Sprawa C-192/05
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że obywatel UE nie może być pozbawiony świadczeń dla ofiar wojny tylko dlatego, że w momencie składania wniosku mieszkał w innym państwie członkowskim.
Sprawa dotyczyła obywateli Niderlandów, którzy po przeprowadzce do Hiszpanii ubiegali się o świadczenia dla cywilnych ofiar wojny. Niderlandzkie prawo wymagało zamieszkiwania na terytorium Niderlandów w momencie składania wniosku. Trybunał uznał, że takie wymogi naruszają zasadę proporcjonalności i prawo do swobodnego przemieszczania się obywateli UE, ponieważ nie odzwierciedlają one wystarczająco więzi wnioskodawcy ze społeczeństwem.
Sprawa C-192/05 dotyczyła obywateli Niderlandów, K. Tas-Hagen i R.A. Tasa, którzy po przeprowadzce do Hiszpanii złożyli wnioski o świadczenia dla cywilnych ofiar wojny na podstawie niderlandzkiej ustawy WUBO. Ustawa ta uzależniała przyznanie świadczeń od zamieszkiwania na terytorium Niderlandów w momencie składania wniosku. Zarówno K. Tas-Hagen, jak i R.A. Tas, mimo posiadania obywatelstwa niderlandzkiego i statusu cywilnych ofiar wojny, zostali pozbawieni świadczeń z powodu zamieszkiwania w Hiszpanii. Sąd krajowy (Centrale Raad van Beroep) zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniem, czy takie uregulowanie jest zgodne z art. 18 ust. 1 Traktatu WE (obecnie art. 21 TFUE), który gwarantuje prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich. Trybunał uznał, że wymóg zamieszkiwania na terytorium państwa członkowskiego w momencie składania wniosku o świadczenie, które nie jest uregulowane prawem UE, stanowi ograniczenie swobód gwarantowanych przez art. 18 ust. 1 WE. Choć cel ograniczenia obowiązku solidarności do osób związanych ze społeczeństwem może być uzasadniony, samo kryterium zamieszkiwania w momencie złożenia wniosku nie jest wystarczająco odzwierciedlające więzi wnioskodawcy ze społeczeństwem i narusza zasadę proporcjonalności. W konsekwencji, Trybunał orzekł, że prawo UE stoi na przeszkodzie takiemu uregulowaniu, które odmawia przyznania świadczenia obywatelowi UE tylko z powodu jego zamieszkiwania w innym państwie członkowskim.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, stanowi ograniczenie.
Uzasadnienie
Wymóg zamieszkiwania na terytorium państwa członkowskiego w momencie składania wniosku o świadczenie dla cywilnych ofiar wojny, które nie jest uregulowane prawem UE, stanowi ograniczenie swobód gwarantowanych przez art. 18 ust. 1 WE, ponieważ może zniechęcać obywateli do korzystania z prawa do przemieszczania się i pobytu poza granicami kraju. Taki środek jest nieproporcjonalny, gdyż nie odzwierciedla wystarczająco więzi wnioskodawcy ze społeczeństwem.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
skarżący (udzielono odpowiedzi na pytanie)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| K. Tas-Hagen | osoba_fizyczna | skarżący |
| R.A. Tas | osoba_fizyczna | skarżący |
| Raadskamer WUBO van de Pensioen- en Uitkeringsraad | organ_krajowy | pozwany |
Przepisy (3)
Główne
TWE art. 18 § 1
Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską
Artykuł 18 ust. 1 WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym to państwo członkowskie odmawia przyznania swojemu obywatelowi świadczenia na rzecz cywilnych ofiar wojennych z tego tylko powodu, że w chwili złożenia wniosku zainteresowany nie zamieszkiwał na terytorium tego państwa członkowskiego, lecz na terytorium innego państwa członkowskiego.
Pomocnicze
TWE art. 17 § 1
Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską
TWE art. 17 § 2
Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską
Argumenty
Skuteczne argumenty
Wymóg zamieszkiwania na terytorium państwa członkowskiego w momencie składania wniosku o świadczenie dla cywilnych ofiar wojny narusza zasadę proporcjonalności i prawo do swobodnego przemieszczania się obywateli UE. Odmowa przyznania świadczenia tylko z powodu zamieszkiwania w innym państwie członkowskim jest dyskryminująca i niezgodna z art. 18 ust. 1 WE.
Odrzucone argumenty
Świadczenia dla cywilnych ofiar wojennych nie należą do zakresu zastosowania prawa wspólnotowego. Wymóg zamieszkiwania na terytorium kraju jest obiektywną przesłanką interesu ogólnego, uzasadniającą ograniczenie świadczeń.
Godne uwagi sformułowania
wymóg zamieszkiwania na terytorium krajowym nie stanowi wymogu dostatecznie odzwierciedlającego siłę związku wnioskodawcy ze społeczeństwem narusza zatem zasadę proporcjonalności
Skład orzekający
C.W.A. Timmermans
prezes izby
R. Schintgen
sędzia
P. Kūris
sędzia
R. Silva de Lapuerta
sprawozdawca
L. Bay Larsen
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 18 ust. 1 WE w kontekście świadczeń krajowych dla obywateli UE mieszkających w innym państwie członkowskim."
Ograniczenia: Dotyczy świadczeń, które nie są bezpośrednio uregulowane prawem UE, ale których przyznawanie może być ograniczone przez prawo krajowe w sposób naruszający swobody UE.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa pokazuje, jak obywatelstwo UE i prawo do swobodnego przemieszczania się wpływają na dostęp do krajowych świadczeń socjalnych, nawet tych związanych z historycznymi wydarzeniami.
“Czy możesz stracić świadczenia dla ofiar wojny, bo mieszkasz za granicą? TSUE mówi: niekoniecznie!”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI