SNO 49/06

WYROK  Z  DNIA  26  WRZEŚNIA  2006  R. 
SNO  49/06 
 
Przewodniczący: sędzia SN Rafał Malarski (sprawozdawca). 
Sędziowie SN: Jadwiga Żywolewska-Ławniczak, Edward Matwijów. 
 
S ą d  N a j w y ż s z y  –  S ą d  D y s c y p l i n a r n y  na rozprawie z udziałem 
Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego dla Sądów Okręgu (...), sędziego Sądu 
Okręgowego oraz protokolanta po rozpoznaniu w dniu 26 września 2006 r. sprawy 
sędziego Sądu Rejonowego w związku z odwołaniem obwinionej od wyroku Sądu 
Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 27 marca 2006 r., sygn. akt (...) 
 
I. u t r z y m a ł  w  m o c y  zaskarżony w y r o k ; 
II. 
obciążył Skarb Państwa kosztami postępowania dyscyplinarnego za drugą 
instancję. 
 
U z a s a d n i e n i e  
 
Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny, wyrokiem z dnia 27 marca 2006 r., uznał 
sędziego Sądu Rejonowego za winną tego, że w okresie od dnia 20 września 2004 r. 
do dnia 26 stycznia 2005 r., jako sędzia tego Sądu nie dopuściła Wiesława S., 
będącego ojcem i przedstawicielem ustawowym małoletniej Jagody S., do udziału w 
postępowaniu o ograniczenie władzy rodzicielskiej matki nad dzieckiem, co stanowiło 
oczywistą i rażącą obrazę art. 98 k.r.o. w zw. z art. 92 k.r.o., to jest przewinienia 
służbowego z art. 107 § 1 u.s.p., i – na podstawie art. 109 § 5 u.s.p. – odstąpił od 
wymierzenia obwinionej kary. 
Odwołanie od przedstawionego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o winie 
złożyła obwiniona. Zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę 
wyroku, polegający na niesłusznym uznaniu obrazy prawa w postępowaniu 
opiekuńczym za rażące, podczas gdy analiza okoliczności ze sprawą związanych temu 
przeczyła. W konsekwencji zażądała zmiany zaskarżonego wyroku i wydania 
orzeczenia uniewinniającego. 
Obecny na rozprawie odwoławczej Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego dla 
Sądów Okręgu (...) wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku.  
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje: 
Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie. 
Na etapie postępowania odwoławczego pozostała jako sporna już tylko jedna 
kwestia. Sprowadzić ją można było do pytania: czy przypisana obwinionej oczywista 

 
2 
obraza prawa miała charakter rażący? Sąd drugiej instancji udzielił na tak 
sformułowane pytanie odpowiedzi twierdzącej, odnosząc się krytycznie do 
wyłożonych w odwołaniu argumentów. 
Po pierwsze – wyraźnie należało stwierdzić, że odpowiedzialność dyscyplinarna 
sędziego za przewinienie służbowe nie jest w żadnym stopniu warunkowana 
wcześniejszym wytknięciem właściwemu sądowi oczywistej obrazy prawa w trybie 
art. 40 u.s.p. Innymi słowy: powstrzymanie się sądu odwoławczego od wytknięcia 
sądowi uchybienia, mimo że miało miejsce rzucające się w oczy naruszenie prawa, nie 
powinno rzutować ani na decyzję o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, ani na 
ocenę będącego przedmiotem tego postępowania zachowania sędziego. Tak więc bez 
znaczenia dla rozstrzygnięcia konkretnej sprawy było – wbrew stanowisku skarżącej – 
zaniechanie przez Sąd Okręgowy skorzystania z instytucji wytknięcia uchybienia. 
Po drugie – co prawda faktem było, że Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny, 
poddając analizie stopień naruszenia przez obwinioną wskazanych przepisów prawa 
opiekuńczego, rzeczywiście nie napisał wprost, iż brał również pod uwagę zgodność 
treści uchylonego postanowienia z interesem ojca małoletniej, niemniej nie sposób 
przyjąć, że okoliczność ta uszła jego uwagi i nie miała wpływu na treść orzeczenia. 
Została przecież dostrzeżona, o czym świadczy motywacyjna część zaskarżonego 
wyroku, i z całą pewnością znalazła się wśród powodów, które legły u podstaw 
uznania szkodliwości czynu obwinionej dla służby za nieznaczną (niewielką), co w 
konsekwencji przesądziło o wydaniu przez sąd dyscyplinarny a quo takiego, a nie 
innego rozstrzygnięcia. 
Po trzecie – skarżąca zdecydowanie przejaskrawiła pogląd Sądu dyscyplinarnego 
pierwszej instancji na temat znaczenia szybkości postępowania w ocenianej sprawie. 
Sąd ten owej kwestii przydał odpowiednią rangę, wcale nie traktując jej – posługując 
się zwrotem użytym w odwołaniu – „jako absolutu”. 
Sumując, można powiedzieć: skoro oczywiste naruszenie prawa udowodnione 
obwinionej spowodowało poważne następstwa z punktu widzenia przebiegu 
postępowania (chodziło o jego przewlekłość) oraz uzasadnionych interesów stron (co z 
kolei polegało na wykluczeniu ojca małoletniej z postępowania o ograniczenie władzy 
rodzicielskiej matki), to ustalenie, że przedstawione uchybienie miało charakter 
rażący, należało uznać za w pełni zasadne. 
Dlatego Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny utrzymał w mocy zaskarżony 
wyrok (art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p.). O kosztach postępowania 
dyscyplinarnego za drugą instancją orzeczono po myśli art. 133 u.s.p.