SNO 58/10

WYROK  Z  DNIA  8  LUTEGO  2011  R. 
  SNO  58/10 
 
Przewodniczący: sędzia SN Józef Dołhy (sprawozdawca). 
Sędziowie SN: Mirosław Bączyk, Tadeusz Wiśniewski. 
 
S ą d  N a j w y ż s z y  –  S ą d  D y s c y p l i n a r n y  z udziałem sędziego 
Sądu Okręgowego – Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Okręgowego oraz 
protokolanta po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2011 r. sprawy sędziego Sądu 
Rejonowego w związku z odwołaniem Ministra Sprawiedliwości na niekorzyść 
obwinionego od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 3 
września 2010 r., sygn. akt ASD (…) 
 
1 .  z m i e n i ł  zaskarżony w y r o k  w ten sposób, że na podstawie art. 109 § 1 pkt 
5 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, w miejsce kary przeniesienia 
na inne miejsce służbowe, wymierzył obwinionemu sędziemu Sądu Rejonowego 
karę dyscyplinarną złożenia z urzędu; 
2. 
kosztami postępowania odwoławczego obciążył Skarb Państwa. 
 
U z a s a d n i e n i e  
 
Sędzia Sądu Rejonowego został obwiniony o to, że w dniu 19 maja 2010 r., 
około godz. 16.00, w P., kierował pojazdem marki „Fiat 126p”, nr rej. (…), na drodze 
publicznej, będąc w stanie nietrzeźwości – 0,42 mg/dm3 w wydychanym powietrzu, tj. 
o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na uchybieniu godności 
sprawowanego urzędu z art. 107 § 1 u.s.p. w zw. z art. 178 a § 1 k.k. Sąd Apelacyjny – 
Sąd Dyscyplinarny, wyrokiem z dnia 3 września 2010 r., sygn. akt. ASD (…), uznał 
obwinionego – sędziego Sądu Rejonowego za winnego zarzucanego mu przewinienia i 
za to na podstawie art. 109 § 1 pkt. 4, art. 75 § 2 pkt 4 w zw. z art. 131 § 1 u.s.p., 
wymierzył mu karę dyscyplinarną przeniesienia na inne miejsce służbowe w okręgu 
Sądu Okręgowego w (…). 
Odwołanie od tego wyroku, na niekorzyść obwinionego, wniósł Minister 
Sprawiedliwości. Zaskarżając wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucił 
rażącą 
niewspółmierność 
wymierzonej 
obwinionemu 
kary 
dyscyplinarnej 
przeniesienia na inne miejsce służbowe, będącą wynikiem nieuwzględnienia w sposób 
właściwy wagi popełnionego przez obwinionego przewinienia i stopnia zawinienia. W 
konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez wymierzenie 
obwinionemu, na podstawie art. 109 § 1 pkt 5 u.s.p., kary dyscyplinarnej złożenia 
sędziego z urzędu. 

2 
 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje: 
Odwołanie jest zasadne. 
W orzecznictwie w sprawach dyscyplinarnych, utrwalony i niekwestionowany 
jest pogląd, że popełnienie przez sędziego przewinienia dyscyplinarnego, które 
odpowiada ustawowym znamionom typu czynu zabronionego prowadzenia w ruchu 
lądowym pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, a więc czynu zabronionego 
o charakterze umyślnym, stanowi wyraz tak rażącego lekceważenia porządku 
prawnego, że z reguły powoduje utratę kwalifikacji do sprawowania urzędu sędziego, 
niezależnie od oceny jego wcześniejszej służby. 
Za takie przewinienie służbowe odpowiednią karą dyscyplinarną jest kara 
złożenia sędziego z urzędu (por. wyroki SN: z dnia 27 sierpnia 2007 r., SNO 47/07; z 
dnia 10 września 2002 r., SNO 27/02; z dnia 9 marca 2006 r., SNO 6/06; z dnia 27 
marca 2007 r., SNO 13/07; z dnia 21 października 2008 r., SNO 78/08). 
Sąd 
Najwyższy 
– 
Sąd 
Dyscyplinarny 
podzielił 
stanowisko 
Ministra 
Sprawiedliwości, że kara dyscyplinarna wymierzona obwinionemu jest rażąco 
łagodna. 
Podzielić należy pogląd, że przecenione zostały okoliczności łagodzące, jeśli 
zważyć, że okoliczności popełnienia przewinienia są oczywiste w świetle działań 
podjętych przez funkcjonariuszy Policji, zaś dobra opinia i nienaganna praca w 
wypadku osoby sędziego nie stanowią cechy szczególnej. 
W realiach sprawy nie wystąpiły żadne nadzwyczajne okoliczności, które 
mogłyby usprawiedliwić zachowanie obwinionego. Sędzia, który ignoruje zakaz 
prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości, narusza nie tylko przepisy ustawy – 
Prawo o ustroju sądów powszechnych, nakazujące w służbie i poza nią strzec powagi 
stanowiska sędziego i unikać wszystkiego, co mogłoby przynieść ujmę godności 
sędziego, ale także elementarne normy prawne i etyczne obowiązujące wszystkich 
obywateli. 
Z tych względów Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny uznając, że wymierzona 
obwinionemu kara dyscyplinarna przeniesienia na inne miejsce służbowe jest w 
sposób rażący niewspółmierna do charakteru popełnionego przewinienia, jego wagi 
oraz społecznej i korporacyjnej szkodliwości, zmienił zaskarżony wyrok w części 
dotyczącej orzeczenia o karze i na podstawie art. 109 § 1 pkt 5 u.s.p. wymierzył 
obwinionemu karę dyscyplinarną złożenia z urzędu.