SNO 85/07

UCHWAŁA  Z  DNIA  10  STYCZNIA  2008  R. 
  SNO  85/07 
 
Przewodniczący: sędzia SN Zygmunt Stefaniak. 
Sędziowie SN: Mirosław Bączyk, Andrzej Wróbel (sprawozdawca). 
 
S ą d  N a j w y ż s z y   S ą d  D y s c y p l i n a r n y  z udziałem sędziego 
Sądu Okręgowego Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Okręgowego oraz 
protokólanta w sprawie asesora Sądu Rejonowego po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 
2008 r. w związku z odwołaniem obwinionej od uchwały Sądu Apelacyjnego – Sądu 
Dyscyplinarnego z dnia 17 września 2007 r., sygn. akt (...), w przedmiocie zezwolenia 
na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej 
 
u c h w a l i ł :  zaskarżoną u c h w a ł ę  u t r z y m a ć  w  m o c y ,  kosztami 
postępowania odwoławczego obciążyć Skarb Państwa. 
 
U z a s a d n i e n i e  
 
Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny uchwałą z dnia 17 września 2007 r., sygn. 
akt (...), zezwolił na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej asesora Sądu 
Rejonowego za czyny zabronione polegające na tym, że: 
1) w nieustalonym dniu pomiędzy 29 września 2006 r. a 10 października 2006 r. 
w A., jako funkcjonariusz publiczny – asesor Sądu Rejonowego, poświadczyła 
nieprawdę w wyroku v sprawie II K 126/06 w ten sposób, że do wyroku jako 
biorącego udział w rozpoznaniu sprawy w dniu 29 września 2006 r. wpisała 
prokuratora P.C. pomimo jego nieobecności, a następnie jako sędzia wydający wyrok 
pod tym wyrokiem podpisała się, czym – przekraczając swoje uprawnienia działała la 
szkodę interesu publicznego, 
tj. czyn z art. 231 § l k.k. w zb. z art. 271 § l k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.; 
2) w dniu 9 października 2006 r. lub 10 października 2006 r. w A., jako 
funkcjonariusz publiczny – asesor Sądu Rejonowego, poświadczyła nieprawdę w 
protokole posiedzenia w sprawie II K 126/06 w ten sposób, że podpisała się pod wyżej 
wskazanym protokołem, w którym jako obecny na posiedzeniu w dniu 29 września 
2006 r. wymieniony był prokurator P. C., mimo iż faktycznie na tym posiedzeniu go 
nie było, czym – przekraczając swoje uprawnienia –działała na szkodę interesu 
publicznego, 
tj. czyn z art. 231 § l k.k. w zb. z art.271 § l k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k.; 
3) w nieustalonym dniu pomiędzy 29 września 2006 r. a 10 października 2006 r. 
w A., jako funkcjonariusz publiczny – asesor Sądu Rejonowego, poświadczyła 

 
2
nieprawdę w wyroku w sprawie II K 128/06 w ten sposób, że do wyroku jako 
biorącego udział w rozpoznaniu sprawy w dniu 29 września 2006 r. wpisała 
prokuratora P. C. pomimo jego nieobecności, a następnie jako sędzia wydający wyrok 
pod tym wyrokiem podpisała się, czym – przekraczając swoje uprawnienia – działała 
na szkodę interesu publicznego, 
tj. czyn z art. 231 § l k.k. w zb. z art. 271 § l k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.; 
4) w dniu 9 października 2006 r. lub 10 października 2006 r. w A., jako 
funkcjonariusz publiczny – asesor Sądu Rejonowego, poświadczyła nieprawdę w 
protokole posiedzenia w sprawie II K 128/06 w ten sposób, że podpisała się pod wyżej 
wskazanym protokołem, w którym jako obecny na posiedzeniu w dniu 29 września 
2006 r. wymieniony był prokurator P. C., mimo iż faktycznie na tym posiedzeniu go 
nie było, czym – przekraczając swoje uprawnienia –działała na szkodę interesu 
publicznego, 
tj. czyn z art. 231 § l k.k. w zb. z art. 271 § l k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.; 
5) w nieustalonym dniu pomiędzy 2 a 12 października 2006 r. w A., jako 
funkcjonariusz publiczny – asesor Sądu Rejonowego, poświadczyła nieprawdę w 
protokole rozprawy głównej II K 101/04 z dnia 29 września 2006 r. w ten sposób, że 
podpisała się pod wyżej wymienionym protokołem, do którego nie wpisano, zgodnie z 
przebiegiem rozprawy, treści wyjaśnień oskarżonego Krzysztofa S., zeznań świadka 
Grzegorza S., zarządzenia o przerwie w rozprawie do dnia 3 listopada 2006 r., a 
wpisano postanowienie o umorzeniu postępowania, które faktycznie nie zostało 
wydane dnia 29 września 2006 r., czym – przekraczając swoje uprawnienia – działała 
na szkodę interesu publicznego, 
tj. czyn z art. 231 § l k.k. w zb. z art. 271 § l k.k. w zw. z art. 11 § 2k.k.; 
na podstawie art. 129 § 3 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych z dnia 27 
lipca 2001 r. obniżył asesorowi Sądu Rejonowego wysokość wynagrodzenia o 30 % na 
czas jej zawieszenia w czynnościach służbowych – orzeczonego uchwałą Sądu 
Dyscyplinarnego – Sądu Apelacyjnego z dnia 17 listopada 2006 r. w sprawie o sygn. 
akt (...). 
Sąd ustalił, że Prokuratura Okręgowa wystąpiła z wnioskiem o zezwolenie na 
pociągnięcie do odpowiedzialności karnej asesora Sądu Rejonowego za czyny 
zabronione, opisane w sentencji uchwały. Obwiniona asesor nie wyraziła zgody na 
pociągnięcie jej do odpowiedzialności karnej i zaprzeczyła, by dopuściła się czynów, o 
których mowa we wniosku prokuratora. 
Z wyjaśnień złożonych przez obwinioną wynika, że pewne błędy i 
niedociągnięcia w jej pracy wynikały z bardzo dużego obciążenia, braku 
doświadczenia i negatywnego stosunku do niej przełożonych, a w szczególności 
przewodniczącej wydziału. Odnośnie do czynów zarzuconych jej w pkt. l, 2, 3 i 4 
stwierdziła, iż skoro nazwisko prokuratora widnieje w sporządzonych przez nią 

 
3
odręcznie orzeczeniach oznacza to, że prokurator był obecny na posiedzeniu. W 
odniesieniu do czynu zarzuconego jej w pkt. 5 – wyjaśniła, iż faktycznie w dniu 29 
września 2006 r. rozpoczęła rozpoznanie sprawy o sygn. akt II K 101/04 – przeciwko 
Krzysztofowi S. oskarżonemu o czyn z art. 190 § l k.k. w zw. z art. 31 § k.k. w 
nieprawidłowym trybie i składzie, tj. jednoosobowo. Obecnie nie przypomina sobie, 
czy w momencie przystąpienia przez nią do rozpoznania sprawy na sali byli obecni 
prokurator i obrońca oskarżonego. Po przesłuchaniu oskarżonego i stwierdzeniu, że 
nie stawili się wezwani na rozprawę pokrzywdzeni – zorientowała się, że proceduje w 
sposób nieprawidłowy. Jednocześnie została poinformowana, że na korytarzu 
sądowym oczekują osoby pokrzywdzone, które nie słyszały wywołania sprawy. Miało 
to miejsce w czasie, gdy oskarżony po złożeniu wyjaśnień opuścił już salę rozpraw. W 
tym czasie na sali byli już obecni zarówno prokurator, jak i obrońca oskarżonego. 
Wezwani na salę pokrzywdzeni Barbara i Zdzisław W. oświadczyli, że nie mają 
żadnych pretensji do oskarżonego, który od dłuższego okresu czasu zachowuje się 
wobec nich w sposób należyty i chcą cofnąć wniosek o jego ściganie. W tej sytuacji, 
by umożliwić pokrzywdzonym skorzystanie z przysługującego im uprawnienia 
wynikającego z art. 12 § 3 k.p.k. – zwłaszcza, że uniemożliwienie im cofnięcia 
wniosku nastąpiło z winy sądu – postanowiła potraktować dotychczasowe 
procedowanie jako orzekanie na posiedzeniu i wydać postanowienie o umorzeniu 
postępowania zgodnie z dyspozycją art. 17 § l pkt 9 k.p.k. Przyznaje, iż początkowo 
prokurator miał zastrzeżenia co do możliwości takiego rozstrzygnięcia, jednakże 
ostatecznie został do niego przekonany, o czym świadczą zapisy w protokole 
dotyczące jego stanowiska. Nie miała świadomości, iż podpisany przez nią protokół 
nie zawiera odzwierciedlenia wszystkich czynności podjętych w tej sprawie, 
skoncentrowała się bowiem na skontrolowaniu jedynie rozstrzygnięcia o umorzeniu 
postępowania, w pozostałym zakresie zaufała protokólantce. W tym okresie sądziła 
pięć razy w tygodniu, co powodowało, iż podpisywała protokoły z pewnym 
opóźnieniem. 
Sąd stwierdził, że w celu rozstrzygnięcia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie 
sędziego do odpowiedzialności karnej należało skontrolować w oparciu o zebrany w 
sprawie materiał dowodowy, czy zaistniały przesłanki określone w art. 313 k.p.k. do 
przedstawienia obwinionej zarzutów popełnienia czynów karalnych. Wiąże się to z 
powinnością udzielenia odpowiedzi na dwa pytania. Po pierwsze - czy czyny opisane 
we wniosku prokuratora wyczerpują znamiona wskazanych w nim przestępstw oraz po 
drugie – czy zebrane w śledztwie dowody dostatecznie uzasadniają podejrzenie, że 
obwiniona asesor popełniła te czyny. 
Zdaniem Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego na powyższe pytania 
należy odpowiedzieć twierdząco. 

 
4
Nie budzi wątpliwości, iż sędzia jest funkcjonariuszem publicznym (art. 115 § 13 
pkt 3 k.k.), zaś orzeczenie sądu, jak również protokoły rozpraw i posiedzeń stanowią 
dokumenty w rozumieniu art. 115 § 14 k.k. Poświadczenie zatem nieprawdy w tych 
dokumentach co do okoliczności mających znaczenie prawne wyczerpuje dyspozycję 
art. 271 § l k.k. Tego rodzaju działania godzą w powagę wymiaru sprawiedliwości i 
podważają zaufanie obywateli do organów sprawujących władzę sądowniczą, są zatem 
działaniami na szkodę interesu publicznego (art. 231 § l k.k.). 
W ocenie Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego dowody zgromadzone w 
sprawie dostatecznie uzasadniają podejrzenie popełnienia przez obwinioną przestępstw 
wymienionych we wniosku prokuratora. 
Protokołująca w wyznaczonych na dzień 29 września 2006 r. sprawach o sygn. 
akt II K 126/06 i II K 128/06 Dagmara D. zeznała, że wpisała w protokołach z tych 
posiedzeń nazwisko prokuratora P. C. jako obecnego na posiedzeniu na wyraźne 
polecenie obwinionej, mimo że faktycznie nie był on na nich obecny. Okoliczność tę 
potwierdził przesłuchany w charakterze świadka prokurator P. C. Nazwisko tego 
prokuratora widnieje również w wyrokach sporządzonych pismem odręcznym przez 
asesora w wyżej wymienionych sprawach. 
Zdaniem Sądu, stwierdzenie uczestnictwa prokuratora w czynnościach sądu 
związanych z wydaniem orzeczenia nie może być traktowane jako wyłącznie 
uchybienie z art. 105 k.p.k., zwłaszcza że wyraziło się ono nie tylko w protokole 
rozprawy, który był podpisywany przez obwinioną w terminie późniejszym, ale 
również w wyroku, który powinien być sporządzony bezzwłocznie po zamknięciu 
przewodu sądowego i ewentualnym wysłuchaniu głosów stron. Źródła tego rodzaju 
działań nie można upatrywać wyłącznie w znacznym obciążeniu pracą i pośpiechu, 
zwłaszcza że nie była to sytuacja jednorazowa, lecz powtarzała się również w innych 
wyznaczonych w tym dniu sprawach. 
Odnosząc się do czynu opisanego w pkt. 5 wniosku, Sąd stwierdził, iż zeznania 
protokolanta dotyczące zarówno przebiegu czynności podjętych przez obwinioną w 
sprawie II K 101/04, jak i sporządzenie z nich dwóch protokołów znacznie różniących 
się treścią, znalazły potwierdzenie zarówno w zeznaniach uczestniczących w tym 
postępowaniu prokuratora P. C., obrońcy oskarżonego adw. A. M., jak i opinii 
biegłego z zakresu informatyki. 
Biegły ten ujawnił na zabezpieczonym na sali, w której miała miejsce sesja 
asesora, dysku komputera pliki utworzone w omawianej sprawie w dniu 29 września 
2006 r. zgodne z zapisem na k. 751 – 757. Tworzenie tych plików rozpoczęto o godz. 
8:37, co koresponduje z faktem, że sprawę wywołano przed godziną jej wyznaczenia, 
a co spowodowało, że nie wszystkie wezwane osoby stawiły się. Jednocześnie biegły 
stwierdził, że protokół znajdujący się w aktach sprawy sygn. akt II K 101/04, 

 
5
kończący się decyzją o umorzeniu postępowania został sporządzony na innym 
komputerze i w terminie późniejszym, bo dopiero w dniu 12 października 2006 r. 
Wbrew wyjaśnieniom złożonym przez obwinioną, zarówno świadek P. C., jak i 
obecny na tej rozprawie obrońca oskarżonego – adw. A. M., stanowczo zaprzeczyli, by 
w toku rozprawy stanowisko prokuratora sprzeciwiającego się umorzeniu 
postępowania uległo zmianie. Obaj ci uczestnicy postępowania zeznali, iż opuszczali 
salę rozpraw w przekonaniu, że sprawę przerwano do dnia 3 listopada 2006 r. Taką też 
informację uzyskała od Dagmary D. – kierownik sekretariatu II wydziału karnego 
Barbara K. i zapisała ją w repertorium. W późniejszej rozmowie z kierownikiem 
sekretariatu na temat rozbieżności pomiędzy treścią protokołu znajdującego się w 
aktach, a udzieloną informacją o zarządzeniu przerwy w rozprawie Dagmara D. 
stwierdziła, iż sporządziła drugi protokół na polecenie obwinionej – asesora Sądu 
Rejonowego. 
W ocenie Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego okoliczności wynikające 
ze wskazanych wyżej dowodów w dostatecznym stopniu uzasadniają podejrzenie 
popełnienia przez obwinioną czynów wymienionych we wniosku prokuratora. 
Obwiniona asesor nie tylko dopuściła się naruszenia szeregu obowiązujących 
przepisów postępowania karnego, ale zachodzi również uzasadnione podejrzenie 
popełnienia przez nią wymienionych we wniosku prokuratora przestępstw, których 
stopień społecznej szkodliwości nie może być oceniany jako znikomy – godzi bowiem 
w autorytet władzy sądowniczej i obniża stopień zaufania do niej społeczeństwa. 
Obwiniona zaskarżyła powyższy wyrok zażaleniem, w którym wniosła o 
„ponowną analizę zgromadzonego materiału dowodowego, albowiem fakt złożenia 
przez prokuratora wniosku o sprostowanie protokołu świadczy o przyjęciu przez 
prokuratora oczywistej omyłki pisarskiej.” Zarzuciła „niewzięcie pod uwagę 
powyższego w swej analizie przez sąd meritum skutkuje pominięciem istotnego 
dowodu w sprawie” oraz że „pozostałe dowody zgromadzone w aktach sprawy 
pozostają w sprzeczności ze sobą.” 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje: 
Zażalenie nie ma uzasadnionych podstaw. 
Przede wszystkim należy wskazać, że zażalenie obwinionej nie spełnia 
wymagania przewidzianego w art. 427 § 1 in fine k.p.k., bowiem nie zawiera tzw. 
wniosków odwoławczych, a więc wskazania, czy chodzi o uchylenie zaskarżonej 
uchwały czy tylko o jej zmianę, a jeśli tak, to jaką. Brak wniosków odwoławczych – 
zgodnie z poglądami doktryny – uniemożliwia w istocie rozpoznanie środka 
odwoławczego. 
Zgodnie z art. 433 § 1 k.p.k., sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach 
środka odwoławczego, a w zakresie szerszym o tyle, o ile ustawa to przewiduje. 

 
6
Należy przyjąć, że granice środka odwoławczego wyznaczane są przez granice 
zaskarżenia, te zaś wyznacza zakres, w jakim zaskarżono dane orzeczenie ( por. art. 
425 § 2). Zakres orzekania sądu odwoławczego jest natomiast wyznaczony przez 
wnioski i zarzuty wskazane w środku odwoławczym ( art. 433 § 2 k.p.k.). Brak w 
zażaleniu obwinionej nie tylko wskazania zakresu, w jakim zaskarża przedmiotową 
uchwałę 
Sądu 
dyscyplinarnego 
pierwszej 
instancji, 
ale 
także 
wniosków 
odwoławczych, a w istocie nawet zarzutów, utrudniał Sądowi Najwyższemu – Sądowi 
Dyscyplinarnemu rozpoznanie niniejszego „środka odwoławczego.” 
Biorąc powyższe pod rozwagę, Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł jak 
w sentencji uchwały.