Sprawy połączone od C-630/11 P do C-633/11 P

Trybunał Sprawiedliwości oddalił odwołania w sprawie pomocy państwa na Sardynii, potwierdzając, że zmiana istniejącego systemu pomocy, która nie została zgłoszona Komisji, stanowi nową pomoc przyznaną niezgodnie z prawem.

Sprawa dotyczyła odwołań od wyroku Sądu UE, który oddalił skargi na decyzję Komisji uznającą pomoc państwa dla sektora hotelarskiego na Sardynii za niezgodną ze wspólnym rynkiem. Wnoszący odwołanie zarzucali m.in. naruszenie procedur, błędną kwalifikację pomocy jako nowej i przyznanej bezprawnie, a także naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań. Trybunał Sprawiedliwości oddalił odwołania, uznając, że zmiana istniejącego systemu pomocy, która nie została zgłoszona Komisji, stanowi nową pomoc przyznaną niezgodnie z prawem, a beneficjenci nie mogą powoływać się na uzasadnione oczekiwania w sytuacji braku zgodności z procedurą.

W niniejszej sprawie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozpatrywał odwołania wniesione przez szereg włoskich spółek hotelarskich (HGA srl i in.), autonomiczny region Sardynii, Timsas srl oraz Grand Hotel Abi d’Oru SpA. Odwołania te dotyczyły wyroku Sądu Unii Europejskiej, który oddalił ich skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z 2008 r. Decyzja ta uznała system pomocy państwa („Ustawa regionalna nr 9 z 1998 r.”) przyznany przez Regione autonoma della Sardegna na rzecz początkowych inwestycji w sektorze hotelarskim za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazała odzyskanie tej pomocy od beneficjentów. Wnoszący odwołanie podnosili szereg zarzutów, w tym dotyczących niezgodności z prawem decyzji korygującej Komisji, naruszenia przepisów proceduralnych (art. 297 TFUE, art. 20 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999), uchybienia terminom, błędnego zakwalifikowania pomocy jako nowej i przyznanej bezprawnie, oczywistego błędu w ocenie efektu zachęty pomocy, naruszenia zasad bezstronności i ochrony konkurencji oraz naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań. Trybunał Sprawiedliwości oddalił wszystkie zarzuty. W odniesieniu do decyzji korygującej uznał, że Komisja, mimo braku wyraźnej podstawy prawnej w rozporządzeniu nr 659/1999, mogła ją wydać ze względów ekonomii procesowej i dobrej administracji, pod warunkiem nienaruszania uprawnień procesowych stron. Stwierdził również, że decyzja korygująca nie musiała być notyfikowana beneficjentom, a jedynie państwu członkowskiemu. Odnosząc się do terminów, Trybunał potwierdził, że przepisy dotyczące terminów (art. 4 ust. 5 i art. 7 ust. 6 rozporządzenia nr 659/1999) nie mają zastosowania do pomocy przyznanej bezprawnie, a także że Komisja nie jest związana terminem 18 miesięcy w przypadku pomocy świadczonej niezgodnie z przeznaczeniem. Kluczowe dla rozstrzygnięcia było zakwalifikowanie zmiany wprowadzonej uchwałą nr 33/6 jako „nowej pomocy” w rozumieniu art. 1 lit. c) rozporządzenia nr 659/1999, ponieważ nie była to modyfikacja o charakterze czysto administracyjnym i mogła wpłynąć na ocenę zgodności z rynkiem wewnętrznym. Ponieważ ta nowa pomoc nie została zgłoszona Komisji, została uznana za przyznaną bezprawnie. Trybunał odrzucił również argumenty dotyczące efektu zachęty i ochrony uzasadnionych oczekiwań, podkreślając, że beneficjenci nie mogą powoływać się na uzasadnione oczekiwania, gdy pomoc nie została przyznana zgodnie z procedurą przewidzianą w prawie UE, a decyzja zatwierdzająca wyraźnie wskazywała warunek złożenia wniosku przed rozpoczęciem projektu. W konsekwencji Trybunał oddalił odwołania i obciążył wnoszących je kosztami postępowania.

Zagadnienia prawne (5)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (12)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy