SNO 55/05

POSTANOWIENIE  Z  DNIA  8  LISTOPADA  2005  R. 
SNO  55/05 
 
 
Przewodniczący: sędzia SN Józef Szewczyk.  
Sędziowie SN: Mirosława Wysocka, Tadeusz Wiśniewski 
(sprawozdawca). 
 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny na posiedzeniu z udziałem Zastępcy 
Rzecznika Dyscyplinarnego sędziego Sądu Apelacyjnego oraz protokolanta w 
sprawie sędziego Sądu Okręgowego po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2005 r. 
zażalenia sędziego Sądu Okręgowego na zarządzenie Prezesa Sądu 
Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 13 maja 2005 r., sygn. akt (...) 
 
p o s t a n o w i ł :  
u t r z y m a ć  w  m o c y  zaskarżone z a r z ą d z e n i e ; 
kosztami postępowania odwoławczego obciążyć Skarb Państwa.  
 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2005 r. Zastępca Rzecznika 
Dyscyplinarnego dla Okręgu Sądu Dyscyplinarnego odmówił wszczęcia 
postępowania dyscyplinarnego przeciwko sędziemu Sądu Okręgowego. 
Na to postanowienie sędzia Sądu Okręgowego złożyła zażalenie. 
Zarządzeniem z dnia 13 maja 2005 r. Prezes Sądu Dyscyplinarnego odmówił 
jednak przyjęcia tego zażalenia. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że art. 
114 § 6 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych przewiduje, iż w razie 
wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego 
zażalenie przysługuje jedynie organowi, który złożył wniosek o wszczęcie 
postępowania dyscyplinarnego i właściwemu kolegium. 
Na powyższe zarządzenie sędzia Sądu Okręgowego złożyła kolejne 
zażalenie, w którym wniosła o „jego zmianę poprzez przyjęcie zażalenia z dnia 
21 kwietnia 2005 r. na postanowienie Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego dla 
Okręgu Sądu Dyscyplinarnego z dnia 5 kwietnia 2005 r.” 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje: 
Zażalenie sędziego Sądu Okręgowego na  zarządzenie Prezesa z dnia 13 
maja 2005 r. nie zasługuje na uwzględnienie. 
Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego dla Okręgu Sądu Apelacyjnego 
odmawiając wszczęcia przeciwko żalącej się postępowania dyscyplinarnego, 
postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2005 r. orzekł na podstawie przepisów 
ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. 

 
2 
Nr 98, poz. 1070 ze zm.; dalej zwanej u.s.p.). Zgodnie z art. 114 § 6 u.s.p., 
zażalenie na postanowienie rzecznika dyscyplinarnego o odmowie wszczęcia 
postępowania dyscyplinarnego przysługuje organowi, który złożył wniosek o 
wszczęcie tego postępowania i właściwemu kolegium. Przepis ten nie 
przewiduje zatem możliwości zaskarżenia w drodze zażalenia postanowienia, o 
którym mowa w art. 114 § 5 u.s.p., przez sędziego co do osoby którego istniała 
potrzeba ustalenia, czy dopuścił się on przewinienia i ewentualnego 
wyjaśnienia, czy wchodzi w rachubę wszczęcie wobec niego postępowania 
dyscyplinarnego.  
Skoro zaś tak, to tym samym przyjąć należy, że sędziemu nie przysługuje 
także zażalenie ukierunkowane – tak jak to ma miejsce w okolicznościach 
niniejszej sprawy – na podważenie samego uzasadnienia postanowienia o 
odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Wszak możliwość 
(uprawnienie) zaskarżenia wyłącznie uzasadnienia danego orzeczenia należy 
traktować jako refleks bądź emanację uprawnienia do zaskarżenia orzeczenia 
jako takiego. Innymi słowy, uprawnienie do zaskarżenia uzasadnienia 
orzeczenia jest cząstką uprawnienia do zaskarżenia orzeczenia.  
W rozważanej sytuacji nie ma zaś procesowej potrzeby odpowiedniego 
stosowania przepisów kodeksu postępowania karnego, ponieważ regulacja 
przedmiotowej kwestii w przepisach u.s.p. jest wyczerpująca.  
Oznacza to, że Prezes Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego trafnie 
uznał, że zażalenie sędziego Sądu Okręgowego na postanowienie Zastępcy 
Rzecznika Dyscyplinarnego z dnia 5 kwietnia 2005 r. jest niedopuszczalne z 
mocy ustawy i w konsekwencji trafnie też, działając na podstawie art. 429 § 1 
k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p., odmówił zaskarżonym zarządzeniem jego 
przyjęcia.