T-217/06

Sąd UE oddalił skargę spółek z grupy Arkema dotyczącą decyzji Komisji o nałożeniu grzywny za udział w kartelu na rynku metakrylanów, potwierdzając możliwość przypisania odpowiedzialności spółkom dominującym oraz prawidłowość obliczenia grzywny.

Sprawa dotyczyła skargi spółek Arkema France, Altuglas i Altumax na decyzję Komisji Europejskiej nakładającą na nie grzywnę za udział w kartelu na rynku metakrylanów. Skarżące kwestionowały możliwość przypisania im odpowiedzialności, obowiązek uzasadnienia decyzji, sposób obliczenia grzywny oraz naruszenie zasady non bis in idem. Sąd UE oddalił większość zarzutów, potwierdzając, że spółki dominujące (Total i Elf Aquitaine) mogą być odpowiedzialne za działania spółek zależnych, nawet jeśli nie ma bezpośredniego dowodu ich zaangażowania, pod warunkiem, że nie obalono domniemania wywierania decydującego wpływu. Sąd uznał również, że sposób obliczenia grzywny był prawidłowy, a zasady non bis in idem i proporcjonalności nie zostały naruszone.

Sprawa T-217/06 dotyczyła skargi wniesionej przez Arkema France oraz jej spółki zależne Altuglas International SA i Altumax Europe SAS przeciwko Komisji Europejskiej. Skarżące domagały się stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2006) 2098 z dnia 31 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.645 – Metakrylany), w zakresie w jakim dotyczyła ona skarżących, a tytułem ewentualnym żądały uchylenia lub obniżenia nałożonej na nie grzywny. Komisja nałożyła na skarżące solidarnie grzywnę w wysokości 219 131 250 EUR za udział w kartelu na rynku metakrylanów w okresie od 23 stycznia 1997 r. do 12 września 2002 r. Spółki dominujące, Total SA i Elf Aquitaine SA, zostały uznane za solidarnie odpowiedzialne za zapłatę części grzywny. Skarżące podniosły osiem zarzutów, w tym naruszenie reguł dotyczących przypisania odpowiedzialności spółce dominującej, naruszenie obowiązku uzasadnienia, błędy w ustaleniach faktycznych, nieuwzględnienie kryterium rzeczywistego wpływu na rynek przy ustalaniu kwoty wyjściowej grzywny, naruszenie prawa i błędy faktyczne związane z podwyższeniem grzywny ze względu na skutek odstraszający, naruszenie prawa przez podwyższenie grzywny z tytułu powrotu do naruszenia, błąd w ustaleniach faktycznych ze względu na nieuwzględnienie okoliczności łagodzących oraz naruszenie prawa i błędy faktyczne wynikające z odmowy przyznania obniżki grzywny z tytułu „innych czynników”. Sąd UE oddalił większość zarzutów. W szczególności Sąd uznał, że Komisja prawidłowo zastosowała domniemanie wywierania decydującego wpływu na spółkę zależną przez spółkę dominującą, gdy ta ostatnia posiada cały lub prawie cały kapitał spółki zależnej, a domniemanie to nie zostało obalone przez skarżące. Sąd uznał również, że sposób obliczenia grzywny, w tym uwzględnienie skutku odstraszającego i powrotu do naruszenia, był zgodny z prawem. Sąd częściowo uwzględnił jednak zarzut dotyczący podwyższenia grzywny ze względu na skutek odstraszający, stwierdzając, że mnożnik 3 zastosowany wobec Arkemy był nieuzasadniony, ponieważ w momencie wydania decyzji Arkema nie należała już do grupy Total. W związku z tym Sąd obniżył grzywnę nałożoną na skarżące.

Zagadnienia prawne (5)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (4)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy