T-199/24
Podsumowanie
Sąd oddalił skargę Toya Development sp. z o.o. sp.k. na decyzję EUIPO, uznając, że zgłoszenie unijnego znaku towarowego TOYA przez Jana Szmidta nie nastąpiło w złej wierze.
Skarżąca, Toya Development sp. z o.o. sp.k., wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO, która uchyliła decyzję o unieważnieniu prawa do unijnego znaku towarowego TOYA. Skarżąca zarzuciła, że zgłoszenie znaku przez Jana Szmidta nastąpiło w złej wierze, ponieważ wiedział on o używaniu przez nią wcześniejszego znaku towarowego i chciał uniemożliwić jej działalność. Sąd uznał, że skarżąca nie wykazała złej wiary interwenienta, ponieważ jej wcześniejszy znak towarowy wygasł, a ona sama nie podjęła działań w celu jego przedłużenia ani nie wykazała jego używania po wygaśnięciu.
Sprawa dotyczyła skargi Toya Development sp. z o.o. sp.k. na decyzję Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), która uchyliła decyzję o unieważnieniu prawa do unijnego znaku towarowego TOYA. Skarżąca twierdziła, że zgłoszenie znaku przez Jana Szmidta nastąpiło w złej wierze, powołując się na wcześniejsze relacje biznesowe i fakt, że interwenient wiedział o używaniu przez nią podobnego oznaczenia. Sąd (ósma izba) analizował zarzut naruszenia art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 (dotyczącego złej wiary przy zgłoszeniu znaku towarowego). Sąd przypomniał, że ciężar dowodu spoczywa na osobie wnoszącej o unieważnienie. Analiza wykazała, że wcześniejszy znak towarowy skarżącej wygasł, a ona sama nie podjęła działań w celu jego przedłużenia ani nie wykazała jego używania po wygaśnięciu. Ponadto, relacje biznesowe między stronami ustały przed datą zgłoszenia spornego znaku. Sąd uznał, że skarżąca nie przedstawiła wystarczających dowodów na wykazanie złej wiary interwenienta, a zatem skarga została oddalona. Kosztami postępowania obciążono skarżącą.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, zgłoszenie nie nastąpiło w złej wierze, ponieważ skarżąca nie wykazała, że interwenient działał w złej wierze w momencie zgłoszenia. Wcześniejszy znak towarowy wygasł, a skarżąca nie podjęła działań w celu jego przedłużenia ani nie wykazała jego używania po wygaśnięciu.
Uzasadnienie
Sąd analizował przesłanki złej wiary przy zgłoszeniu znaku towarowego, podkreślając ciężar dowodu po stronie skarżącej. Stwierdzono, że wygaśnięcie wcześniejszego znaku towarowego skarżącej i brak dowodów na jego używanie po tym terminie, a także ustanie relacji biznesowych między stronami, wykluczają istnienie złej wiary po stronie zgłaszającego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skarge
Strona wygrywająca
pozwany i interwenient
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Toya Development sp. z o.o. sp.k. | spolka | skarżący |
| Urzad Unii Europejskiej ds. Wlasnosci Intelektualnej (EUIPO) | instytucja_ue | pozwany |
| Jan Szmidt | osoba_fizyczna | interwenient |
Przepisy (6)
Główne
Rozporządzenie 2017/1001 art. 59 § 1 lit. b)
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej
Określa bezwzględną podstawę unieważnienia prawa do znaku towarowego w przypadku zgłoszenia dokonanego w złej wierze.
Rozporządzenie nr 207/2009 art. 52 § 1 lit. b)
Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej
Przepis o identycznej treści jak art. 59 ust. 1 lit. b) Rozporządzenia 2017/1001, stosowany ze względu na datę zgłoszenia znaku.
Pomocnicze
Rozporządzenie nr 207/2009 art. 15 § 1 akapit pierwszy
Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej
Dotyczy okresu pięciu lat od rejestracji znaku, w którym nie można stwierdzić jego wygaśnięcia z powodu braku używania.
Rozporządzenie nr 207/2009 art. 51 § 1 lit. a)
Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej
Dotyczy wygaśnięcia praw do znaku towarowego.
Rozporządzenie nr 207/2009 art. 8 § 2
Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej
Wyraża zasadę 'pierwszego zgłaszającego' w systemie rejestracji znaków towarowych.
Rozporządzenie 2868/95 art. 30 § 6
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego
Dotyczy skutków wykreślenia znaku towarowego z rejestru po wygaśnięciu prawa.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Skarżąca nie wykazała, że wcześniejszy znak towarowy był używany po wygaśnięciu prawa do niego. Relacje biznesowe między stronami ustały przed datą zgłoszenia spornego znaku towarowego. Interwenient miał uzasadniony interes w zarejestrowaniu znaku, który stał się dostępny po wygaśnięciu wcześniejszego prawa. Brak dowodów na to, że interwenient działał w celu uniemożliwienia skarżącej korzystania z oznaczenia.
Odrzucone argumenty
Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę statusu interwenienta jako wspólnika skarżącej w momencie zgłoszenia znaku. Izba Odwoławcza błędnie uznała, że relacje biznesowe i obowiązek lojalności między stronami ustały przed zgłoszeniem. Interwenient wiedział o używaniu przez skarżącą wcześniejszego znaku i zgłosił swój znak w celu uniemożliwienia jej działalności. Izba Odwoławcza nie uwzględniła faktu, że interwenient nie prowadził działalności w dziedzinie objętej zgłoszeniem.
Godne uwagi sformułowania
Zgodnie z art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 prawo do unijnego znaku towarowego podlega unieważnieniu na podstawie wniosku do EUIPO lub roszczenia wzajemnego w postępowaniu w sprawie naruszenia, w przypadku gdy zgłaszający w momencie dokonywania zgłoszenia do rejestracji tego znaku towarowego działał w złej wierze. Pojęcie złej wiary [...] należy ponadto postrzegać w kontekście prawa znaków towarowych, jakim jest obrót handlowy. Wskazana w art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 bezwzględna podstawa unieważnienia ma zastosowanie, gdy z istotnych i spójnych poszlak wynika, że właściciel unijnego znaku towarowego dokonał zgłoszenia tego znaku towarowego nie w celu konkurowania w sposób uczciwy, lecz z zamiarem naruszenia, w sposób niezgodny z uczciwymi obyczajami, interesów osób trzecich lub z zamiarem uzyskania, nawet bez odniesienia się do konkretnej osoby trzeciej, wyłącznego prawa w celach innych niż cele związane z funkcjami znaku towarowego. To na wnoszącym o unieważnienie prawa do znaku [...] spoczywa obowiązek wykazania okoliczności pozwalających stwierdzić, że zgłoszenia unijnego znaku towarowego do rejestracji dokonano w złej wierze, zważywszy, że do czasu przedstawienia dowodu przeciwnego w tym względzie zachodzi domniemanie dobrej wiary.
Skład orzekający
A. Kornezov
prezes
D. Petrlík
sędzia
K. Kecsmár
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja pojęcia złej wiary przy zgłoszeniu znaku towarowego, znaczenie wygaśnięcia wcześniejszego prawa i ustania relacji biznesowych dla oceny zamiaru zgłaszającego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji faktycznej związanej z relacjami między wspólnikami i wygaśnięciem znaku towarowego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia złej wiary w prawie znaków towarowych, co jest istotne dla prawników specjalizujących się w IP. Jednakże, stan faktyczny jest dość specyficzny i może nie być zrozumiały dla szerszej publiczności.
“Czy wygasły znak towarowy może być podstawą do zarzutu złej wiary? Sąd analizuje intencje zgłaszającego.”
Sektor
własność intelektualna
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI