SNO 82/03

WYROK  Z  DNIA  26  STYCZNIA  2004  R. 
SNO  82/03 
 
Przewodniczący: sędzia SN Tomasz Grzegorczyk (sprawozdawca). 
Sędziowie SN: Teresa Bielska-Sobkowicz, Józef Frąckowiak.  
 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie na rozprawie z 
udziałem Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego sędziego Sądu Okręgowego 
oraz protokolanta po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2004 r. sprawy sędziego 
Sądu Rejonowego w związku z odwołaniem obwinionej od wyroku Sądu 
Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia  4 listopada 2003 r., sygn. akt (...) 
 
u t r z y m a ł   w mocy zaskarżony wyrok, a kosztami sądowymi   o b c i ą ż y ł   
Skarb Państwa. 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
Sędzia Sądu Rejonowego została wyrokiem Sądu Apelacyjnego – Sądu 
Dyscyplinarnego z dnia 4 listopada 2003 r., uznana winną tego, że w dniu 17 
kwietnia 2003 r. zgłosiła się do pracy i prowadziła posiedzenia w stanie po 
użyciu alkoholu, tj. przewinienia dyscyplinarnego z art.107 § 1 ustawy z dnia 27 
lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz.1070 z 
późn. zm.) i ukarana za to, na podstawie art.109 § 1 pkt 3 tej ustawy, karą 
usunięcia z zajmowanego funkcji Przewodniczącej Wydziału Rodzinnego i 
Nieletnich. W apelacji własnej od tego orzeczenia obwiniona wystąpiła o jego 
uchylenie i uniewinnienie jej od zarzucanego przewinienia lub o wymierzenie 
jej łagodniejszej kary, upomnienia bądź nagany. W obszernych wywodach 
apelacyjnych obwiniona wskazała, że Wydział, którym kierowała, funkcjonował 
dotąd bez zarzutu, ona sama przychodziła do pracy nawet będąc chorą, i w 

 
2 
takim też stanie przyszła do pracy również w krytycznym dniu 17 kwietnia 2003 
r., co rzutowało na jej wygląd. Sporządzenie przez nią na żądanie przełożonego 
oświadczenia, w którym przyznała, iż być może w jej krwi są znikome ilości 
alkoholu wynikało ze zdenerwowania i było nieprzemyślane, a wiązało się ze 
spożyciem poprzedniego dnia wieczorem niewielkich ilości alkoholu, oraz jej 
złym staniem zdrowia wynikającym z brania leków i niezjedzeniem śniadania w 
krytycznym dniu. Apelująca podniosła też, iż obecnie żałuje, że odmówiła 
poddania się badaniu na zawartość alkoholu we krwi i że sporządziła 
wspomniane oświadczenie. Wskazując dodatkowo na swą nienaganną dotąd 
postawę w pracy autorka skargi odwoławczej wskazała, że jeżeli już musi 
ponieść karę, to powinna ona być łagodniejsza. Zastępca Rzecznika 
Dyscyplinarnego wystąpił natomiast o oddalenie tej apelacji i utrzymanie w 
mocy zaskarżonego wyroku.  
Rozpoznając niniejszą apelację Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny 
zważył, co następuje: 
Z treści apelacji można w istocie wyczytać, że skarżąca zarzuca Sądowi 
meriti błąd w ustaleniach faktycznych, wadliwą ocenę dowodów i 
niewspółmierność kary. Pomijając już kwestię, czy poprawne jest takie łączenie 
zarzutów w apelacji typu karnego, należy stwierdzić, iż są to zarzuty niezasadne.  
Wszystkie okoliczności podawane w skardze były przedmiotem rozważań 
Sądu pierwszej instancji, jako że wynikały z przeprowadzonych tam dowodów 
(vide uzasadnienie wyroku, s. 2-6). Pozostawanie obwinionej w stanie po użyciu 
alkoholu zostało wykazane zeznaniami trzech świadków, prezesa i wiceprezesa 
Sądu oraz sędziego Sądu Rejonowego. Wszyscy ci świadkowie wskazywali, iż 
wyczuwali od obwinionej woń alkoholu, a więc to nie tylko jej wygląd 
wskazywał, że była pod wypływem jego użycia. Sama obwiniona nie negowała, 
i wskazuje na to też w apelacji, iż poprzedniego dnia spożywała alkohol, choć 
jak twierdzi tylko około 150 gram. Odmówiła poddania się badaniom przy 
pomocy stosownej aparatury i przyznając, że poprzedniego dnia spożywała 

 
3 
alkohol, sporządziła następnie stosowne pisemne oświadczenie. To jednak nie 
owo oświadczenie, ale zeznania świadków dały powód do ustaleń poczynionych 
przez Sąd meriti, a sposób zachowania się obwinionej doprowadził jedynie do 
tego, iż nie podjęto w krytycznym dniu innych działań zmierzających do 
ustalenia zawartości alkoholu w jej organizmie. Przeprowadzane w 
postępowaniu dowody z innych jeszcze świadków nie wykazały zaś, iżby 
możliwe było przyjęcie wersji podawanej Sądowi przez samą obwinioną. Sąd 
pierwszej instancji dokładnie przeanalizował poszczególne dowody i wskazał, 
dlaczego i którym z nich dał wiarę, a którym wiary tej odmówił i z jakich 
przyczyn, w tym także, gdy chodzi o wyjaśnienia obwinionej (s. 3-5 
uzasadnienia). Ocena ta odpowiada wymogom wynikającym z art. 7 k.p.k. (w 
zw. z art. 118 u.s.p.) i jako taka podlega ochronie. Apelacja w tym zakresie jest 
zaś jedynie polemiką z ustaleniami i ocenami tegoż Sądu i dlatego nie może być 
uwzględniona. 
Nie można też podzielić stanowiska skarżącej, że wymierzona jej kara ma 
charakter zbyt surowy. Sąd Apelacyjny miał na uwadze, podnoszone w apelacji, 
dotychczasowe wywiązywanie się obwinionej z nałożonych obowiązków, ale 
wskazał też na wagę przypisanego naruszenia, i to przy zajmowaniu przez 
obwinioną określonego stanowiska w strukturze Sądu Rejonowego. Stąd też, po 
obszernych wywodach w tej kwestii, Sąd pierwszej instancji wskazał trafnie, iż 
nie sposób przyjąć, by obwiniona z należnym autorytetem mogła nadal 
wykonywać funkcje przewodniczącej (s. 6 uzasadnienia). Sąd Najwyższy 
podziela w pełni to stanowisko. Każdy sędzia powinien unikać wszystkiego, co 
mogłoby przynieść ujmę godności tego zawodu, a sędzia pełniący określone 
funkcje w administracji sądowej, w tym przewodniczącego wydziału, musi przy 
tym cieszyć się odpowiednim autorytetem, dając swą postawą przykład innym 
sędziom i pracownikom sądu. W żadnej mierze nie można się zgodzić z tym, by 
sędzia, który zjawia się w pracy w stanie po użyciu alkoholu mógł dalej z 
należytym i niezbędnym autorytetem wykonywać swoje obowiązki kierowania 

 
4 
wydziałem danego sądu. Dotychczasowe prawidłowe wykonywanie przezeń 
swych obowiązków wskazuje jedynie, że jeszcze surowsze potraktowanie 
takiego sędziego – a katalog kar wskazany w art.109 § 1 u.s.p. jest przecież 
szerszy - byłoby już niewspółmierne do jego czynu, i na ten aspekt sprawy 
wskazał także Sąd Apelacyjny. W konsekwencji jednak także omawiany tu 
zarzut apelacji nie jest trafny. 
Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny 
utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.