SNO 32/04

WYROK  Z  DNIA  15  WRZEŚNIA  2004  R. 
 SNO  32/04 
 
Przewodniczący: sędzia SN Wiesław Kozielewicz (sprawozdawca). 
Sędziowie SN: Zbigniew Strus, Andrzej Wróbel. 
 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie z udziałem Zastępcy 
Rzecznika Dyscyplinarnego sędziego Sądu Okręgowego oraz protokolanta po 
rozpoznaniu w dniu 15 września 2004 r. sprawy obwinionego sędziego Sądu 
Rejonowego w związku z odwołaniem Ministra Sprawiedliwości od wyroku 
Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 6 kwietnia 2004 r., sygn. akt 
(...) 
 
z m i e n i ł   zaskarżony   w y r o k   w  części dotyczącej kary w ten sposób, że 
w miejsce orzeczonej kary dyscyplinarnej przeniesienia na inne miejsce 
służbowe wymierzył obwinionemu sędziemu Sądu Rejonowego, na podstawie 
art. 109 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów 
powszechnych (Dz. U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1070, ze zm.), karę dyscyplinarną 
złożenia sędziego z urzędu. 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2004 r., 
sygn. akt (...) uznał obwinionego sędziego Sądu Rejonowego winnym tego, że w 
dniu 24 listopada 2003 r. w A. uchybił godności sprawowanego przez siebie 
urzędu sędziego sądu powszechnego, w ten sposób, że będąc w stanie 
nietrzeźwości – 1,96 ‰ alkoholu we krwi prowadził po drodze publicznej 
samochód osobowy marki Daewoo o nr rej. (...), tj. przewinienia 
dyscyplinarnego określonego w art. 107 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – 

 
2 
Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) i za to z 
mocy art. 109 § 1 pkt 4 tej ustawy wymierzył mu karę dyscyplinarną 
przeniesienia na inne miejsce służbowe. 
Od tego wyroku odwołanie złożył Minister Sprawiedliwości. Zaskarżył to 
orzeczenie na niekorzyść obwinionego w części dotyczącej kary i zarzucając 
rażącą niewspółmierność orzeczonej kary dyscyplinarnej przeniesienia na inne 
miejsce służbowe w stosunku do przypisanego przewinienia służbowego, wniósł 
o zmianę wyroku w zaskarżonej części oraz wymierzenie obwinionemu kary 
dyscyplinarnej złożenia sędziego z urzędu. 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje: 
Odwołanie zasługuje na uwzględnienie. 
Wprawdzie uzasadniając rozstrzygnięcie w zakresie wymiaru kary Sąd 
Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny podniósł, że obwiniony sędzia prowadził 
samochód w stanie znacznej nietrzeźwości, okazując tym samym lekceważenie 
porządku prawnego oraz daleko idącą nieodpowiedzialność, narażając na 
niebezpieczeństwo innych uczestników ruchu drogowego na ruchliwej ulicy A. 
Wskazał też, że czyn obwinionego miał negatywny wydźwięk społeczny, gdyż 
należy do tej kategorii występków umyślnych, które spotykają się ze 
szczególnym potępieniem opinii publicznej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji 
obwiniony uchybił w istotny sposób godności sprawowanego urzędu, a oceny 
tej nie może zmienić fakt, że dotychczasowa droga zawodowa sędziego w 
wymiarze 
sprawiedliwości 
nie 
budziła 
zastrzeżeń. 
Mimo 
naganności 
przewinienia dyscyplinarnego popełnionego przez obwinionego Sąd pierwszej 
instancji uznał jednak, że obwiniony cyt. „nie utracił kwalifikacji do 
sprawowania urzędu sędziego. Świadczy o tym jego postawa w procesie, bo 
przecież potrafił on rzetelnie i samokrytycznie ocenić swoje zachowanie, a 
nawet poddać się surowej karze dyscyplinarnej, jaką jest przeniesienie na inne 

 
3 
miejsce służbowe. Dostrzegł więc rangę zarzutu i powagę sytuacji, w jakiej się 
znalazł”. 
Poza sporem jest, że Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny analizując 
sprawę w aspekcie wymiaru kary dostrzegł wszystkie tzw. okoliczności 
obciążające jak i łagodzące. Rozstrzygając w zakresie kary przecenił jednak 
znaczenie okoliczności odnoszących się do postawy obwinionego w toku 
postępowania dyscyplinarnego. Ta okoliczność, w realiach sprawy, nie 
uzasadnia tezy, że obwiniony popełniając przypisany mu czyn nie utracił 
kwalifikacji do sprawowania urzędu sędziego. Wyeksponowana przez Sąd 
pierwszej instancji postawa obwinionego dowodzi tylko, jak trafnie zauważył 
skarżący, że obwiniony dostrzega rangę zarzutu oraz powagę sytuacji w której 
się znalazł. 
Odnosząc się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego 
wyroku zauważyć trzeba, że sprawowanie urzędu sędziego wymaga przecież 
zaufania publicznego. Nie można, zdaniem Sądu Najwyższego – Sądu 
Dyscyplinarnego 
wyobrazić 
sobie 
wiarygodnego 
i 
odpowiedzialnego 
wymierzania sprawiedliwości przez sędziego, który w sposób rażący narusza 
prawo, popełniając przewinienie dyscyplinarne wyczerpujące znamiona 
umyślnego przestępstwa. 
Podkreślenia wymaga przy tym, że wynikający z roty ślubowania (art. 66 
u.s.p.) oraz treści art. 82 § 2 u.s.p. nakaz postępowania sędziego w sposób, który 
nie uchybia godności urzędu, mieści w sobie także obowiązek utrzymywania 
nie-skazitelnego charakteru warunkującego powołanie na to stanowisko (art. 61 
§ 1 pkt 2 u.s.p.). Popełnienie zatem przez obwinionego umyślnego przewinienia 
dyscyplinarnego stanowiącego rażące naruszenie porządku prawnego, skutkuje 
utratą kwalifikacji do sprawowania urzędu sędziego. 
W świetle powyższego wymierzenie obwinionemu sędziemu Sądu 
Rejonowego kary dyscyplinarnej przeniesienia na inne miejsce służbowe jest 
orzeczeniem kary rażąco łagodnej, gdyż nieadekwatnej do stopnia zawinienia 

 
4 
obwinionego oraz charakteru i wagi popełnionego przez niego przewinienia 
dyscyplinarnego, a także faktu, że tego rodzaju przewinienie wyrządza znaczną 
szkodę służbie sędziowskiej, godzi w dobro wymiaru sprawiedliwości 
podważając autorytet jego organów. 
Kierując się przedstawionymi wyżej motywami Sąd Najwyższy – Sąd 
Dyscyplinarny podzielając argumentację odwołania zmienił zaskarżony wyrok 
w części dotyczącej kary poprzez jej zaostrzenie i wymierzył obwinionemu 
sędziemu Sądu Rejonowego karę dyscyplinarną złożenia sędziego z urzędu.