T-186/02

Sąd oddalił skargę BMI Bertollo Srl na decyzję OHIM odmawiającą rejestracji znaku towarowego DIESELIT, uznając istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd konsumentów z powodu podobieństwa do wcześniejszych znaków DIESEL.

Skarżąca BMI Bertollo Srl wniosła o unieważnienie decyzji OHIM odmawiającej rejestracji znaku towarowego DIESELIT. Skarga opierała się na zarzutach naruszenia przepisów dotyczących podobieństwa znaków i towarów, dowodów używania znaku oraz podstaw odmowy rejestracji. Sąd oddalił wszystkie zarzuty, uznając, że znaki DIESEL i DIESELIT są podobne, a towary, dla których miały być zarejestrowane, są identyczne lub podobne, co prowadzi do prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd konsumentów. Dodatkowo, sąd stwierdził, że dowody używania znaków nie były wymagane ze względu na upływ czasu od rejestracji, a zarzuty dotyczące bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji nie mogły być podnoszone w postępowaniu sprzeciwowym.

Sprawa dotyczyła skargi BMI Bertollo Srl na decyzję OHIM (Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego) odmawiającą rejestracji wspólnotowego znaku towarowego DIESELIT. Skarżąca chciała zarejestrować znak DIESELIT dla towarów takich jak żelazka, maglownice i deski do prasowania. OHIM, na podstawie sprzeciwu Diesel SpA, odmówił rejestracji, uznając istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd konsumentów z powodu podobieństwa do wcześniejszych znaków towarowych DIESEL. Sąd Pierwszej Instancji rozpatrzył trzy zarzuty skarżącej. Po pierwsze, dotyczące naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd). Sąd uznał, że znaki DIESEL i DIESELIT są podobne wizualnie, fonetycznie i koncepcyjnie, a towary (żelazka, maglownice, deski do prasowania) są identyczne lub podobne do towarów oznaczonych wcześniejszymi znakami (np. urządzenia do ogrzewania, chłodzenia, przybory kuchenne). Sąd podkreślił, że termin 'diesel' nie ma charakteru opisowego w stosunku do tych towarów, a znaki DIESEL są mocne i wysoce odróżniające, co zwiększa ryzyko wprowadzenia w błąd. Po drugie, dotyczące naruszenia art. 43 ust. 2 i 3 (dowody używania znaku). Sąd stwierdził, że pięcioletni termin na przedstawienie dowodów używania znaków nie upłynął od daty publikacji zgłoszenia, co oznaczało, że znaki te były uznawane za używane. Po trzecie, dotyczące naruszenia art. 7 ust. 1 (bezwzględne podstawy odmowy rejestracji). Sąd wyjaśnił, że bezwzględne podstawy odmowy rejestracji nie mogą być rozpoznawane w postępowaniu sprzeciwowym, a ważność krajowej rejestracji znaku nie może być kwestionowana w tym postępowaniu. W konsekwencji, Sąd oddalił skargę w całości i obciążył skarżącą kosztami postępowania.

Zagadnienia prawne (3)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (7)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy