Sprawa C-137/09

Trybunał orzekł, że zakaz wstępu do coffeeshopów dla nierezydentów w Maastricht jest uzasadnionym ograniczeniem swobody świadczenia usług, mającym na celu zwalczanie turystyki narkotykowej.

Sprawa dotyczyła holenderskiego rozporządzenia gminnego zakazującego wstępu do coffeeshopów osobom niebędącym rezydentami. M.M. Josemans, właściciel coffeeshopu, argumentował, że narusza to zasady swobodnego przepływu towarów i usług oraz zakaz dyskryminacji. Trybunał uznał, że sprzedaż narkotyków miękkich nie podlega ochronie prawa UE, ale sprzedaż napojów i artykułów spożywczych już tak. Ograniczenie wstępu dla nierezydentów do coffeeshopów zostało uznane za uzasadnione w celu zwalczania turystyki narkotykowej i związanych z nią uciążliwości, będąc proporcelnym środkiem.

Sprawa C-137/09 dotyczyła wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonego przez holenderski Raad van State w związku z rozporządzeniem gminy Maastricht, które zakazywało wstępu do coffeeshopów osobom niebędącym rezydentami. M.M. Josemans, właściciel coffeeshopu „Easy Going”, zakwestionował to rozporządzenie, twierdząc, że narusza ono zasady swobodnego przepływu towarów i usług oraz zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową (art. 12, 18, 29 i 49 WE). Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozpatrzył dwie główne kwestie: sprzedaż narkotyków miękkich oraz sprzedaż napojów bezalkoholowych i artykułów spożywczych w coffeeshopach. W odniesieniu do sprzedaży narkotyków miękkich (konopi), Trybunał stwierdził, że środki odurzające, które nie są objęte ścisłym nadzorem w celach medycznych lub naukowych, są z natury objęte zakazem przywozu i wprowadzania do obrotu we wszystkich państwach członkowskich. W związku z tym podmiot prowadzący coffeeshop nie może powoływać się na przepisy traktatu WE dotyczące swobodnego przepływu towarów, swobody świadczenia usług ani zakazu dyskryminacji, aby sprzeciwić się takiemu rozporządzeniu. Nawet polityka tolerancji stosowana przez Niderlandy nie zmienia faktu, że handel ten pozostaje nielegalny. W odniesieniu do sprzedaży napojów bezalkoholowych i artykułów spożywczych, Trybunał uznał, że stanowi to działalność restauracyjną, która podlega przepisom o swobodzie świadczenia usług (art. 49 WE). Rozporządzenie zakazujące wstępu nierezydentom stanowiło ograniczenie tej swobody. Jednakże Trybunał uznał to ograniczenie za uzasadnione celem zwalczania turystyki narkotykowej i związanych z nią uciążliwości, które wpisują się w ramy ochrony porządku publicznego i zdrowia publicznego. Stwierdzono, że zakaz wstępu dla nierezydentów jest środkiem proporcjonalnym, który może w zasadniczy sposób ograniczyć turystykę narkotykową i nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu, zwłaszcza biorąc pod uwagę trudności w egzekwowaniu mniej restrykcyjnych środków.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (8)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy