T-252/10

Sąd odrzucił skargę o stwierdzenie nieważności pisma Komisji dotyczącego wyników audytu finansowego, uznając, że pismo to miało charakter umowny, a sprawa dotyczyła sporu o charakterze umownym, co wykraczało poza właściwość sądu w ramach skargi o stwierdzenie nieważności.

Skarżąca wniosła skargę o stwierdzenie nieważności pisma Komisji Europejskiej, które potwierdzało wnioski z audytu finansowego dotyczącego kosztów zadeklarowanych w ramach programu ramowego badań. Sąd uznał jednak, że pismo to miało charakter umowny, a sprawa dotyczyła sporu o charakterze umownym, a nie aktu o charakterze decyzji. W związku z tym, Sąd stwierdził brak swojej właściwości do rozpoznania skargi o stwierdzenie nieważności w tej materii i odrzucił ją jako niedopuszczalną.

Sprawa dotyczyła skargi o stwierdzenie nieważności skierowanej przeciwko pismu Komisji Europejskiej z dnia 12 marca 2010 r., które potwierdzało wnioski z audytu finansowego dotyczącego zestawienia kosztów zadeklarowanych przez skarżącą w ramach szóstego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej. Skarżąca domagała się stwierdzenia nieważności tego pisma, uznając je za decyzję administracyjną. Sąd, analizując charakter prawny pisma Komisji, doszedł do wniosku, że nie miało ono charakteru aktu indywidualnego, lecz stanowiło potwierdzenie wniosków z audytu i informację o dalszym przebiegu postępowania w kontekście umów zawartych między stronami. W związku z tym Sąd uznał, że skarga o stwierdzenie nieważności jest niedopuszczalna, ponieważ sprawa w istocie dotyczyła sporu o charakterze umownym, a nie aktu podlegającego zaskarżeniu na podstawie art. 263 TFUE. Sąd podkreślił, że wybór podstawy prawnej skargi należy do skarżącego, ale nie może on dowolnie kwalifikować aktu, jeśli jego charakter prawny jest inny.

Zagadnienia prawne (3)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (2)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy