T-117/05

Sąd odrzucił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji dotyczącej wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, uznając ją za niedopuszczalną z powodu braku bezpośredniego i indywidualnego charakteru aktu wobec skarżących.

Skarżący wnieśli skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji ustanawiającej wykaz terenów atlantyckiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty. Sąd uznał skargę za niedopuszczalną, powołując się na art. 230 akapit czwarty WE. Stwierdzono, że skarżący nie wykazali, iż decyzja dotyczy ich bezpośrednio i indywidualnie, co jest warunkiem dopuszczalności skargi wniesionej przez osoby fizyczne lub prawne.

Sprawa dotyczyła skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 7 grudnia 2004 r. ustanawiającej, na podstawie dyrektywy Rady 92/43/EWG, wykaz terenów atlantyckiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty. Skarżący, osoby fizyczne lub prawne, domagali się unieważnienia tej decyzji. Sąd Pierwszej Instancji, działając w pierwszej izbie, rozpoznał skargę i wydał postanowienie z dnia 19 września 2006 r. Głównym zarzutem podniesionym przez Sąd było niedopuszczenie skargi z powodu braku spełnienia wymogów określonych w art. 230 akapit czwarty Traktatu WE. Przepis ten stanowi, że akty instytucji Wspólnoty skierowane do osób fizycznych lub prawnych mogą być zaskarżone przez te osoby tylko wtedy, gdy dotyczą ich bezpośrednio i indywidualnie. Sąd analizując stan faktyczny sprawy, doszedł do wniosku, że skarżący nie wykazali istnienia takiego bezpośredniego i indywidualnego oddziaływania zaskarżonej decyzji na ich sytuację prawną. W konsekwencji, Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną i obciążył skarżących kosztami postępowania.

Zagadnienia prawne (1)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (3)

Argumenty

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy