SNO 9/04

WYROK  Z  DNIA  18  MARCA  2004  R. 
SNO  9/04 
 
Przewodniczący: sędzia SN Edward Matwijów (sprawozdawca). 
Sędziowie SN: Gerard Bieniek, Barbara Wagner. 
 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie na rozprawie z 
udziałem Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego sędziego Sądu Okręgowego 
oraz protokolanta po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2004 r. sprawy sędziego 
Sądu Rejonowego w związku z odwołaniem Ministra Sprawiedliwości od 
wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 12 grudnia 2003 r., 
sygn. akt (...) 
 
u t r z y m a ł   w   m o c y   zaskarżony   w y r o k,  a kosztami postępowania 
odwoławczego obciążył Skarb Państwa. 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny wyrokiem z dnia 12 grudnia 2003 r., 
sygn. akt (...) uznał sędziego Sądu Rejonowego za winnego tego, że w dniu 27 
czerwca 2003 r. w A. odmówił poddania się badaniom na zawartość alkoholu 
we krwi, do której to czynności został wezwany przez uprawnionych 
funkcjonariuszy Policji w związku z prowadzeniem przez niego pojazdu 
mechanicznego – to jest popełnienia przewinienia służbowego określonego w 
art. 107 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych i za to na podstawie art. 109 § 
1 pkt 2 powołanej ustawy wymierzył obwinionemu sędziemu karę nagany. 
Od tego orzeczenia odwołanie na niekorzyść obwinionego złożył Minister 
Sprawiedliwości, zaskarżając wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze. 

 
2 
Autor odwołania na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 128 ustawy 
z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych zarzucił 
zaskarżonemu 
wyrokowi 
„rażącą 
niewspółmierność 
orzeczonej 
kary 
dyscyplinarnej 
nagany 
w 
stosunku 
do 
przypisanego 
przewinienia 
dyscyplinarnego. 
Podnosząc powyższy zarzut Minister Sprawiedliwości wniósł o zmianę 
wyroku w zaskarżonej części poprzez zaostrzenie orzeczonej kary i wymierzenie 
obwinionemu sędziemu na podstawie art. 109 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 lipca 
2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych – kary dyscyplinarnej 
przeniesienia na inne miejsce służbowe. 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje: 
Odwołanie Ministra Sprawiedliwości nie jest zasadne. 
W świetle całokształtu okoliczności sprawy nie można bowiem podzielić 
poglądu autora odwołania, iż orzeczona wobec obwinionego sędziego kara 
nagany za przypisane mu przewinienie dyscyplinarne polegające na odmowie 
poddania się badaniom na zawartość alkoholu we krwi w związku z 
prowadzeniem przez niego pojazdu mechanicznego razi swoją łagodnością do 
tego stopnia, że zachodzi potrzeba jej zaostrzenia w kierunku wnioskowanym w 
odwołaniu. 
Wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącego Sąd Apelacyjny – Sąd 
Dyscyplinarny w wystarczającym stopniu uwzględnił wszystkie okoliczności 
obciążające o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Przy ocenie 
stopnia społecznej szkodliwości przypisanego obwinionemu przewinienia 
dyscyplinarnego nie uszły uwadze Sądu Dyscyplinarnego te wszystkie 
okoliczności, o których mowa w art. 115 § 2 k.k. 
Obecne przewinienie służbowe, uwzględniając jego charakter i źródło 
powstania jest jakby ostatnim ogniwem czynu, który będzie przedmiotem oceny 
w postępowaniu karnym. 

 
3 
Uchwałą z dnia 27 października 2003 r. Sąd Apelacyjny – Sąd 
Dyscyplinarny zezwolił bowiem na pociągnięcie sędziego Sądu Rejonowego do 
odpowiedzialności karnej sądowej za popełnienie czynu z art. 18 § 3 w zw. z art. 
178 a § 1 k.k. w zb. z art. 178 a § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. polegającego na 
tym, że dnia 27 czerwca 2003 r. około godz. 300 w A. udzielił pomocy 
Marianowi N. znajdującemu się w stanie nietrzeźwości (0,76 ‰) w prowadzeniu 
przez niego ulicami miasta samochodu osobowego marki Seat Cordoba nr rej. 
(...) w ten sposób, że „pilotował” jego nieoświetlony samochód jadąc przed nim 
swoim samochodem Fiat 126p Nr rej. (...) z włączonymi światłami będąc przy 
tym również w stanie nietrzeźwym. 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie uchwałą z dnia 23 
lutego 2004 r., sygn. akt SNO 4/04 nie uwzględnił odwołania obwinionego i 
decyzję Sądu pierwszej instancji utrzymał w mocy. 
W ocenie Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego wskazane w 
odwołaniu okoliczności rzekomo zwiększające społeczne niebezpieczeństwo 
przypisanego obwinionemu przewinienia i uzasadniające obostrzenie orzeczonej 
kary należą do znamion przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. bądź stanowią 
okoliczności, które powinny być uwzględnione przy ocenie stopnia społecznej 
szkodliwości tego przestępstwa drogowego. Okoliczności te zostaną poddane 
ocenie w przyszłym postępowaniu karnym. 
Nie można ich zatem w aktualnie toczącym się postępowaniu 
dyscyplinarnym, które obejmuje li tylko przewinienie polegające na odmowie 
poddania się badaniom na zawartość alkoholu, poczytywać na niekorzyść 
obwinionego. 
Z przytoczonych wyżej powodów oraz mając na uwadze okoliczności 
łagodzące, o których mowa w motywach zaskarżonego wyroku, a które to 
okoliczności autor odwołania całkowicie przemilcza, Sąd Najwyższy – Sąd 
Dyscyplinarny zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.