SNO 65/08

UCHWAŁA  Z  DNIA  23  LIPCA  2008  R. 
  SNO  65/08 
 
Przewodniczący: sędzia SN Stanisław Zabłocki. 
Sędziowie SN: Jerzy Kuźniar, Mirosława Wysocka (sprawozdawca). 
 
S ą d  N a j w y ż s z y   S ą d  D y s c y p l i n a r n y  z udziałem protokolanta 
w sprawie sędziego Sądu Rejonowego po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2008 r. 
zażalenia sędziego na uchwałę Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 11 
kwietnia 2008 r., sygn. akt (...), w przedmiocie zawieszenia sędziego w czynnościach 
służbowych i obniżenia wysokości wynagrodzenia 
 
u c h w a l i ł :  u t r z y m a ć  zaskarżoną u c h w a ł ę  w  m o c y .  
 
U z a s a d n i e n i e  
 
Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego złożył w dniu 7 marca 2008r. do Sądu 
Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego wniosek o podjęcie uchwały o zawieszeniu w 
czynnościach służbowych sędziego Sądu Rejonowego, na podstawie art. 129 § 1 
ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, 
poz.1070 ze zm.). 
W uzasadnieniu wniosku, powołując się na wystąpienie Prezesa Sądu 
Rejonowego, Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego wskazał, że w stosunku do 
sędziego Sądu Rejonowego zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne o 
dopuszczenie się przewinienia dyscyplinarnego w rozumieniu art. 107 § 1 u.s.p. Podał 
ponadto, że sędzia ten nieprawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego – Sądu 
Dyscyplinarnego z dnia 19 listopada 2007r. został uznany za winnego popełnienia 
podobnych przewinień służbowych, polegających na znacznych opóźnieniach w 
sporządzaniu uzasadnień i bezczynności w prowadzonych sprawach, i wymierzono mu 
za to karę dyscyplinarną przeniesienia na inne miejsce służbowe. 
Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego, powołując się na dołączone do wniosku 
dokumenty, podkreślił, że sędzia w dalszym ciągu nie sporządza uzasadnień w 
terminie, a jego stosunek do obowiązków służbowych nie uległ poprawie. Według 
Rzecznika Dyscyplinarnego, za potrzebą wydania uchwały o zawieszeniu sędziego 
przemawia także konieczność „położenia kresu niezdrowej sytuacji, jaka wytworzyła 
się w Sądzie Rejonowym w A., a która wpływa negatywnie na pracę całego Sądu 
Rejonowego”. 
W dniu 11 kwietnia 2008 r. Sąd Dyscyplinarny – Sąd Apelacyjny wydał na 
podstawie art. 129 § 1 i 3 oraz art. 133 u.s.p. uchwałę o zawieszeniu sędziego Sądu 

 
2 
Rejonowego w czynnościach służbowych i obniżeniu wynagrodzenia o 25 % na czas 
trwania zawieszenia. 
Orzeczenie to oparte zostało na następujących podstawach. 
Stosownie do art. 129 § 1 u.s.p., sąd dyscyplinarny może zawiesić w 
czynnościach służbowych sędziego, przeciwko któremu wszczęto postępowanie 
dyscyplinarne. Warunek  zawisłości takiego postępowania został spełniony, gdyż w 
dniu 25 marca 2008r. wpłynął do Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego 
wniosek o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej wobec sędziego Sądu Rejonowego, 
któremu zarzucono popełnienie przewinienia służbowego, o którym mowa w art. 107 
§ 1 u.s.p. 
Za uwzględnieniem wniosku przemawia to, że rozmiar zaległości obciążających 
sędziego jest znaczny i uległ niewielkiemu zmniejszeniu, pomimo wstrzymania 
wpływu nowych spraw do jego referatu.  Sąd wskazał także na brak reakcji na 
wydawane polecenia oraz niepodjęcie prób usprawiedliwienia zwłoki w sporządzaniu 
uzasadnień i uzyskania zgody na przedłużenie terminu do ich sporządzenia. Na 
postawę sędziego nie wpłynęły dyscyplinująco wizytacje i lustracje jego referatu. 
Takie nagromadzenie czynników negatywnych, przy uwzględnieniu, że stan 
zaległości obciążających sędziego jest długotrwały i ulegał zmniejszeniu tylko w 
niewielkim zakresie, a stosunek sędziego do poleceń zmierzających do poprawy 
sytuacji był negatywny, sprzeciwiało się uwzględnieniu wniosku sędziego Sądu 
Rejonowego o odmowę zawieszenia go w czynnościach służbowych. 
Sąd uznał, że orzeczona wysokość obniżenia wynagrodzenia „czyni zadość 
względom”, dla których wprowadzone zostało unormowanie w § 3 art. 129 u.s.p. 
Zażalenie na uchwałę Sądu Dyscyplinarnego sędzia Sądu Rejonowego oparł na 
podstawach: 
- obrazy prawa materialnego – art. 129 ust. 1 u.s.p., polegającej 
na rozszerzającej jego wykładni i w konsekwencji uznaniu, że 
zawieszenie sędziego może nastąpić w oparciu o dowolne 
przesłanki, 
podczas 
gdy 
art. 
180 
ust. 
2 
Konstytucji 
Rzeczypospolitej Polskiej zezwala na to jedynie w przypadkach 
określonych w ustawie; 
- mającego wpływ na treść uchwały błędu w ustaleniach 
faktycznych, przyjętych za jej podstawę, polegającego na 
oparciu się wyłącznie na domniemaniach, bez zbadania 
rzeczywistych okoliczności faktycznych sprawy. 
W uzasadnieniu skarżący zarzucił oparcie się przez Sąd Dyscyplinarny 
wyłącznie na twierdzeniach zawartych we wniosku Zastępcy Rzecznika, bez ich 
weryfikacji, oraz całkowite pominięcie okoliczności podnoszonych przez skarżącego, 

 
3 
w tym sporządzenia zaległych uzasadnień oraz bieżącego obciążenia, polegającego na 
orzekaniu na skumulowanych terminach posiedzeń. 
Z tych względów sędzia Sądu Rejonowego wniósł o uchylenie zaskarżonej 
uchwały i ewentualnie – o skierowanie wniosku Zastępcy Rzecznika do ponownego 
rozpoznania. 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje: 
Zarzut naruszenia art. 129 § 1 u.s.p. oparty jest na twierdzeniu nieznajdującym 
oparcia w rzeczywistym stanie sprawy, gdyż – wbrew twierdzeniu skarżącego – Sąd 
Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny prawidłowo ustalił i uwzględnił przewidzianą w tym 
przepisie przesłankę zawieszenia w czynnościach służbowych, którą stanowi 
wszczęcie przeciwko sędziemu postępowania dyscyplinarnego. Fakt wszczęcia 
kolejnego postępowania dyscyplinarnego przeciwko sędziemu Sądu Rejonowego jest 
w sprawie niesporny, co przesądza o nietrafności tak ujętego zarzutu zażalenia. 
W takiej sytuacji rozważenia wymagały jedynie te zarzuty skarżącego, które 
zmierzały 
do 
wykazania 
braku 
wystarczających 
podstaw 
faktycznych 
do 
uwzględnienia wniosku o zawieszenie w czynnościach służbowych. 
Uchwała podejmowana na podstawie art. 129 § 1 u.s.p. zapada na wstępnym 
etapie postępowania, w którym brak jest jeszcze rozstrzygnięć w kwestiach 
obejmujących podstawy faktyczne i prawne ewentualnej przyszłej odpowiedzialności 
dyscyplinarnej obwinionego sędziego. Dlatego dla zastosowania tego środka 
wystarczające jest wykazanie, że dowody istniejące na tym etapie postępowania 
wskazują na duże prawdopodobieństwo popełnienia przez sędziego przewinienia 
dyscyplinarnego. 
Wbrew zarzutom skarżącego, stanowisko Sądu Dyscyplinarnego nie opiera się na 
„domniemaniach”, lecz na dołączonych do wniosku dokumentach. Rodzaj, liczba i 
rozmiar uchybień objętych postanowieniem o przedstawieniu zarzutów w 
postępowaniu dyscyplinarnym oraz dane wynikające ze złożonych zestawień 
dotyczących terminów dokonywania czynności, stanowiły miarodajną i wystarczającą 
podstawę do uznania za uprawdopodobnione, że sędzia dopuścił się przewinienia 
służbowego w rozumieniu art. 107 § 1 u.s.p. 
Oceny tej nie mogą zmienić podniesione w zażaleniu okoliczności, dotyczące 
podejmowania przez sędziego w ostatnim czasie wysiłków dla usunięcia skutków 
wcześniejszych zaległości, gdyż nie niweczą one przesłanek odpowiedzialności 
dyscyplinarnej z tytułu popełnienia przewinienia służbowego, polegającego na 
dopuszczeniu się oczywistej i rażącej obrazy przepisów prawa. Bezprzedmiotowe są 
wywody skarżącego dotyczące nieuzasadnionego przypisywania mu spowodowania 
„niezdrowej atmosfery w sądzie”, bowiem taki fakt nie został ujęty w ramach 
podstawy faktycznej zaskarżonej uchwały. 

 
4 
Z omówionych względów Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny utrzymał 
zaskarżoną uchwałę w mocy.