T-1088/23
Podsumowanie
Sąd częściowo uwzględnił skargę RTL Group Markenverwaltungs GmbH, zmieniając decyzję EUIPO w zakresie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego dla usług reklamowych, marketingowych i promocyjnych.
Skarżąca RTL Group Markenverwaltungs GmbH wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO dotyczącej wygaśnięcia prawa do graficznego unijnego znaku towarowego RTL. Głównym zarzutem było naruszenie przepisów dotyczących rzeczywistego używania znaku towarowego oraz kwestia nadużycia prawa przez wnioskodawcę. Sąd uznał, że skarżąca wykazała rzeczywiste używanie znaku dla usług reklamowych, marketingowych i promocyjnych (innych niż samo nadawanie reklam), co skutkowało zmianą decyzji EUIPO w tym zakresie. W pozostałych kwestiach, dotyczących towarów z różnych klas, skarga została oddalona.
Sprawa dotyczyła skargi RTL Group Markenverwaltungs GmbH na decyzję EUIPO stwierdzającą częściowe wygaśnięcie prawa do graficznego unijnego znaku towarowego RTL z powodu braku rzeczywistego używania przez okres pięciu lat. Skarżąca podniosła cztery zarzuty, w tym dotyczące naruszenia przepisów o rzeczywistym używaniu znaku oraz zarzut nadużycia prawa przez wnioskodawcę o stwierdzenie wygaśnięcia. Sąd zbadał najpierw zarzut nadużycia prawa, uznając, że przepisy nie wymagają od wnioskodawcy wykazania interesu prawnego, a okoliczności sprawy nie były porównywalne z przypadkami uznanymi za nadużycie prawa w wcześniejszym orzecznictwie. Następnie Sąd rozpatrzył zarzut dotyczący usług reklamowych, marketingowych i promocyjnych (klasa 35). Stwierdził, że skarżąca wykazała rzeczywiste używanie znaku dla tych usług, w tym poprzez tworzenie i realizację reklam, opracowywanie strategii reklamowych oraz doradztwo, co wykraczało poza samo nadawanie reklam. W związku z tym Sąd zmienił zaskarżoną decyzję, odrzucając wniosek o wygaśnięcie prawa do znaku w odniesieniu do wszystkich usług klasy 35. Zarzuty dotyczące towarów z innych klas (3, 9, 16, 24, 25, 32) oraz usług (41, 42) zostały oddalone, ponieważ Sąd uznał, że skarżąca nie wykazała rzeczywistego używania znaku dla tych kategorii, a renoma znaku nie zwalnia z obowiązku udowodnienia używania.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (4)
Odpowiedź sądu
Nie, wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego nie może zostać uznany za niedopuszczalny z powodu nadużycia prawa, ponieważ przepisy (art. 63 ust. 1 lit. a rozporządzenia 2017/1001) nie wymagają od wnioskodawcy wykazania interesu prawnego, a kwestia dobrej wiary wnioskodawcy nie wpływa na dopuszczalność wniosku.
Uzasadnienie
Sąd odwołał się do orzecznictwa, zgodnie z którym przepisy dotyczące wygaśnięcia znaku towarowego mają na celu ochronę interesu ogólnego, a nie interesów konkretnych podmiotów. Dlatego też nie nakłada się na wnioskodawcę obowiązku wykazania interesu prawnego. Kwestia nadużycia prawa jest bez znaczenia dla dopuszczalności wniosku w tym kontekście.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
czesciowo_uwzgledniono
Strona wygrywająca
skarżący (częściowo)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| RTL Group Markenverwaltungs GmbH | spolka | skarżący |
| Urzad Unii Europejskiej ds. Wlasnosci Intelektualnej (EUIPO) | instytucja_ue | pozwany |
| Marcella Örtl | osoba_fizyczna | interwenient |
Przepisy (7)
Główne
Rozporządzenie 2017/1001 art. 58 § 1 lit. a
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001
Stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku UE, jeżeli przez nieprzerwany okres pięciu lat znak nie był rzeczywiście używany w UE w odniesieniu do towarów lub usług, dla których został zarejestrowany, i nie ma usprawiedliwionego powodu braku używania.
Rozporządzenie 2017/1001 art. 95 § 2
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001
EUIPO może nie brać pod uwagę stanu faktycznego lub dowodów, których strony postępowania nie przedstawiły w odpowiednim terminie.
Rozporządzenie delegowane 2018/625 art. 27 § 4
Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2018/625
Określa granice korzystania przez izby odwoławcze EUIPO z uprawnień dyskrecjonalnych przy ocenie spóźnionych dowodów, wymagając oceny ich znaczenia prima facie i istotnych przyczyn nieprzedstawienia w terminie.
Rozporządzenie 2017/1001 art. 63 § 1 lit. a
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001
Określa, kto może złożyć wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku UE.
Pomocnicze
TFUE art. 263
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Podstawa prawna skargi o stwierdzenie nieważności.
Rozporządzenie 2017/1001 art. 18 § 2
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001
Używanie znaku towarowego przez spółkę gospodarczo powiązaną z właścicielem, za jego zgodą, jest uznawane za używanie przez samego właściciela.
Rozporządzenie 2017/1001 art. 8 § 5
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001
Dotyczy przesłanek ochrony wykraczającej poza kategorie towarów i usług, dla których zarejestrowano znak.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Skarżąca wykazała rzeczywiste używanie znaku towarowego dla usług reklamowych, marketingowych i promocyjnych (klasa 35), które wykraczają poza samo nadawanie reklam. EUIPO nie zbadało prawidłowo dowodów przedstawionych przez skarżącą po terminie, naruszając przepisy dotyczące postępowania przed izbami odwoławczymi.
Odrzucone argumenty
Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku nie był niedopuszczalny z powodu nadużycia prawa. Renoma znaku towarowego nie zwalnia z obowiązku udowodnienia rzeczywistego używania go dla wszystkich zarejestrowanych towarów i usług. Skarżąca nie wykazała rzeczywistego używania znaku dla towarów z klas 3, 9, 16, 24, 25, 32 oraz usług z klas 41 i 42.
Godne uwagi sformułowania
nie można przyrównywać do strategicznego i statycznego depozytorium przyznającego bezczynnemu posiadaczowi monopol prawny na czas nieokreślony ochrona znaków towarowych Unii Europejskiej jest uzasadniona jedynie w zakresie, w jakim są one rzeczywiście używane rzeczywiste używanie znaku nie można udowodnić na podstawie przypuszczeń i domniemań
Skład orzekający
K. Kowalik-Bańczyk
prezes
E. Buttigieg
sprawozdawca
B. Ricziová
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących rzeczywistego używania znaku towarowego w kontekście usług reklamowych, marketingowych i promocyjnych, a także zasady dotyczące dopuszczalności wniosków o stwierdzenie wygaśnięcia znaku i postępowania dowodowego przed EUIPO."
Ograniczenia: Dotyczy specyfiki usług reklamowych i interpretacji przepisów UE dotyczących znaków towarowych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu prawa znaków towarowych – jak udowodnić używanie znaku dla usług reklamowych, co ma szerokie zastosowanie w branży mediów i marketingu. Pokazuje też, jak sądy UE interpretują zasady postępowania dowodowego.
“Czy Twój znak towarowy jest "naprawdę używany"? Sąd UE wyjaśnia zasady dla branży reklamowej.”
Sektor
media
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI