Sprawy połączone C-419/12 i C-420/12

Trybunał Sprawiedliwości UE uznał, że nie jest właściwy do rozpatrzenia wniosków prejudycjalnych dotyczących włoskich przepisów o najmie pojazdów z kierowcą, ponieważ sprawy miały charakter wyłącznie wewnętrzny i nie wykazywały związku z prawem Unii.

Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczyły wykładni przepisów TFUE w kontekście włoskich regulacji dotyczących najmu pojazdów z kierowcą. Sąd odsyłający pytał o zgodność tych przepisów z prawem UE, w szczególności z art. 49 TFUE (swoboda przedsiębiorczości) oraz przepisami o konkurencji. Trybunał uznał, że sprawy miały charakter wyłącznie wewnętrzny, bez elementów transgranicznych, co wykluczało zastosowanie art. 49 TFUE. Ponadto, brak wystarczających informacji o stanie faktycznym uniemożliwił ocenę zgodności z przepisami o konkurencji. W konsekwencji, Trybunał stwierdził brak swojej właściwości do rozpatrzenia wniosków w zakresie art. 49 TFUE oraz niedopuszczalność pozostałych pytań.

Sprawy połączone C-419/12 i C-420/12 dotyczyły wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonych przez włoski Tribunale amministrativo regionale per il Lazio. Przedmiotem postępowań głównych była ocena zgodności włoskich przepisów dotyczących najmu pojazdów z kierowcą (tzw. "noleggio con conducente") z prawem Unii Europejskiej, w szczególności z art. 49 TFUE (swoboda przedsiębiorczości) oraz przepisami o konkurencji (art. 101 i 102 TFUE). Włoskie regulacje, zarówno na poziomie krajowym (ustawa nr 21/1992), regionalnym (ustawa regionalna Lacjum nr 58/1993) jak i gminnym (Regolamento capitolino Rzymu), nakładały szereg ograniczeń na działalność najmu pojazdów z kierowcą, w tym wymóg posiadania siedziby i garażu na terenie gminy wydającej zezwolenie, składania zamówień w garażu oraz rozpoczęcia i zakończenia usługi w tymże garażu. Wnioskodawcy kwestionowali te przepisy jako sprzeczne z prawem UE. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, analizując wnioski, stwierdził przede wszystkim, że wszystkie elementy stanowiące podstawę postępowań głównych zamykały się w obrębie jednego państwa członkowskiego (Włochy) i nie wykazywały żadnego związku z wymianą handlową między państwami członkowskimi. W związku z tym, Trybunał uznał, że nie jest właściwy do rozpatrzenia wniosków w zakresie wykładni art. 49 TFUE, gdyż przepis ten nie ma zastosowania do sytuacji o charakterze wyłącznie wewnętrznym. Ponadto, Trybunał wskazał, że choć prawo krajowe może wymagać równego traktowania obywateli krajowych i zagranicznych, to w niniejszej sprawie skarżący dążyli do uzyskania prawa wjazdu na teren Rzymu w celu świadczenia usług w sposób bardziej okazjonalny, co nie było związane ze swobodą przedsiębiorczości, a raczej ze swobodą świadczenia usług. Jednakże, swoboda ta w dziedzinie transportu jest regulowana odrębnymi przepisami, a nie art. 56 TFUE. W odniesieniu do przepisów o konkurencji, Trybunał stwierdził niedopuszczalność pytań z powodu braku wystarczających informacji o stanie faktycznym i prawnym, które pozwoliłyby na ocenę potencjalnego zastosowania prawa konkurencji UE. Brak było wyjaśnienia związku między kwestionowanymi regulacjami a postępowaniami głównymi w kontekście konkurencji. Ostatecznie, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że nie jest właściwy do rozpatrzenia wniosków w zakresie art. 49 TFUE, a w pozostałym zakresie wnioski są niedopuszczalne.

Zagadnienia prawne (1)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (11)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy