T-180/15

Sąd częściowo uwzględnił skargę Icap plc, stwierdzając nieważność części decyzji Komisji Europejskiej dotyczącej nałożenia grzywien za ułatwianie manipulacji stopami procentowymi JPY LIBOR.

Skarżące, spółki z grupy Icap, wniosły skargę na decyzję Komisji Europejskiej stwierdzającą ich udział w sześciu naruszeniach art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, dotyczących manipulacji stopami procentowymi JPY LIBOR i Euroyen TIBOR. Sąd częściowo uwzględnił skargę, stwierdzając nieważność części decyzji dotyczącej stwierdzenia udziału Icap w naruszeniu UBS/RBS z 2008 r. oraz części decyzji dotyczącej czasu trwania naruszeń Citi/RBS, Citi/DB i Citi/UBS. Ponadto, Sąd stwierdził nieważność całej decyzji w zakresie nałożonych grzywien z powodu braku wystarczającego uzasadnienia.

Sprawa dotyczyła skargi wniesionej przez spółki z grupy Icap (Icap plc, Icap Management Services Ltd i Icap New Zealand Ltd) przeciwko decyzji Komisji Europejskiej z dnia 4 lutego 2015 r., w której Komisja stwierdziła, że Icap uczestniczył w sześciu naruszeniach art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, polegających na manipulowaniu międzybankowymi stopami referencyjnymi JPY LIBOR i Euroyen TIBOR na rynku instrumentów pochodnych. Komisja nałożyła na Icap grzywny w łącznej kwocie 14 960 000 EUR. Skarżące wniosły o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości lub w części, ewentualnie o obniżenie kwoty nałożonych grzywien. Podniosły szereg zarzutów, w tym dotyczących błędnej wykładni i stosowania pojęcia ograniczenia konkurencji „ze względu na cel”, błędnego zastosowania pojęcia „ułatwiania”, błędnego ustalenia czasu trwania naruszeń, naruszenia zasad domniemania niewinności i dobrej administracji, a także wadliwego ustalenia kwoty grzywien. Sąd (druga izba w składzie powiększonym) częściowo uwzględnił skargę. Stwierdził nieważność art. 1 lit. b) decyzji Komisji w zakresie, w jakim stwierdzono w nim udział Icap w naruszeniu UBS/RBS z 2008 r. Ponadto, Sąd uwzględnił zarzut dotyczący błędnego ustalenia czasu trwania naruszeń, stwierdzając nieważność części decyzji dotyczącej naruszenia UBS/RBS z 2007 r. (po dniu 22 sierpnia 2007 r.), naruszenia Citi/RBS (w okresie od 5 marca do 27 kwietnia 2010 r.) oraz naruszeń Citi/DB i Citi/UBS (w okresie sprzed dnia 18 maja 2010 r.). Najważniejszym rozstrzygnięciem było stwierdzenie nieważności całego art. 2 zaskarżonej decyzji, dotyczącego nałożenia grzywien, z powodu braku wystarczającego uzasadnienia metody ich obliczenia. Sąd uznał, że Komisja nie przedstawiła wystarczających wyjaśnień co do odstąpienia od ogólnej metodologii ustalania grzywien i zastosowania punktu 37 wytycznych z 2006 r., a także co do sposobu obliczenia kwot podstawowych grzywien. W pozostałym zakresie skarga została oddalona. Sąd orzekł o kosztach postępowania, obciążając Komisję większością kosztów poniesionych przez skarżące.

Zagadnienia prawne (4)

Strony

Przepisy (9)

Skład orzekający

Powiązane tematy