T-182/10

Sąd oddalił skargę włoskiego stowarzyszenia spółek autostradowych (Aiscat) na decyzję Komisji Europejskiej odrzucającą skargę dotyczącą rzekomej pomocy państwa przyznanej spółce CAV przez Włochy, uznając skargę za niedopuszczalną w części dotyczącej przyznania koncesji na budowę autostrady Passante di Mestre, a w pozostałej części za bezzasadną.

Włoskie stowarzyszenie Aiscat zaskarżyło decyzję Komisji Europejskiej, która odrzuciła jego skargę na rzekomą pomoc państwa przyznaną przez Włochy spółce CAV. Aiscat zarzucało, że przyznanie koncesji na budowę autostrady Passante di Mestre bez przetargu oraz podwyżka opłat na konkurencyjnej autostradzie Tangenziale stanowiły pomoc państwa. Sąd uznał skargę za niedopuszczalną w części dotyczącej koncesji na Passante, gdyż Aiscat nie wykazało indywidualnego oddziaływania na swoich członków. W pozostałej części, dotyczącej podwyżki opłat na Tangenziale, skarga została uznana za dopuszczalną, jednak Sąd oddalił ją co do istoty, stwierdzając, że podwyżka opłat nie stanowi pomocy państwa, ponieważ nie wiązała się z transferem zasobów państwowych.

Skarga wniesiona przez Associazione italiana delle società concessionarie per la costruzione e l’esercizio di autostrade e trafori stradali (Aiscat) dotyczyła decyzji Komisji Europejskiej z dnia 10 lutego 2010 r., która odrzuciła skargę Aiscat w przedmiocie rzekomej pomocy państwa przyznanej przez Republikę Włoską spółce Concessioni Autostradali Venete – CAV SpA. Aiscat zarzucało, że przyznanie CAV koncesji na budowę i zarządzanie odcinkiem autostrady Passante di Mestre bez przetargu oraz podwyżka opłat na konkurencyjnej autostradzie Tangenziale stanowiły pomoc państwa. Sąd rozpatrzył najpierw zarzut niedopuszczalności skargi podniesiony przez Komisję. Komisja argumentowała, że zaskarżona decyzja nie jest aktem zaskarżalnym oraz że Aiscat nie posiada legitymacji procesowej. Sąd uznał, że decyzja Komisji, odmawiająca wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego, jest aktem zaskarżalnym. Następnie Sąd zbadał legitymację procesową Aiscat. Stwierdził, że Aiscat, jako stowarzyszenie branżowe reprezentujące spółki koncesjonujące autostrady, ma prawo do wniesienia skargi, jeśli działa w interesie swoich członków. Sąd uznał skargę za niedopuszczalną w części dotyczącej bezprzetargowego przyznania koncesji na Passante, ponieważ Aiscat nie wykazało, że dotyczy to indywidualnie jego członków. Natomiast skarga w części dotyczącej podwyżki opłat na Tangenziale została uznana za dopuszczalną, gdyż Aiscat wykazało, że dotyczy ona indywidualnie dwóch jego członków (Autovie Venete i Autostrade per l’Italia), których pozycja rynkowa została istotnie naruszona. Co do istoty sprawy, Sąd oddalił zarzuty dotyczące naruszenia wymogów proceduralnych i uzasadnienia. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 107 TFUE w kwestii podwyżki opłat na Tangenziale, Sąd stwierdził, że środek ten nie stanowi pomocy państwa, ponieważ nie wiązał się z przeniesieniem zasobów państwowych na rzecz CAV. Dochody z podwyżki opłat były przekazywane między przedsiębiorstwami prywatnymi, a ich przeznaczenie na zwrot kosztów budowy Passante nie kwalifikowało tego jako pomocy państwa. W konsekwencji Sąd oddalił skargę w całości.

Zagadnienia prawne (4)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (8)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy