Sprawy połączone C-362/13, C-363/13 i C-407/13
Podsumowanie
Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że unijne porozumienie ramowe dotyczące pracy na czas określony ma zastosowanie do marynarzy pracujących na promach w ruchu krajowym, a włoskie przepisy dotyczące umów na czas określony mogą być zgodne z tym porozumieniem, pod warunkiem skutecznego zapobiegania nadużyciom.
Sprawa dotyczyła wykładni porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony w kontekście umów zawieranych z marynarzami przez włoską spółkę kolejową. Sąd krajowy pytał, czy porozumienie to ma zastosowanie do marynarzy pracujących na promach w ruchu krajowym oraz czy włoskie przepisy dotyczące umów na czas określony są z nim zgodne. Trybunał stwierdził, że porozumienie ramowe ma zastosowanie do tych marynarzy i że włoskie przepisy mogą być zgodne z prawem UE, o ile zapewniają skuteczne środki zapobiegania nadużyciom związanym z kolejnymi umowami na czas określony.
Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczyły wykładni klauzul 3 i 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r. (stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 99/70/WE). Sprawy wywodziły się ze sporów między pracownikami zatrudnionymi jako marynarze a ich pracodawcą, spółką Rete Ferroviaria Italiana SpA (RFI), dotyczących kwalifikacji umów o pracę na czas określony. Sąd odsyłający, Corte suprema di cassazione, pytał, czy porozumienie ramowe ma zastosowanie do pracy na morzu, w szczególności do marynarzy zatrudnionych na promach wykonujących codzienne połączenia. Ponadto, sąd pytał o zgodność włoskich przepisów kodeksu żeglugi z porozumieniem ramowym, w szczególności w zakresie określania czasu trwania umowy, wskazywania obiektywnych powodów zawarcia umowy na czas określony oraz przekształcania umów na czas określony w umowy na czas nieokreślony w przypadku nadużyć. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że porozumienie ramowe ma zastosowanie do marynarzy zatrudnionych na promach obsługujących połączenie między dwoma portami w tym samym państwie członkowskim. Stwierdził również, że włoskie przepisy dotyczące umów na czas określony mogą być zgodne z prawem Unii, pod warunkiem, że zapewniają skuteczne środki zapobiegania nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów na czas określony, w tym możliwość przekształcenia ich w umowy na czas nieokreślony. Ostateczna ocena zgodności włoskich przepisów z prawem UE należy do sądu krajowego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (4)
Odpowiedź sądu
Tak, porozumienie ramowe ma zastosowanie do takich pracowników.
Uzasadnienie
Zakres stosowania porozumienia ramowego jest szeroki i obejmuje pracowników zatrudnionych na czas określony, chyba że należą do kategorii wyłączonych. Umowa w sprawie Konwencji o pracy na morzu z 2006 r. nie wyłącza marynarzy pracujących na promach krajowych, a także nie zawiera przepisów gwarantujących ochronę przed nadużyciami podobną do tej z porozumienia ramowego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
udzielono odpowiedzi na pytanie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Maurizio Fiamingo | osoba_fizyczna | skarżący |
| Leonardo Zappalà | osoba_fizyczna | skarżący |
| Francesco Rotondo i in. | osoba_fizyczna | skarżący |
| Rete Ferroviaria Italiana SpA | spolka | pozwany |
| Rząd włoski | organ_krajowy | interwenient |
| Rząd polski | organ_krajowy | interwenient |
| Rząd norweski | organ_krajowy | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (11)
Główne
Porozumienie ramowe art. klauzula 1
Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony
Cel: poprawa warunków pracy na czas określony i zapobieganie nadużyciom.
Porozumienie ramowe art. klauzula 2
Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony
Zakres stosowania: obejmuje pracowników zatrudnionych na czas określony, z możliwością wyłączenia niektórych kategorii (np. szkolenia).
Porozumienie ramowe art. klauzula 3
Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony
Definicja pracownika na czas określony: termin wygaśnięcia umowy określony przez obiektywne warunki.
Porozumienie ramowe art. klauzula 5
Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony
Środki zapobiegania nadużyciom: obiektywne powody, maksymalna długość lub liczba odnowień kolejnych umów.
Dyrektywa 99/70/WE art. art. 1
Dyrektywa Rady 99/70/WE
Wdraża porozumienie ramowe.
Pomocnicze
Porozumienie ramowe art. klauzula 8
Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony
Nie narusza bardziej szczegółowych regulacji prawa Unii.
Dyrektywa 2009/13/WE art. art. 1
Dyrektywa 2009/13/WE
Wdraża umowę w sprawie Konwencji o pracy na morzu z 2006 r.
Kodeks żeglugi art. art. 325
Kodeks żeglugi (Włochy)
Rodzaje umów o pracę z marynarzami (na czas rejsu, na czas określony, na czas nieokreślony).
Kodeks żeglugi art. art. 326
Kodeks żeglugi (Włochy)
Ograniczenia czasowe umów na czas określony i rejs, przekształcenie w umowę na czas nieokreślony przy nieprzerwanym zatrudnieniu powyżej roku.
Kodeks żeglugi art. art. 332
Kodeks żeglugi (Włochy)
Elementy umowy o pracę z marynarzem, w tym czas trwania umowy na czas określony.
Kodeks żeglugi art. art. 374
Kodeks żeglugi (Włochy)
Możliwość odstępstw od art. 326 przez przepisy branżowe.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Porozumienie ramowe ma zastosowanie do marynarzy pracujących na promach krajowych. Włoskie przepisy dotyczące umów na czas określony mogą być zgodne z prawem UE, jeśli zapewniają skuteczne środki zapobiegania nadużyciom. Wskazanie czasu trwania umowy na czas określony (np. maksymalnie 78 dni) jest wystarczające, jeśli pozwala obiektywnie określić termin końcowy.
Odrzucone argumenty
Porozumienie ramowe nie ma zastosowania do marynarzy pracujących na promach krajowych (argument RFI i rządów włoskiego i norweskiego). Włoskie przepisy dotyczące umów na czas określony są niezgodne z porozumieniem ramowym (implikacja argumentacji skarżących).
Godne uwagi sformułowania
nie narusza bardziej szczegółowych regulacji prawa Unii nie można uznać, że pytanie to ma charakter hipotetyczny nie nakłada na państwa członkowskie żadnych obowiązków odnoszących się do przepisów ich prawa krajowego regulujących zawieranie umów o pracę na czas określony skutecznego zagwarantowania, że stosowanie umów o pracę i zawieranie stosunków pracy na czas określony nie będzie nadużywane to do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy warunki stosowania oraz rzeczywiste wykonanie właściwych przepisów prawa krajowego stanowią odpowiedni środek pozwalający na zapobieganie i karanie nadużyć
Skład orzekający
M. Ilešič
prezes
C.G. Fernlund
sędzia
A. Ó Caoimh
sprawozdawca
C. Toader
sędzia
E. Jarašiūnas
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Zastosowanie porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony do specyficznych grup zawodowych (marynarze) oraz ocena zgodności krajowych przepisów dotyczących umów na czas określony z prawem UE, zwłaszcza w kontekście zapobiegania nadużyciom."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji prawnej we Włoszech i interpretacji konkretnych przepisów krajowych w świetle prawa UE. Konieczność oceny przez sąd krajowy skuteczności środków zapobiegających nadużyciom.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony, w tym w specyficznym sektorze transportu morskiego. Pokazuje, jak prawo UE wpływa na krajowe regulacje dotyczące umów terminowych i zapobiegania nadużyciom.
“Marynarze na promach też mają prawo do stabilnej pracy? TSUE rozstrzyga o umowach na czas określony.”
Sektor
transport
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI