T-370/09

Sąd uwzględnił częściowo skargę GDF Suez, stwierdzając nieważność części decyzji Komisji dotyczącej naruszenia art. 81 WE w Niemczech przed 24 kwietnia 1998 r. i uchylając nałożoną grzywnę.

Sprawa dotyczyła skargi GDF Suez na decyzję Komisji Europejskiej stwierdzającą naruszenie art. 81 WE poprzez porozumienie MEGAL i pisma wyjaśniające, które miały prowadzić do podziału rynku gazu ziemnego w Niemczech i Francji. Sąd uwzględnił częściowo skargę, stwierdzając nieważność decyzji w zakresie naruszenia w Niemczech przed 24 kwietnia 1998 r. z powodu braku dowodów na istnienie potencjalnej konkurencji. W pozostałym zakresie skargę oddalono, uznając istnienie naruszenia i uzasadnienie nałożonej grzywny.

Sąd rozpatrzył skargę GDF Suez S.A. przeciwko Komisji Europejskiej, dotyczącą decyzji stwierdzającej naruszenie art. 81 Traktatu WE (obecnie art. 101 TFUE) w związku z porozumieniem MEGAL i powiązanymi pismami wyjaśniającymi, które miały prowadzić do podziału rynku gazu ziemnego między Gaz de France (obecnie GDF Suez) a Ruhrgas (obecnie E.ON Ruhrgas) na rynku niemieckim i francuskim. GDF Suez żądała stwierdzenia nieważności decyzji Komisji oraz uchylenia lub obniżenia nałożonej na nią grzywny. Sąd uwzględnił częściowo skargę GDF Suez. Stwierdził nieważność art. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdzono w nim istnienie naruszenia popełnionego w Niemczech w okresie od dnia 1 stycznia 1980 r. do dnia 24 kwietnia 1998 r. Uzasadnieniem było stwierdzenie, że Komisja nie wykazała istnienia potencjalnej konkurencji na niemieckim rynku gazu w tym okresie, co było warunkiem zastosowania art. 81 WE. W pozostałym zakresie, dotyczącym okresu po 24 kwietnia 1998 r. oraz rynku francuskiego, Sąd oddalił zarzuty skarżącej, uznając, że Komisja prawidłowo stwierdziła istnienie naruszenia i jego wpływ na handel między państwami członkowskimi. Sąd oddalił również zarzuty dotyczące istnienia uzgodnionych praktyk po sierpniu 2000 r., braku jednolitego i ciągłego naruszenia oraz przedawnienia. Uznano, że dowody przedstawione przez Komisję, w tym dokumenty wewnętrzne i korespondencja między przedsiębiorstwami, wystarczająco wykazały istnienie porozumienia i uzgodnionych praktyk, które miały na celu ograniczenie konkurencji. W konsekwencji, Sąd stwierdził nieważność części zaskarżonej decyzji, co mogło mieć wpływ na wysokość nałożonej grzywny, jednakże szczegółowe rozstrzygnięcie w tym zakresie nie zostało przedstawione w dostarczonym fragmencie.

Zagadnienia prawne (4)

Strony

Przepisy (4)

Skład orzekający

Powiązane tematy