T-366/17

Sąd UE oddalił skargę Polski na decyzję Komisji o odmowie dofinansowania projektu motoryzacyjnego ze środków EFRR, uznając, że projekt nie był wystarczająco innowacyjny i nie naruszono procedury.

Polska zaskarżyła decyzję Komisji Europejskiej o odmowie przyznania środków z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) na projekt produkcji innowacyjnego silnika Diesla przez Volkswagen Motor Polska. Polska argumentowała, że Komisja błędnie oceniła innowacyjność projektu i naruszyła procedury, w tym termin na wydanie decyzji. Sąd UE oddalił skargę, stwierdzając, że Komisja prawidłowo oceniła brak wystarczającej innowacyjności projektu i nie naruszyła procedur, a przekroczenie terminu nie miało wpływu na wynik sprawy.

Sprawa dotyczyła skargi Rzeczypospolitej Polskiej na decyzję Komisji Europejskiej z dnia 23 marca 2017 r. (C(2017) 1904 final) o odmowie przyznania wkładu finansowego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) na duży projekt „Uruchomienie produkcji nowej generacji silnika Diesla przez Volkswagen Motor Polska”. Polska wniosła o stwierdzenie nieważności tej decyzji, zarzucając Komisji błąd w ocenie spójności projektu z priorytetami programu operacyjnego „Innowacyjna gospodarka” (POIG) oraz naruszenie terminu przewidzianego w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006. Sąd UE (siódma izba) oddalił skargę. W zakresie oceny innowacyjności projektu, Sąd uznał, że Komisja prawidłowo oceniła, iż projekt nie był wystarczająco innowacyjny, aby kwalifikować się do dofinansowania w ramach POIG. Komisja wykazała, że silnik EA 288, będący przedmiotem projektu, nie był pierwszym na świecie silnikiem spełniającym normy Euro 6 bez systemu SCR, ponieważ podobne rozwiązania istniały już wcześniej, a nawet silnik EA 189 z 2009 r. spełniał bardziej restrykcyjne normy amerykańskie bez SCR. Sąd odrzucił argumenty Polski dotyczące błędnego momentu oceny innowacyjności oraz naruszenia kryteriów wyboru ustalonych przez komitet monitorujący, podkreślając, że ocena Komisji jest niezależna od tych kryteriów. Sąd uznał również, że Komisja nie ograniczyła się jedynie do oceny innowacyjności produktu, ale oceniła projekt kompleksowo, a brak uzasadnienia głównego celu projektu (innowacyjności produktu) sprawił, że inne potencjalne innowacje procesowe nie były analizowane. W kwestii naruszenia terminu, Sąd potwierdził, że Komisja przekroczyła trzymiesięczny termin przewidziany w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006. Jednakże, Sąd stwierdził, że przekroczenie tego terminu nie powoduje automatycznie nieważności decyzji ani utraty przez Komisję uprawnienia do jej wydania. Sąd podkreślił, że Polska nie wykazała, iż gdyby decyzja została wydana w terminie, wynik postępowania byłby inny. Argumenty dotyczące wpływu opóźnienia na ocenę innowacyjności w dynamicznie rozwijającej się branży motoryzacyjnej zostały uznane za nieudowodnione, a argumenty dotyczące komplikacji biurokratycznych za niemające znaczenia dla wyniku oceny projektu. W związku z tym, skarga została oddalona w całości, a Polska została obciążona kosztami postępowania.

Zagadnienia prawne (3)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (12)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy