Sprawy połączone C-391/16, C-77/17 i C-78/17

Trybunał orzekł, że przepisy dyrektywy UE dotyczące cofania lub odmowy przyznania statusu uchodźcy z powodu zagrożenia dla bezpieczeństwa lub społeczności nie naruszają prawa UE, nawet jeśli zapewniają szerszą ochronę niż Konwencja Genewska.

Sprawy połączone dotyczyły wykładni i ważności przepisów dyrektywy 2011/95/UE, które pozwalają na cofnięcie lub odmowę przyznania statusu uchodźcy w przypadku zagrożenia dla bezpieczeństwa państwa lub społeczności. Sądy krajowe podniosły wątpliwości co do zgodności tych przepisów z Konwencją Genewską, Kartą Praw Podstawowych UE i Traktatem o Funkcjonowaniu UE. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał, że badane przepisy dyrektywy nie naruszają prawa UE, podkreślając, że mogą one zapewniać szerszą ochronę niż Konwencja Genewska, a ich stosowanie musi być zgodne z Kartą Praw Podstawowych.

W niniejszym wyroku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozpatrzył trzy wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczące wykładni i ważności art. 14 ust. 4-6 dyrektywy 2011/95/UE w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich jako uchodźców. Sprawy dotyczyły decyzji o cofnięciu lub odmowie przyznania statusu uchodźcy z powodu zagrożenia dla bezpieczeństwa państwa lub społeczności. Sądy krajowe z Czech i Belgii zakwestionowały zgodność tych przepisów dyrektywy z Konwencją Genewską, Kartą Praw Podstawowych UE (art. 18) oraz art. 78 ust. 1 TFUE. Trybunał stwierdził, że jest właściwy do oceny ważności dyrektywy w świetle tych przepisów, nawet jeśli Unia nie jest stroną Konwencji Genewskiej, ponieważ prawo pierwotne UE nakłada obowiązek jej przestrzegania. Analizując system prawny ustanowiony dyrektywą, Trybunał podkreślił, że opiera się ona na Konwencji Genewskiej i ma na celu zapewnienie jej pełnego stosowania. Stwierdził, że przepisy art. 14 ust. 4 i 5 dyrektywy, które pozwalają na cofnięcie lub odmowę nadania statusu uchodźcy z powodu zagrożenia dla bezpieczeństwa lub społeczności, nie skutkują utratą przez daną osobę przymiotu uchodźcy w rozumieniu Konwencji Genewskiej, jeśli nadal spełnia ona materialne przesłanki. Co więcej, przepisy te mogą zapewniać szerszą ochronę niż Konwencja Genewska, a ich stosowanie musi być zgodne z Kartą Praw Podstawowych, w szczególności z zakazem tortur i nieludzkiego traktowania. Trybunał uznał, że art. 14 ust. 6 dyrektywy należy interpretować w sposób zapewniający przyznanie uchodźcom co najmniej praw wynikających z Konwencji Genewskiej. Ostatecznie Trybunał orzekł, że badanie art. 14 ust. 4-6 dyrektywy 2011/95 nie wykazało istnienia żadnej okoliczności mogącej mieć wpływ na ważność tych przepisów w świetle prawa UE.

Zagadnienia prawne (3)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (9)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy