszczęcia wewnętrznej procedury odwoławczej na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 (wdrażającego Konwencję z Aarhus do instytucji UE). Skarżące podniosły dwa zarzuty. Główny zarzut dotyczył naruszenia art. 10 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1367/2006, twierdząc, że decyzja o odstępstwie powinna być uznana za środek o charakterze indywidualnym. Sąd analizował charakter prawny decyzji Komisji, odwołując się do orzecznictwa, które stanowi, że decyzje skierowane do państw członkowskich, zatwierdzające odstępstwa od ogólnego reżimu prawnego, mają charakter generalny, jeśli dotyczą obiektywnie określonych sytuacji i wywierają skutki prawne wobec kategorii osób zdefiniowanych w sposób generalny i abstrakcyjny. Sąd uznał, że decyzja z dnia 7 kwietnia 2009 r. ma taki charakter, ponieważ dotyczy zastosowania do obiektywnie określonej sytuacji i wywiera skutki prawne wobec osób przebywających w określonych strefach Niderlandów. W związku z tym, decyzja ta nie mogła być uznana za akt administracyjny o charakterze indywidualnym w rozumieniu rozporządzenia nr 1367/2006, a wniosek o procedurę odwoławczą był niedopuszczalny. Sąd oddalił tym samym pierwszy zarzut. Posiłkowo skarżące podniosły zarzut niezgodności z prawem art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 z Konwencją z Aarhus, argumentując, że ograniczenie pojęcia „działań” podlegających procedurze odwoławczej jedynie do „aktów administracyjnych” (rozumianych jako środki o charakterze indywidualnym) jest sprzeczne z celem i brzmieniem Konwencji z Aarhus. Sąd uznał ten zarzut za dopuszczalny, stwierdzając, że instytucje UE są związane Konwencją z Aarhus, która ma pierwszeństwo przed aktami wtórnego prawa wspólnotowego. Analizując art. 9 ust. 3 Konwencji z Aarhus, który mówi o dostępie do procedury umożliwiającej kwestionowanie „działań lub zaniechań”, Sąd stwierdził, że pojęcie „działań” nie jest zdefiniowane w konwencji i nie powinno być interpretowane wyłącznie jako środki o charakterze indywidualnym. Cele Konwencji z Aarhus, dotyczące dostępu do informacji, udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sprawach środowiskowych, wskazują na potrzebę szerszego zakresu. W związku z tym, Sąd uznał, że art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006, ograniczając pojęcie „działań” do „aktów administracyjnych” (środków indywidualnych), jest niezgodny z Konwencją z Aarhus. W konsekwencji, Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Komisji.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (8)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy