T-253/02

Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady UE dotyczącego zamrożenia funduszy osób powiązanych z Al-Kaidą, uznając kompetencje Rady i zgodność środków z prawem UE oraz prawem międzynarodowym, w tym prawami podstawowymi.

Skarżący, Chafiq Ayadi, wniósł skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady UE nakładającego środki ograniczające, w tym zamrożenie funduszy, wobec osób powiązanych z Osamą bin Ladenem. Sąd uznał skargę za dopuszczalną, odrzucając zarzuty niedopuszczalności podniesione przez interwenientów. Następnie Sąd rozpatrzył zarzuty dotyczące braku kompetencji Rady, naruszenia zasady pomocniczości, proporcjonalności i praw podstawowych, a także naruszenia wymogów proceduralnych. Sąd oddalił wszystkie zarzuty, powołując się na wcześniejsze orzecznictwo w sprawach Yusuf i Kadi, potwierdzając kompetencje Rady do przyjęcia rozporządzenia oraz zgodność środków z prawem UE i międzynarodowym, w tym z prawami podstawowymi i normami ius cogens.

Sprawa T-253/02 dotyczyła skargi Chafiq Ayadi przeciwko Radzie Unii Europejskiej o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzającego środki ograniczające, w tym zamrożenie funduszy, wobec osób powiązanych z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami. Skarżący, obywatel Tunezji zamieszkały w Irlandii, zakwestionował legalność zamrożenia swoich funduszy. Sąd pierwszej instancji uznał skargę za dopuszczalną, odrzucając zarzuty niedopuszczalności podniesione przez stronę pozwaną i interwenientów, którzy twierdzili, że skarżący powinien był zaskarżyć wcześniejsze rozporządzenie. Sąd stwierdził, że zaskarżone rozporządzenie stanowiło nowy akt, który istotnie zmienił sytuację prawną skarżącego. Następnie Sąd rozpatrzył zarzuty dotyczące istoty sprawy. Po pierwsze, skarżący zarzucił Radzie brak kompetencji do przyjęcia rozporządzenia oraz nadużycie władzy. Sąd, powołując się na swoje wcześniejsze wyroki w sprawach Yusuf i Kadi, oddalił ten zarzut, potwierdzając kompetencje Rady do przyjęcia rozporządzenia na podstawie art. 60, 301 i 308 WE. Po drugie, skarżący podniósł zarzuty naruszenia zasady pomocniczości, proporcjonalności oraz praw podstawowych. Sąd oddalił zarzut naruszenia zasady pomocniczości, stwierdzając, że przepisy traktatu WE przewidują interwencję Wspólnoty w takich przypadkach, a jednolite wykonanie rezolucji Rady Bezpieczeństwa lepiej osiągane jest na poziomie Wspólnoty. W odniesieniu do zasady proporcjonalności i praw podstawowych, Sąd powtórzył swoje stanowisko z wyroków Yusuf i Kadi, uznając, że obowiązki wynikające z Karty Narodów Zjednoczonych mają pierwszeństwo przed prawem wspólnotowym i krajowym. Sąd podkreślił, że choć zamrożenie funduszy jest środkiem dotkliwym, jest ono uzasadnione celem walki z terroryzmem i nie narusza norm ius cogens. Sąd zaznaczył, że istnieją mechanizmy umożliwiające uzyskanie odstępstw od zamrożenia funduszy w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb oraz że procedura ponownego rozpatrzenia wniosków przez komitet ds. sankcji, choć nie zapewnia bezpośredniego wysłuchania, stanowi rozsądny środek ochrony praw zainteresowanych. Po trzecie, skarżący zarzucił naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, w szczególności brak odpowiedniego uzasadnienia przyjęcia aktu wspólnotowego. Sąd uznał uzasadnienie za wystarczające, biorąc pod uwagę całość aktu i jego kontekst, a także fakt, że środki te były wykonywaniem decyzji Rady Bezpieczeństwa ONZ. Sąd oddalił skargę w całości i obciążył skarżącego kosztami postępowania.

Zagadnienia prawne (5)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (14)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy