Sprawy połączone C-123/04 oraz C-124/04

Trybunał Sprawiedliwości zinterpretował przepisy Traktatu EWEA dotyczące zaopatrzenia w materiały jądrowe, określając zakres pojęć 'przetwarzanie', 'przekształcanie' i 'formowanie' oraz zasady wykonywania działalności przez podmioty spoza Wspólnoty.

Sprawa dotyczyła wykładni przepisów Traktatu EWEA w kontekście umów dotyczących wzbogacania uranu na terytorium Wspólnoty przez podmioty spoza niej. Sąd krajowy pytał m.in. o zakres pojęć 'przetwarzanie', 'przekształcanie' i 'formowanie' w kontekście wzbogacania uranu oraz o to, czy podmioty spoza Wspólnoty prowadzące określone stosunki handlowe z podmiotami z państw członkowskich wykonują działalność na terytorium Wspólnoty. Trybunał orzekł, że wzbogacanie uranu mieści się w pojęciach 'przetwarzanie', 'przekształcanie' i 'formowanie' w rozumieniu art. 75 akapit pierwszy EWEA. Określił również, że podmioty spoza Wspólnoty nie wykonują działalności na terytorium Wspólnoty w rozumieniu art. 196 lit. b) EWEA, jeśli ich stosunki handlowe ograniczają się do dostarczania surowców, zaopatrywania się lub przechowywania uranu.

Sprawy połączone C-123/04 i C-124/04 dotyczyły wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonego przez Oberlandesgericht Oldenburg w Niemczech. Spory przed sądem krajowym dotyczyły zwrotu walców wzbogaconego uranu, w których strony powoływały się na różne prawa (własności, zastawu). Kluczowe dla rozstrzygnięcia było ustalenie, czy transakcje związane z uranem, w tym jego wzbogacanie, podlegają przepisom Traktatu EWEA, a także czy podmioty spoza Wspólnoty prowadzące określone stosunki handlowe z podmiotami z państw członkowskich wykonują działalność na terytorium Wspólnoty w rozumieniu tego traktatu. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w składzie wielkiej izby rozpatrzył szereg pytań prejudycjalnych dotyczących wykładni przepisów Traktatu EWEA, w szczególności rozdziału VI (Zaopatrzenie) i tytułu V (Postanowienia ogólne). W odniesieniu do pierwszego pytania, Trybunał orzekł, że pojęcia „przetwarzanie”, „przekształcanie” i „formowanie” użyte w art. 75 akapit pierwszy EWEA obejmują swym zakresem również wzbogacanie uranu. Podkreślono, że są to pojęcia ogólne, a wzbogacanie uranu polega na separacji izotopów, co stanowi przekształcenie nadające uranowi inną formę. Odpowiadając na drugie pytanie, Trybunał stwierdził, że przedsiębiorstwo, którego siedziba nie znajduje się na terytorium państwa członkowskiego, nie wykonuje działalności częściowo lub całkowicie na tym terytorium w rozumieniu art. 196 lit. b) EWEA, jeżeli utrzymuje ono z innym przedsiębiorstwem z siedzibą na tym terytorium stosunki handlowe dotyczące dostawy surowców do wytwarzania wzbogaconego uranu, zaopatrywania się w niego lub jego przechowywania. Taka interpretacja zapobiega nadmiernemu rozszerzeniu zakresu stosowania przepisów traktatu. W odniesieniu do trzeciego pytania, Trybunał wyjaśnił, że materiały dostarczone do przetworzenia, przekształcenia lub formowania nie muszą być identyczne z materiałami zwróconymi, wystarczy, by odpowiadały pod względem ilości i jakości. Fakt, że przedsiębiorstwo dokonujące obróbki nabywa na własność surowce i następnie przenosi własność wzbogaconego uranu, nie wyłącza zastosowania art. 75 akapit pierwszy lit. c) EWEA. Trybunał uznał również, że przedsiębiorstwo dokonujące sprzedaży i kupna wzbogaconego uranu przechowywanego na terytorium państw członkowskich nie wykonuje częściowo działalności na tym terytorium w rozumieniu art. 196 lit. b) EWEA (pytanie dziesiąte). Na koniec, w odpowiedzi na jedenaste pytanie, Trybunał orzekł, że art. 73 EWEA nie ma zastosowania do umów dotyczących wzbogaconego uranu przechowywanego na terytorium Wspólnoty, których stronami są wyłącznie podmioty z państw trzecich, ponieważ przepis ten dotyczy umów między państwem członkowskim a państwem trzecim. Pozostałe pytania uznano za niekonieczne do rozstrzygnięcia sporów w postępowaniu głównym.

Zagadnienia prawne (6)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (9)

Argumenty

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy