T-127/04

Sąd oddalił skargę spółek z grupy KME dotyczącą grzywien nałożonych za udział w kartelu na rynku rur przemysłowych, potwierdzając ustalenia Komisji dotyczące naruszenia i wysokości kary.

Spółki z grupy KME zaskarżyły decyzję Komisji Europejskiej nakładającą na nie grzywny za udział w kartelu ustalającym ceny i dzielącym rynek rur przemysłowych. Skarżące kwestionowały sposób obliczenia grzywny, w tym wpływ kartelu na rynek, rozmiar rynku, czas trwania naruszenia, nieuwzględnienie okoliczności łagodzących oraz wysokość obniżki za współpracę. Sąd oddalił wszystkie zarzuty, uznając ustalenia Komisji za prawidłowe i proporcjonalne, a także odrzucił żądanie wzajemne Komisji dotyczące podwyższenia grzywny.

Sprawa dotyczyła skargi złożonej przez KME Germany AG, KME France SAS i KME Italy SpA (zwane dalej „grupą KME”) przeciwko Komisji Europejskiej. Skarżące domagały się uchylenia lub obniżenia grzywien nałożonych na nie decyzją Komisji z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie naruszenia art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/38.240 – Rury przemysłowe). Komisja stwierdziła, że grupa KME, wraz z innymi przedsiębiorstwami, uczestniczyła w kartelu ustalającym ceny i dzielącym rynek rur przemysłowych w okresie od maja 1988 r. do marca 2001 r. Skarżące podniosły pięć zarzutów dotyczących sposobu obliczenia grzywny, w tym: nieodpowiedniego uwzględnienia rzeczywistego wpływu kartelu na rynek, nieodpowiedniej oceny rozmiaru właściwego rynku, błędnego podwyższenia grzywny ze względu na czas trwania naruszenia, nieuwzględnienia okoliczności łagodzących oraz błędnego zastosowania komunikatu w sprawie współpracy z 1996 r. Sąd pierwszej instancji oddalił wszystkie zarzuty. W odniesieniu do wpływu na rynek, Sąd uznał, że nawet jeśli wpływ ten nie zostałby udowodniony naukowo, kartel jako taki, ze względu na swój charakter (ustalanie cen i podział rynku), jest kwalifikowany jako „bardzo poważne” naruszenie. Sąd potwierdził również, że Komisja wykazała wystarczająco rzeczywisty wpływ kartelu na rynek. Dotyczące rozmiaru rynku, Sąd uznał, że Komisja słusznie uwzględniła cenę miedzi jako element kosztów produkcji, mimo że nie była ona bezpośrednio kontrolowana przez producentów rur. W kwestii czasu trwania naruszenia, Sąd uznał, że podwyższenie grzywny o 10% za każdy rok uczestnictwa jest zgodne z wytycznymi i nie jest mechaniczne. Odnosząc się do okoliczności łagodzących, Sąd odrzucił argumenty dotyczące ograniczonego wprowadzania porozumień w życie, natychmiastowego zaprzestania naruszeń po kontroli (uznając to za zwykłą reakcję na interwencję) oraz trudnej sytuacji gospodarczej sektora. Sąd uznał również, że skarżące nie zasługują na dodatkową obniżkę grzywny za współpracę, ponieważ nie były pierwszymi ani głównymi dostarczycielami informacji, a ich współpraca rozpoczęła się dopiero po otrzymaniu wniosku od Komisji. Sąd oddalił również żądanie wzajemne Komisji dotyczące podwyższenia grzywny. Ostatecznie, Sąd oddalił skargę w całości i obciążył skarżące kosztami postępowania.

Zagadnienia prawne (5)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (7)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy