Sprawa T-791/19

Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji Europejskiej o odrzuceniu skargi dotyczącej praktyk PKP Cargo, uznając, że Komisja nie zbadała wystarczająco zarzutów dotyczących stanu praworządności w Polsce.

Sped-Pro S.A. złożyła skargę do Komisji Europejskiej na PKP Cargo, zarzucając nadużycie pozycji dominującej. Komisja odrzuciła skargę, uznając polski organ ochrony konkurencji za właściwy. Sąd stwierdził nieważność tej decyzji, ponieważ Komisja nie zbadała wystarczająco zarzutów skarżącej dotyczących systemowych nieprawidłowości w polskim wymiarze sprawiedliwości, które mogłyby narazić ją na ryzyko naruszenia praw. Sąd uznał, że Komisja powinna była zbadać te zarzuty, stosując analogicznie orzecznictwo dotyczące europejskiego nakazu aresztowania.

Sprawa dotyczyła skargi złożonej przez Sped-Pro S.A. do Komisji Europejskiej przeciwko PKP Cargo, zarzucającej naruszenie art. 102 TFUE (nadużycie pozycji dominującej) na rynku kolejowych przewozów towarowych w Polsce. Komisja, decyzją z dnia 12 sierpnia 2019 r., odrzuciła skargę, uznając polski organ ochrony konkurencji za właściwy do jej rozpatrzenia. Sped-Pro S.A. wniosła skargę do Sądu UE, domagając się stwierdzenia nieważności decyzji Komisji. Skarżąca podniosła trzy zarzuty: 1) naruszenie prawa do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie oraz brak uzasadnienia decyzji; 2) naruszenie zasady państwa prawnego w Polsce; 3) brak interesu Unii w dalszym rozpatrywaniu skargi przez Komisję. Sąd oddalił pierwszy zarzut dotyczący naruszenia prawa do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie, uznając, że skarżąca nie wykazała, aby opóźnienie miało wpływ na jej prawa do obrony. Oddalił również trzeci zarzut, stwierdzając, że Komisja mogła zasadnie uznać polski organ ochrony konkurencji za właściwszy do rozpatrzenia sprawy, biorąc pod uwagę głównie polski rynek i wiedzę organu krajowego. Jednakże Sąd uwzględnił zarzut drugi oraz część drugą pierwszego zarzutu, dotyczące naruszenia zasady państwa prawnego w Polsce. Skarżąca argumentowała, że systemowe nieprawidłowości w Polsce, w tym brak niezależności polskiego organu ochrony konkurencji i sądów, stwarzały ryzyko naruszenia jej praw. Sąd uznał, że Komisja, odrzucając skargę, powinna była zbadać te zarzuty, stosując analogicznie orzecznictwo dotyczące europejskiego nakazu aresztowania (wyrok C-216/18 PPU). Stwierdził, że Komisja nie zbadała wystarczająco konkretnych poszlak przedstawionych przez skarżącą, które wskazywały na potencjalne ryzyko naruszenia jej praw w przypadku rozpatrzenia sprawy przez organy krajowe. W związku z tym, Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. Sąd obciążył Komisję kosztami postępowania.

Zagadnienia prawne (4)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (14)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy