T-338/08
Podsumowanie
Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji odrzucających wnioski o wewnętrzną procedurę odwoławczą dotyczącą rozporządzenia ustalającego najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów, uznając, że rozporządzenie to nie jest środkiem o charakterze indywidualnym, a jego interpretacja w ramach procedury odwoławczej była niezgodna z Konwencją z Aarhus.
Sąd rozpatrzył skargę organizacji ekologicznych na decyzję Komisji odrzucającą ich wnioski o wewnętrzną procedurę odwoławczą dotyczącą rozporządzenia ustalającego najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów. Skarżące argumentowały, że rozporządzenie to powinno podlegać procedurze odwoławczej zgodnie z Konwencją z Aarhus. Sąd uznał, że rozporządzenie ma charakter generalny, a nie indywidualny, co wyklucza jego rozpatrzenie w ramach procedury odwoławczej. Jednakże, Sąd stwierdził, że ograniczenie pojęcia 'działań' w rozporządzeniu implementującym Konwencję z Aarhus do 'aktów administracyjnych' o charakterze indywidualnym jest niezgodne z samą Konwencją, która obejmuje szerszy zakres działań. W konsekwencji, Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji.
Skarżące, Stichting Natuur en Milieu i Pesticide Action Network Europe, wniosły skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 1 lipca 2008 r., które odrzuciły ich wnioski o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej. Wnioski te dotyczyły rozporządzenia Komisji (WE) nr 149/2008 ustanawiającego najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów (NDP). Podstawą prawną wniosków o procedurę odwoławczą było rozporządzenie (WE) nr 1367/2006, implementujące Konwencję z Aarhus. Komisja odrzuciła wnioski, uznając, że rozporządzenie nr 149/2008 jest aktem o charakterze generalnym, a nie indywidualnym, co wyklucza jego rozpatrzenie w ramach procedury odwoławczej przewidzianej dla 'aktów administracyjnych'. Sąd, rozpatrując skargę, najpierw odrzucił drugie żądanie skarżących nakazujące Komisji rozpatrzenie wniosków co do istoty, wskazując na brak kompetencji sądu do wydawania takich nakazów. Następnie Sąd uznał za dopuszczalne pismo uzupełniające skargę złożone przez skarżące. W kwestii istoty sprawy, Sąd rozpatrzył dwa zarzuty. Pierwszy zarzut dotyczył naruszenia przez Komisję art. 10 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1367/2006, poprzez błędne uznanie rozporządzenia nr 149/2008 za akt o charakterze generalnym. Sąd analizując treść i cel rozporządzenia nr 149/2008, stwierdził, że ma ono zastosowanie do obiektywnie określonych sytuacji i kategorii podmiotów w sposób generalny i abstrakcyjny, a zatem jest środkiem o charakterze generalnym. W konsekwencji, Sąd uznał, że rozporządzenie to nie jest aktem administracyjnym w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1367/2006 i nie mogło być przedmiotem wewnętrznej procedury odwoławczej. Zarzut pierwszy został oddalony. Drugi zarzut dotyczył niezgodności art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 z Konwencją z Aarhus, w zakresie w jakim ogranicza on pojęcie 'działań' do 'aktów administracyjnych' o charakterze indywidualnym. Sąd zbadał ważność rozporządzenia nr 1367/2006 w świetle Konwencji z Aarhus, podkreślając, że akty UE muszą być zgodne z umowami międzynarodowymi. Analizując cele Konwencji z Aarhus, Sąd uznał, że ograniczenie pojęcia 'działań' jedynie do środków o charakterze indywidualnym byłoby sprzeczne z celami Konwencji, która ma na celu zapewnienie dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska. Sąd odrzucił argument Komisji, że rozporządzenie nr 149/2008 zostało przyjęte w ramach władzy ustawodawczej, wskazując, że Komisja działała w ramach uprawnień wykonawczych. W konsekwencji, Sąd stwierdził, że art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 jest niezgodny z art. 9 ust. 3 Konwencji z Aarhus. Na tej podstawie Sąd stwierdził nieważność zaskarżonych decyzji Komisji. Komisja została obciążona kosztami postępowania, a interwenienci (Polska i Rada) pokryli własne koszty.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Rozporządzenie ustanawiające NDP jest aktem o charakterze generalnym, a nie indywidualnym, co wyklucza jego rozpatrzenie w ramach wewnętrznej procedury odwoławczej przewidzianej dla aktów administracyjnych.
Uzasadnienie
Sąd analizując treść i cel rozporządzenia nr 149/2008 ustalił, że ma ono zastosowanie do obiektywnie określonych sytuacji i kategorii podmiotów w sposób generalny i abstrakcyjny, a zatem jest środkiem o charakterze generalnym.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
stwierdzono_niewaznosc
Strona wygrywająca
skarżący
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Stichting Natuur en Milieu | inne | skarżący |
| Pesticide Action Network Europe | inne | skarżący |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | pozwana |
| Rzeczpospolita Polska | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Rada Unii Europejskiej | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (17)
Główne
Rozporządzenie 1367/2006 art. 10 § 1
Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
Definicja aktu administracyjnego jako środka o charakterze indywidualnym.
Rozporządzenie 1367/2006 art. 2 § 1 lit. g
Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
Definicja aktu administracyjnego jako środka o charakterze indywidualnym.
Konwencja z Aarhus art. 9 § 3
Konwencja z Aarhus
Zakres pojęcia 'działań' podlegających procedurze odwoławczej.
Pomocnicze
Rozporządzenie 396/2005 art. 5 § 1
Rozporządzenie (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady
Rozporządzenie 396/2005 art. 16 § 1
Rozporządzenie (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady
Rozporządzenie 396/2005 art. 21 § 1
Rozporządzenie (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady
Rozporządzenie 396/2005 art. 22 § 1
Rozporządzenie (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady
TFUE art. 266
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
TWE art. 230
Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską
TWE art. 241
Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską
TWE art. 300 § 7
Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską
Konwencja z Aarhus art. 2 § 2
Konwencja z Aarhus
Dyrektywa 91/414/EWG
Dyrektywa Rady 91/414/EWG
Dyrektywa 86/362/EWG
Dyrektywa Rady 86/362/EWG
Dyrektywa 86/363/EWG
Dyrektywa Rady 86/363/EWG
Dyrektywa 90/642/EWG
Dyrektywa Rady 90/642/EWG
Dyrektywa 76/895/EWG
Dyrektywa Rady 76/895/EWG
Argumenty
Skuteczne argumenty
Rozporządzenie nr 149/2008, mimo że ustanawia NDP, jest aktem o charakterze generalnym, a nie indywidualnym. Ograniczenie pojęcia 'działań' w rozporządzeniu nr 1367/2006 do 'aktów administracyjnych' o charakterze indywidualnym jest niezgodne z celami i brzmieniem Konwencji z Aarhus. Komisja, przyjmując rozporządzenie nr 149/2008, działała w ramach uprawnień wykonawczych, a nie ustawodawczych.
Odrzucone argumenty
Rozporządzenie nr 149/2008 jest aktem o charakterze indywidualnym, ponieważ dotyczy konkretnych produktów i substancji. Rozporządzenie nr 149/2008 stanowi zbiór decyzji indywidualnych. Konwencja z Aarhus nie ma zastosowania, ponieważ Komisja działała jako władza ustawodawcza. Ograniczenie 'aktów administracyjnych' do środków o charakterze indywidualnym jest uzasadnione w świetle przesłanek art. 230 TFUE.
Godne uwagi sformułowania
Rozporządzenie nr 149/2008 stanowi środek o charakterze generalnym. Nie można więc uznać go za akt administracyjny w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1367/2006. art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 w zakresie, w jakim ogranicza pojęcie „działań” zawarte art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus jedynie do „akt[ów] administracyjny[ch]” zdefiniowanych w art. 2 ust. 1 lit. g) tego rozporządzenia jako „środ[ki o charakterze indywidualnym]”, jest niezgodny z art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus.
Skład orzekający
A. Dittrich
prezes
I. Wiszniewska-Białecka
sprawozdawca
M. Prek
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja zakresu pojęcia 'działań' w kontekście Konwencji z Aarhus oraz możliwości wszczęcia procedury odwoławczej wobec aktów o charakterze generalnym w sprawach środowiskowych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznego rozporządzenia implementującego Konwencję z Aarhus, ale zasady interpretacji mogą mieć szersze zastosowanie.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sprawach środowiskowych i interpretacji międzynarodowej konwencji, co jest istotne dla organizacji pozarządowych i prawników zajmujących się prawem ochrony środowiska.
“Czy akty prawne dotyczące środowiska zawsze muszą być indywidualne, by można było się od nich odwołać? Sąd mówi 'nie'!”
Sektor
ochrona_srodowiska
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI