T-245/17

Podsumowanie

Sąd oddalił skargę ViaSat, Inc. o stwierdzenie bezczynności i nieważności działań Komisji Europejskiej w sprawie zharmonizowanego wykorzystania widma częstotliwości 2 GHz dla satelitarnych usług łączności ruchomej (MSS).

ViaSat, Inc. złożył skargę na bezczynność Komisji Europejskiej, zarzucając jej zaniechanie działań w celu uniemożliwienia udzielenia Inmarsatowi zezwoleń na wykorzystanie pasma częstotliwości 2 GHz dla systemu EAN, który zdaniem skarżącej stanowił nowe wykorzystanie tego pasma, niezgodne z pierwotnymi celami harmonizacji i selekcji operatorów. Skarżąca wniosła również o stwierdzenie nieważności pism Komisji z lutego 2017 r., w których odmówiła ona podjęcia działań. Sąd uznał, że Komisja zajęła stanowisko w sprawie, odrzucając wezwanie do działania, co czyni skargę na bezczynność niedopuszczalną. Skargę o stwierdzenie nieważności również oddalono, uznając, że Komisja nie posiadała kompetencji do wydania wiążącego aktu, który uniemożliwiłby udzielenie zezwoleń przez organy krajowe, a jej pisma nie stanowiły aktów zaskarżalnych.

Skarga ViaSat, Inc. skierowana przeciwko Komisji Europejskiej dotyczyła dwóch głównych żądań: stwierdzenia bezczynności Komisji w związku z brakiem podjęcia działań mających na celu uniemożliwienie udzielenia Inmarsatowi zezwoleń na wykorzystanie pasma częstotliwości 2 GHz dla systemu EAN, oraz stwierdzenia nieważności pism Komisji z lutego 2017 r., w których odmówiła ona podjęcia działań. Skarżąca argumentowała, że system EAN stanowił nowe wykorzystanie pasma 2 GHz, niezgodne z celami harmonizacji i procedurą selekcji operatorów MSS, co naruszało rynek wewnętrzny. Sąd rozpatrzył najpierw zarzut niedopuszczalności skargi na bezczynność, podniesiony przez Komisję. Stwierdził, że Komisja zajęła stanowisko w sprawie poprzez pisma z lutego 2017 r., odrzucając wezwanie do działania, co zgodnie z orzecznictwem kończy stan bezczynności. W związku z tym skarga na bezczynność została odrzucona jako niedopuszczalna. Następnie Sąd przeszedł do analizy żądania stwierdzenia nieważności. Komisja argumentowała, że jej pisma z lutego 2017 r. nie są aktami zaskarżalnymi, ponieważ nie wywołują wiążących skutków prawnych, a jedynie informują o braku kompetencji do działania. Sąd uznał, że pisma te stanowią odmowę działania, która co do zasady jest zaskarżalna. Jednakże, aby ocenić dopuszczalność skargi, Sąd musiał zbadać, czy akt, którego wydania odmówiła Komisja, sam w sobie byłby zaskarżalny. Kluczowe okazało się ustalenie kompetencji Komisji do wydania takiego aktu. Sąd szczegółowo przeanalizował ramy prawne dotyczące zarządzania widmem radiowym i MSS, w tym decyzje o spektrum radiowym, decyzję o harmonizacji, decyzję o MSS oraz dyrektywy ramową i o zezwoleniach. Stwierdził, że istnieje wyraźny podział kompetencji między Komisją a państwami członkowskimi. Komisja ma kompetencje do harmonizacji celów wykorzystania pasma i wyboru operatorów, natomiast państwa członkowskie są właściwe do udzielania zezwoleń i egzekwowania warunków. Sąd uznał, że Komisja nie posiadała wyraźnych ani dorozumianych kompetencji do wydania aktu, który uniemożliwiłby organom krajowym udzielenie zezwoleń Inmarsatowi. Argumenty skarżącej dotyczące naruszenia zasad zamówień publicznych, lojalnej współpracy, zapobiegania podziałowi rynku wewnętrznego oraz kompetencji wynikających z dyrektywy ramowej i art. 114 TFUE zostały oddalone. Sąd podkreślił, że nawet jeśli system EAN odbiegał od pierwotnych założeń, odpowiedzialność za monitorowanie i egzekwowanie warunków spoczywa na państwach członkowskich, a Komisja pełni rolę koordynatora. W konsekwencji, skarga została oddalona w całości, a skarżąca obciążona kosztami postępowania.

Zagadnienia prawne (5)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (19)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy