Sprawa C-214/10
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że przepisy krajowe ograniczające prawo do urlopu wypoczynkowego po 15 miesiącach od wygaśnięcia okresu rozliczeniowego są zgodne z prawem UE, nawet jeśli pracownik był niezdolny do pracy.
Sprawa dotyczyła pracownika, który przez kilka lat był niezdolny do pracy z powodu choroby i nie mógł wykorzystać przysługującego mu urlopu wypoczynkowego. Niemieckie przepisy i układ zbiorowy pracy ograniczały możliwość przeniesienia prawa do urlopu do 15 miesięcy po upływie roku kalendarzowego, po czym prawo to wygasało. Pracownik domagał się ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. Landesarbeitsgericht Hamm zwrócił się do TSUE z pytaniem, czy takie ograniczenie jest zgodne z dyrektywą 2003/88/WE. Trybunał uznał, że 15-miesięczny okres jest wystarczający, aby prawo do urlopu zachowało swój cel wypoczynkowy i nie stało się jedynie okresem wytchnienia.
Sprawa C-214/10 dotyczyła wykładni art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE dotyczącej organizacji czasu pracy, w kontekście prawa pracownika do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego. W postępowaniu głównym W. Schulte, pracownik KHS AG, domagał się ekwiwalentu pieniężnego za urlop, którego nie mógł wykorzystać w latach 2006-2008 z powodu długotrwałej niezdolności do pracy spowodowanej chorobą. Niemieckie przepisy (BUrlG) oraz układ zbiorowy pracy (EMTV) przewidywały, że prawo do urlopu wygasa po upływie określonego okresu, w tym 15 miesięcy od końca roku kalendarzowego, jeśli urlop nie został wykorzystany lub przeniesiony. Landesarbeitsgericht Hamm, rozpatrując apelację KHS AG, miał wątpliwości, czy takie ograniczenie jest zgodne z prawem UE, zwłaszcza w sytuacji, gdy pracownik był niezdolny do pracy przez wiele okresów rozliczeniowych. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wielka izba) przypomniał, że prawo do corocznego płatnego urlopu jest fundamentalną zasadą prawa socjalnego UE. Jednakże, aby prawo to zachowało swój cel (odpoczynek i wytchnienie), musi być wykorzystane w rozsądnym terminie. Analizując przepisy krajowe i międzynarodowe (Konwencja MOP nr 132), Trybunał uznał, że 15-miesięczny okres dozwolonego przeniesienia urlopu, ustanowiony w EMTV, jest wystarczający i nie stoi na przeszkodzie dyrektywie 2003/88/WE. Pozwala on pracownikowi na zgromadzenie urlopu i jego wykorzystanie, jednocześnie chroniąc pracodawcę przed nadmiernym gromadzeniem nieobecności. W związku z tym, Trybunał odpowiedział, że przepisy krajowe ograniczające prawo do urlopu po 15 miesiącach są zgodne z prawem UE, nawet w przypadku długotrwałej niezdolności do pracy.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom lub praktykom krajowym, takim jak układy zbiorowe, ograniczającym – poprzez ustanowienie piętnastomiesięcznego okresu dozwolonego przeniesienia, po upływie którego prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego wygasa – gromadzenie praw do tego urlopu przez pracownika niezdolnego do pracy w ciągu kilku następujących po sobie okresów rozliczeniowych.
Uzasadnienie
Trybunał uznał, że prawo do urlopu wypoczynkowego jest fundamentalną zasadą UE, ale musi być wykorzystane w rozsądnym terminie, aby zachować swój cel (odpoczynek i wytchnienie). 15-miesięczny okres dozwolonego przeniesienia, dłuższy niż okres rozliczeniowy, jest wystarczający, aby prawo to zachowało swój cel, a jednocześnie chroni pracodawcę przed nadmiernym gromadzeniem nieobecności. Prawo do nieograniczonego gromadzenia urlopu w przypadku długotrwałej niezdolności do pracy nie odpowiadałoby celom tego prawa.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
KHS AG (w sensie, że przepisy krajowe zostały uznane za zgodne z prawem UE)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| KHS AG | spolka | pozwany |
| Winfried Schulte | osoba_fizyczna | skarżący |
| rząd niemiecki | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| rząd duński | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (5)
Główne
Dyrektywa 2003/88/WE art. 7 § 1
Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy
Nie stoi na przeszkodzie przepisom lub praktykom krajowym ograniczającym gromadzenie praw do urlopu przez pracownika niezdolnego do pracy, poprzez ustanowienie piętnastomiesięcznego okresu dozwolonego przeniesienia, po upływie którego prawo do urlopu wygasa.
Pomocnicze
Konwencja nr 132 MOP art. 9 § 1
Konwencja nr 132 Międzynarodowej Organizacji Pracy z dnia 24 czerwca 1970 r. dotycząca corocznych płatnych urlopów (zrewidowana)
Nieprzerwanej części corocznego płatnego urlopu udziela się i wykorzystuje najpóźniej rok – a pozostałą część najpóźniej 18 miesięcy – po upływie roku, w którym prawo do urlopu zostało nabyte. Przepis ten może być rozumiany jako wskazujący, że po upływie terminu cel urlopu nie może być już w pełni osiągnięty.
Karta Praw Podstawowych art. 31 § 2
Karta praw podstawowych Unii Europejskiej
Uznaje prawo każdego pracownika do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego.
BUrlG art. 7 § 3
Bundesurlaubsgesetz (ustawa federalna dotycząca urlopów)
EMTV art. 11 § 1
Einheitlicher Manteltarifvertrag für die Metall- und Elektroindustrie Nordrhein-Westfalen
Prawo do urlopu wygasa trzy miesiące po upływie roku kalendarzowego, chyba że pracownik się o niego ubiegał lub nie można było go udzielić z powodów po stronie zakładu. Jeżeli urlop nie mógł być wykorzystany z powodu choroby, prawo wygasa dwanaście miesięcy po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2. (w praktyce 15 miesięcy)
Argumenty
Skuteczne argumenty
Prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego, choć fundamentalne, nie może prowadzić do nieograniczonego gromadzenia praw do urlopu przez pracownika niezdolnego do pracy. Okres dozwolonego przeniesienia urlopu (15 miesięcy) jest wystarczający, aby prawo do urlopu zachowało swój cel wypoczynkowy i wytchnieniowy. Ograniczenie prawa do urlopu po upływie określonego terminu chroni pracodawcę przed nadmiernymi trudnościami organizacyjnymi.
Odrzucone argumenty
Długotrwała niezdolność do pracy z powodu choroby powinna pozwalać na nieograniczone gromadzenie prawa do urlopu wypoczynkowego. Przepisy krajowe ograniczające prawo do urlopu po upływie okresu rozliczeniowego lub dozwolonego przeniesienia są niezgodne z dyrektywą 2003/88/WE, jeśli pracownik nie miał faktycznej możliwości skorzystania z urlopu.
Godne uwagi sformułowania
Prawo każdego pracownika do corocznego płatnego urlopu musi być uznane za zasadę prawa socjalnego Unii o szczególnej wadze, od której nie może być odstępstw. Czas wypoczynku nie traci swego znaczenia, gdy jest wykorzystany w trakcie roku następnego. Prawo do gromadzenia w nieograniczonym wymiarze praw do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego nie odpowiadałoby już celowi prawa do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego. Okres dozwolonego przeniesienia musi znacznie wykraczać poza czas trwania okresu rozliczeniowego, w odniesieniu do którego został przyznany.
Skład orzekający
V. Skouris
prezes
A. Tizzano
sędzia
J.N. Cunha Rodrigues
sędzia
K. Lenaerts
sędzia
J.C. Bonichot
sędzia
U. Lõhmus
prezes_izby
A. Rosas
sędzia
E. Levits
sprawozdawca
A. Ó Caoimh
sędzia
L. Bay Larsen
sędzia
A. Arabadjiev
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE w kontekście prawa do urlopu wypoczynkowego dla pracowników długotrwale niezdolnych do pracy oraz dopuszczalności ograniczeń czasowych w przenoszeniu urlopu."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji długotrwałej niezdolności do pracy i wygasa po 15 miesiącach od końca roku kalendarzowego, jeśli urlop nie zostanie wykorzystany. Nie dotyczy sytuacji, gdy pracownik nie miał faktycznej możliwości skorzystania z urlopu z innych przyczyn niż długotrwała choroba.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy powszechnego prawa pracowniczego – urlopu wypoczynkowego – i jego ograniczeń w nietypowej sytuacji długotrwałej choroby, co jest interesujące dla szerokiego grona odbiorców.
“Czy choroba może pozbawić Cię prawa do urlopu? TSUE wyjaśnia granice ochrony pracownika.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI