T-262/09

Sąd oddalił skargę Safariland LLC przeciwko OHIM, uznając, że nie istniał stosunek przedstawicielstwa między skarżącą a DEF-TEC Defense Technology GmbH, co wykluczało zastosowanie art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 w postępowaniu sprzeciwowym.

Safariland LLC wniosła skargę na decyzję OHIM, która uchyliła decyzję Wydziału Sprzeciwów i oddaliła sprzeciw Safariland wobec rejestracji znaku towarowego FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR przez DEF-TEC Defense Technology GmbH. Safariland opierała swój sprzeciw na art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009, twierdząc, że DEF-TEC jest jej agentem i zgłosił znak bez jej zgody. Sąd uznał, że Safariland nie wykazała istnienia stosunku przedstawicielstwa między nią a DEF-TEC, co było warunkiem koniecznym do zastosowania wspomnianego przepisu. Skarga została w części odrzucona, a w części oddalona, a Safariland obciążono kosztami.

Sprawa dotyczyła skargi Safariland LLC na decyzję OHIM, która uchyliła wcześniejszą decyzję Wydziału Sprzeciwów i oddaliła sprzeciw Safariland wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR przez DEF-TEC Defense Technology GmbH. Safariland, jako następca prawny spółki Defense Technology Corporation of America, wniosła sprzeciw opierając się na art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009, który stanowi, że znaku towarowego nie rejestruje się, gdy agent lub przedstawiciel właściciela znaku występuje o rejestrację na swoją rzecz bez zgody właściciela, chyba że usprawiedliwi swoje działanie. Safariland twierdziła, że DEF-TEC był jej agentem i zgłosił znak bez jej zgody. Sąd rozpatrzył trzy zarzuty podniesione przez Safariland: naruszenie art. 65 ust. 6 (obowiązek zastosowania się do wyroku Sądu), naruszenie art. 8 ust. 3 (zasadniczy zarzut sprzeciwu) oraz naruszenie prawa do obrony i art. 63 ust. 2, 75 i 76 (proceduralne). W odniesieniu do art. 65 ust. 6, Sąd uznał, że OHIM zastosował się do poprzedniego wyroku Sądu, który stwierdził nieważność decyzji z 2004 r., poprzez ponowne rozpatrzenie sprawy przez Izbę Odwoławczą. Sąd podkreślił, że poprzedni wyrok nie przesądził o istnieniu stosunku przedstawicielstwa, a jedynie wskazał na potrzebę zbadania, czy zgoda udzielona przez poprzedniego właściciela znaku towarowego pozostała w mocy po cesji aktywów. W kwestii art. 8 ust. 3, Sąd stwierdził, że ciężar dowodu istnienia stosunku przedstawicielstwa spoczywał na Safariland, która nie przedstawiła wystarczających dowodów na jego istnienie. Sąd podkreślił, że zwykły stosunek sprzedawca-klient nie jest wystarczający do zastosowania tego przepisu. Wreszcie, w odniesieniu do prawa do obrony i kwestii proceduralnych, Sąd uznał, że Safariland miała możliwość wypowiedzenia się w toku postępowania, a ponowne wysłuchanie nie było konieczne, ponieważ nie pojawiły się nowe okoliczności faktyczne ani prawne. Sąd oddalił skargę i obciążył Safariland kosztami postępowania.

Zagadnienia prawne (4)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (9)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy