SNO 59/16

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny rozpoznał zażalenie oskarżyciela prywatnego R. S. na uchwałę Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 9 sierpnia 2016 r., która odmówiła zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu Rejonowego R. C. Zarzuty wobec sędzi dotyczyły popełnienia przestępstw z art. 231 § 1 k.k. (nadużycie uprawnień), art. 212 § 1 k.k. (zniesławienie) oraz art. 216 § 1 k.k. (znieważenie), w związku z wydaniem wyroku skazującego w sprawie II K (...) bez dowodów winy i pod nieobecność oskarżonego R. S. Sąd Apelacyjny uznał, że czyny zniesławienia i znieważenia, ścigane z oskarżenia prywatnego, uległy przedawnieniu, ponieważ wniosek o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej wpłynął po upływie rocznego terminu od dowiedzenia się o sprawcy lub trzyletniego terminu od popełnienia czynu. Ponadto, w odniesieniu do zarzutu nadużycia uprawnień (art. 231 § 1 k.k.), ściganego z oskarżenia publicznego, Sąd Apelacyjny stwierdził brak uprawnień R. S. do wniesienia aktu oskarżenia, co wynikało z prawomocnych postanowień prokuratora o odmowie wszczęcia śledztwa i oddaleniu zażalenia. Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny utrzymał zaskarżoną uchwałę w mocy. Podkreślono, że immunitet sędziowski chroni sędziego przed próbami podważania merytorycznej oceny dowodów i wyroków poprzez wnoszenie prywatnych aktów oskarżenia. Sąd wskazał, że zarzuty dotyczące sposobu procedowania powinny być podnoszone w ramach środków odwoławczych. W niniejszej sprawie potwierdzono wystąpienie negatywnych przesłanek procesowych, takich jak przedawnienie karalności czynów ściganych z oskarżenia prywatnego oraz brak uprawnień do wniesienia aktu oskarżenia o czyn ścigany z oskarżenia publicznego. Kosztami postępowania obciążono Skarb Państwa.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający