T-145/22
Podsumowanie
Sąd UE oddalił skargę CEDC International sp. z o.o. na decyzję EUIPO dotyczącą rejestracji znaku towarowego, uznając brak dowodów na istnienie stosunku agencyjnego między stronami.
CEDC International sp. z o.o. zaskarżyła decyzję EUIPO odrzucającą sprzeciw wobec rejestracji unijnego znaku towarowego. Sprzeciw opierał się m.in. na art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94, dotyczącym zgłoszeń przez agentów bez zgody właściciela znaku. Skarżąca twierdziła, że jej poprzednicy prawni i pozwany (interwenient) mieli stosunki o charakterze powierniczym. Sąd UE, analizując przedstawione umowy i dowody, uznał, że skarżąca nie udowodniła istnienia bezpośredniego porozumienia umownego ani dorozumianego stosunku agencyjnego między stronami, co było kluczowe dla zastosowania art. 8 ust. 3 rozporządzenia. W konsekwencji skargę oddalono.
Sprawa dotyczyła skargi CEDC International sp. z o.o. na decyzję Izby Odwoławczej EUIPO, która oddaliła sprzeciw wobec rejestracji unijnego znaku towarowego (kształt źdźbła trawy w butelce). Główną podstawą sprzeciwu był art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94, który pozwala właścicielowi znaku towarowego sprzeciwić się rejestracji znaku zgłoszonego przez jego agenta lub przedstawiciela bez jego zgody. Skarżąca, powołując się na wcześniejsze znaki towarowe, argumentowała, że jej poprzednicy prawni (polskie przedsiębiorstwa państwowe) mieli stosunki handlowe z poprzednikiem prawnym pozwanego (interwenienta), które można uznać za stosunek agencyjny lub przedstawicielstwa, nawet jeśli nieformalny. Sąd UE, analizując liczne umowy handlowe i dowody przedstawione przez strony, doszedł do wniosku, że skarżąca nie sprostała ciężarowi dowodu. Nie wykazała istnienia bezpośredniego porozumienia umownego, ani nawet dorozumianego stosunku o charakterze powierniczym między nią (lub jej poprzednikami) a interwenientem (lub jego poprzednikami). Sąd podkreślił, że choć pojęcia agenta i przedstawiciela należy interpretować szeroko, to jednak musi istnieć porozumienie umowne oparte na stosunku zaufania i lojalności, a w tym przypadku dowody nie potwierdziły takiego związku. Analiza umów z lat 1983, 1987 i 1993 nie wykazała, aby interwenient działał jako agent lub przedstawiciel skarżącej, ani aby umowy te obejmowały konkretnie znaki towarowe, na które powoływała się skarżąca. Również późniejsze dowody, w tym spory prawne między polskimi podmiotami, nie potwierdziły istnienia takiego stosunku. W związku z tym Sąd oddalił skargę, uznając, że Izba Odwoławcza EUIPO prawidłowo zastosowała prawo i nie naruszyła wymogów proceduralnych.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Choć pojęcia agenta i przedstawiciela należy interpretować szeroko, musi istnieć porozumienie umowne oparte na stosunku zaufania i lojalności. W przypadku nietradycyjnych znaków towarowych (np. trójwymiarowych) pożądane jest jasne i precyzyjne poinformowanie agenta o prawach do znaku, najlepiej w formie pisemnej umowy. Samo istnienie stosunków handlowych między podmiotami trzecimi nie wystarcza do wykazania takiego stosunku.
Uzasadnienie
Sąd analizował, czy dowody przedstawione przez skarżącą (umowy, korespondencja, zeznania) wystarczająco wykazały istnienie bezpośredniego lub dorozumianego stosunku agencyjnego między skarżącą a interwenientem. Stwierdzono, że umowy nie odnosiły się wprost do znaków towarowych skarżącej, a dowody nie potwierdziły istnienia obowiązku zaufania i lojalności między stronami, co jest kluczowe dla zastosowania art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94. Brak było dowodów na bezpośrednie porozumienie umowne, a jedynie na relacje między polskimi eksporterami a niemieckim importerem.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skarge
Strona wygrywająca
pozwany (EUIPO i interwenient)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| CEDC International sp. z o.o. | spolka | skarżący |
| Urzad Unii Europejskiej ds. Wlasnosci Intelektualnej (EUIPO) | instytucja_ue | pozwany |
| Underberg AG | spolka | interwenient |
Przepisy (4)
Główne
rozporządzenie nr 40/94 art. 8 § 3
Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego
Przepis ten ma na celu zapobieżenie przywłaszczeniu sobie wcześniejszego znaku towarowego przez agenta lub przedstawiciela właściciela tego znaku. Wymaga istnienia porozumienia umownego opartego na stosunku zaufania i lojalności, które może być dorozumiane, ale musi być poparte konkretnymi dowodami. Nie wymaga wyraźnego wskazania wszystkich znaków towarowych w umowie, ale pożądane jest jasne poinformowanie o prawach do nietradycyjnych znaków.
Pomocnicze
rozporządzenie 2017/1001 art. 95 § 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej
EUIPO bada stan faktyczny z urzędu, ale w postępowaniu dotyczącym względnych podstaw odmowy rejestracji ogranicza się do dowodów i argumentów stron.
rozporządzenie 2017/1001 art. 94 § 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej
Decyzje EUIPO zawierają uzasadnienie.
Konwencja paryska art. 6 septies
Konwencja paryska o ochronie własności przemysłowej
Stanowi podstawę dla art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94, pozwalając na ochronę właściciela znaku towarowego, nawet jeśli znak został zarejestrowany poza UE.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak dowodów na istnienie bezpośredniego lub dorozumianego stosunku agencyjnego między skarżącą a interwenientem. Niespełnienie przez skarżącą ciężaru dowodu w zakresie wykazania stosunku zaufania i lojalności. Niezarejestrowany znak towarowy nie spełniał przesłanek ochrony zgodnie z prawem niemieckim. Izba Odwoławcza EUIPO prawidłowo zbadała stan faktyczny i uzasadniła swoją decyzję.
Odrzucone argumenty
Istnienie dorozumianego stosunku agencyjnego lub przedstawicielstwa między stronami. Błędna interpretacja przez Izbę Odwoławczą art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94. Niewłaściwe zbadanie niezarejestrowanego niemieckiego znaku towarowego. Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych przez Izbę Odwoławczą.
Godne uwagi sformułowania
„pojęcie „agenta” lub „przedstawiciela” należy interpretować szeroko, tak aby obejmowały wszystkie formy stosunków opartych na porozumieniu umownym, zgodnie z którym jedna ze stron reprezentuje interesy drugiej” „porozumienie umowne oparte na stosunku agencyjnym lub przedstawicielstwa musi być zawarte bezpośrednio między stronami, a nie za pośrednictwem osób trzecich” „istnienie takiego stosunku umownego nie może zostać wykazane za pomocą przypuszczeń lub domniemań, lecz musi opierać się na konkretnych i obiektywnych dowodach” „właściciel wcześniejszego znaku towarowego nawet po ustaniu stosunku umownego, z którego wynikał obowiązek w zakresie zaufania” „ciężar dowodu na istnienie umownego stosunku agencyjnego lub przedstawicielstwa spoczywa na wnoszącym sprzeciw” „w przypadku nietradycyjnych znaków towarowych, jak te, na które powołuje się skarżąca, pożądane jest, aby właściciel w sposób jasny i dokładny poinformował agenta, że rości sobie prawa do tych znaków”
Skład orzekający
M.J. Costeira
prezes
M. Kancheva
sprawozdawca
U. Öberg
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001) dotyczącego zgłoszeń znaków towarowych przez agentów lub przedstawicieli bez zgody właściciela, w szczególności w kontekście dowodzenia istnienia stosunku agencyjnego (bezpośredniego lub dorozumianego) oraz znaczenia dowodów w takich sprawach."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznych okoliczności faktycznych związanych z polskim systemem prawnym i gospodarczym w okresie PRL oraz transformacji, a także konkretnych umów handlowych. Wymaga analizy dowodów w każdym indywidualnym przypadku.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy złożonej interpretacji przepisów dotyczących ochrony znaków towarowych i relacji między podmiotami gospodarczymi, z elementami historycznymi związanymi z polskim systemem gospodarczym. Jest interesująca dla prawników specjalizujących się w prawie własności intelektualnej.
“Czy umowa dystrybucyjna wystarczy do ochrony znaku towarowego? Sąd UE wyjaśnia kluczowe dowody w sprawie agencji.”
Sektor
wlasnosc_intelektualna
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI