T-312/22
Podsumowanie
Sąd stwierdził nieważność decyzji EUIPO, uznając, że skarżący nie działali w złej wierze przy zgłoszeniu znaku towarowego, ponieważ nie udowodniono istnienia między stronami wspólnego przedsięwzięcia ani równorzędnego partnerstwa.
Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO, która unieważniła ich unijny znak towarowy ze względu na działanie w złej wierze. Argumentowali, że interwenient był jedynie producentem na zlecenie, a oni sami ponosili koszty stworzenia oznaczenia. Sąd uznał, że EUIPO nie wykazało istnienia wspólnego przedsięwzięcia ani równorzędnego partnerstwa między stronami, co było podstawą do stwierdzenia złej wiary. W konsekwencji Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.
Sprawa dotyczyła skargi na decyzję EUIPO, która unieważniła trójwymiarowy unijny znak towarowy RED BRAND CHICKEN ze względu na działanie zgłaszających w złej wierze. Skarżący, QC, QD i QE, wnieśli o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Podstawą wniosku o unieważnienie było twierdzenie, że skarżący działali w złej wierze, ponieważ w latach 2012-2014 współpracowali z interwenientem, Grzegorzem Wyrębskim, w ramach wspólnego, choć niepisanego, przedsięwzięcia dotyczącego produkcji i sprzedaży filetów z kurczaka. Interwenient twierdził, że był równorzędnym partnerem i miał prawo do używania oznaczenia. Sąd analizował, czy skarżący działali w złej wierze, co zgodnie z art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 stanowi bezwzględną podstawę unieważnienia znaku towarowego. Sąd stwierdził, że interwenient nie wykazał istnienia wspólnego przedsięwzięcia ani równorzędnego partnerstwa, ani też nie udowodnił udziału w kosztach stworzenia znaku. Brak było dowodów na istnienie umowy agencyjnej lub innego stosunku prawnego, który uzasadniałby twierdzenie o złej wierze skarżących. W konsekwencji Sąd uznał, że EUIPO nie wykazało wystarczająco przesłanek do stwierdzenia złej wiary i stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, obciążając EUIPO kosztami postępowania.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, jeśli nie udowodniono istnienia wspólnego przedsięwzięcia, równorzędnego partnerstwa ani innych okoliczności wskazujących na złą wiarę zgłaszającego.
Uzasadnienie
Sąd stwierdził, że interwenient nie wykazał istnienia wspólnego przedsięwzięcia ani równorzędnego partnerstwa z skarżącymi. Brak było dowodów na udział interwenienta w kosztach stworzenia znaku lub w procesie jego tworzenia. W związku z tym nie można było uznać, że skarżący działali w złej wierze przy zgłoszeniu znaku towarowego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
stwierdzono_niewaznosc
Strona wygrywająca
skarżący
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| QC, QD, QE | inne | skarżący |
| Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) | instytucja_ue | pozwany |
| Grzegorz Wyrębski | osoba_fizyczna | interwenient |
Przepisy (4)
Główne
Rozporządzenie nr 207/2009 art. 52 § 1 lit. b)
Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej
Podstawa unieważnienia prawa do znaku w przypadku działania zgłaszającego w złej wierze.
Pomocnicze
Rozporządzenie 2017/1001 art. 59 § 1 lit. b)
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej
Identyczna treść jak art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, stosowana do przepisów proceduralnych.
TFUE art. 263
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Podstawa prawna skargi o stwierdzenie nieważności.
Porozumienie nicejskie dotyczące międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków
Podstawa klasyfikacji towarów i usług.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak dowodów na istnienie wspólnego przedsięwzięcia między skarżącymi a interwenientem. Brak dowodów na równorzędne partnerstwo biznesowe. Brak dowodów na udział interwenienta w kosztach stworzenia znaku towarowego. Brak dowodów na udział interwenienta w procesie twórczym oznaczenia. EUIPO nie wykazało wystarczająco przesłanek do stwierdzenia złej wiary skarżących.
Odrzucone argumenty
Twierdzenie EUIPO i interwenienta o istnieniu wspólnego przedsięwzięcia i równorzędnego partnerstwa. Twierdzenie o działaniu skarżących w złej wierze przy zgłoszeniu znaku towarowego.
Godne uwagi sformułowania
zgłaszający działał w złej wierze w momencie dokonywania zgłoszenia znaku strony były równymi partnerami we wspólnym niepisanym przedsięwzięciu obowiązek powierniczy i obowiązek lojalności nie zostało wykazane, że interwenient uczestniczył w tworzeniu spornego oznaczenia interwenient nie dowiódł, a Izba Odwoławcza nie uzasadniła, w jaki sposób podział zadań między stronami i ich współpraca miałyby świadczyć o istnieniu między nimi równorzędnego partnerstwa
Skład orzekający
K. Kowalik-Bańczyk
prezes
G. Hesse
sprawozdawca
I. Dimitrakopoulos
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Wykazanie złej wiary przy zgłoszeniu znaku towarowego w kontekście współpracy biznesowej; ciężar dowodu spoczywający na wnioskodawcy o unieważnienie; analiza stosunków między stronami w prawie znaków towarowych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznych okoliczności współpracy biznesowej i prawa znaków towarowych UE.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa pokazuje, jak ważne jest udowodnienie złej wiary i jak sąd analizuje relacje biznesowe przy ocenie zgłoszenia znaku towarowego. Pokazuje też, że nawet w przypadku współpracy, brak formalnych umów może prowadzić do sporów.
“Czy współpraca biznesowa zawsze oznacza złą wiarę przy rejestracji znaku? Sąd UE rozwiewa wątpliwości.”
Sektor
własność intelektualna
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI