T-161/05

Sąd obniżył grzywnę nałożoną na Hoechst AG za udział w kartelu na rynku kwasu monochlorooctowego, uznając częściowo zasadność zarzutu dotyczącego współpracy z Komisją.

Sprawa dotyczyła skargi Hoechst AG na decyzję Komisji Europejskiej nakładającą grzywnę za udział w kartelu na rynku kwasu monochlorooctowego (MCAA). Hoechst kwestionowała swoją odpowiedzialność, wysokość grzywny oraz zarzucała naruszenia proceduralne. Sąd uznał, że Hoechst ponosi odpowiedzialność za okres do sprzedaży swojej działalności związanej z MCAA, ale obniżył nałożoną grzywnę o 10% z uwagi na niepodważenie przez spółkę okoliczności faktycznych przedstawionych przez Komisję, co stanowiło formę współpracy.

Sąd pierwszej instancji rozpatrzył skargę Hoechst GmbH na decyzję Komisji Europejskiej z dnia 19 stycznia 2005 r. dotyczącą kartelu na rynku kwasu monochlorooctowego (MCAA). Komisja nałożyła na Hoechst grzywnę w wysokości 74,03 mln EUR za naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG. Hoechst wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji lub obniżenie grzywny, podnosząc siedem zarzutów. Pierwszy zarzut dotyczył braku odpowiedzialności Hoechst z uwagi na sprzedaż działalności związanej z MCAA. Sąd uznał, że Hoechst ponosi odpowiedzialność za okres do dnia 30 maja 1997 r., kiedy to sprzedała swoją działalność związaną z MCAA spółce zależnej Virteon, a następnie Clariant AG. Sąd podkreślił, że nawet po sprzedaży działalności, Hoechst jako spółka dominująca ponosiła odpowiedzialność za zachowanie swojej spółki zależnej, dopóki nie obaliła domniemania o decydującym wpływie. Drugi zarzut dotyczył niezgodności z prawem nałożonej grzywny. Hoechst twierdziła, że naruszono zasadę równego traktowania, ponieważ nie przyznano jej zwolnienia z grzywny na podstawie komunikatu w sprawie współpracy, mimo że Clariant GmbH, która złożyła wniosek, była częścią tej samej jednostki gospodarczej. Sąd oddalił ten zarzut, wskazując, że Hoechst i Clariant AG są odrębnymi przedsiębiorstwami i nie można było zastosować wniosku złożonego przez Clariant GmbH do Hoechst. Trzeci zarzut dotyczył naruszenia komunikatu w sprawie współpracy. Hoechst domagała się obniżenia grzywny o co najmniej 10% za niepodważenie okoliczności faktycznych. Sąd uznał, że Hoechst wyraźnie oświadczyła, iż nie podważa okoliczności faktycznych, co ułatwiło Komisji zadanie. W związku z tym Sąd obniżył grzywnę o 10%. Czwarty zarzut dotyczył błędnej oceny przy obliczaniu kwoty wyjściowej grzywny. Hoechst kwestionowała nieproporcjonalność kwoty podstawowej w świetle rozmiaru rynku i podziału na kategorie. Sąd oddalił ten zarzut, stwierdzając, że Komisja nie była zobowiązana do uwzględnienia rozmiaru rynku i że podział na kategorie był uzasadniony. Piąty zarzut dotyczył nieuzasadnionego zwiększenia grzywny z tytułu powrotu do naruszenia. Hoechst twierdziła, że naruszono zasadę non bis in idem. Sąd oddalił ten zarzut, uznając, że Komisja miała prawo uwzględnić wcześniejsze decyzje jako okoliczność obciążającą, a zasada non bis in idem nie została naruszona, ponieważ dotyczyła ona innych produktów. Szósty zarzut dotyczył naruszeń procedury, w tym braku dostępu do akt i niezgodności z prawem sprawozdania funkcjonariusza ds. przesłuchań. Sąd oddalił te zarzuty, stwierdzając, że prawo do obrony zostało zachowane, a sprawozdanie funkcjonariusza ds. przesłuchań było zgodne z prawem. Siódmy zarzut dotyczył niezgodności z prawem nakazu zaprzestania naruszenia. Sąd oddalił ten zarzut, uznając, że nakaz jest zgodny z prawem i ma na celu zapobieganie podobnym zachowaniom w przyszłości. Ostatecznie Sąd obniżył grzywnę nałożoną na Hoechst AG do 66,627 mln EUR, oddalając skargę w pozostałym zakresie i postanawiając, że każda strona pokryje własne koszty.

Zagadnienia prawne (8)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (7)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy