SNO 48/10

UCHWAŁA  Z  DNIA  27  PAŹDZIERNIKA  2010  R. 
  SNO  48/10 
 
Przewodniczący: sędzia SN Marek Pietruszyński (sprawozdawca). 
Sędziowie SN: Krzysztof Pietrzykowski, Waldemar Płóciennik. 
 
S ą d  N a j w y ż s z y  –  S ą d  D y s c y p l i n a r n y  z udziałem sędziego 
Sądu Okręgowego – Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Okręgowego oraz 
protokolanta w sprawie sędziego Sądu Rejonowego po rozpoznaniu w dniu 27 
października 2010 r. zażalenia prokuratora na uchwałę Sądu Apelacyjnego – Sądu 
Dyscyplinarnego z dnia 21 maja 2010 r., sygn. ASDo (...), w przedmiocie odmowy 
zezwolenia na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej 
 
u c h w a l i ł :  
u c h y l i ł  
z a s k a r ż o n ą  
u c h w a ł ę  
Sądu 
Apelacyjnego 
– 
Sądu 
Dyscyplinarnego 
i  
s p r a w ę  
p r z e k a z a ł  
t e m u  
S ą d o w i  
d o  
p o n o w n e g o  r o z p o z n a n i a .  
 
U z a s a d n i e n i e  
 
Uchwałą Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 21 maja 2010 r., 
sygn. akt: ASDo (...), odmówiono zezwolenia na pociągnięcie sędziego Sądu 
Rejonowego do odpowiedzialności karnej za wypadek drogowy, określony w art. 177 
§ 1 k.k., polegający na tym, że w dniu 4 kwietnia 2009 r. w miejscowości A., ul. 
Bohaterów Warszawy, nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa obowiązujące w 
ruchu lądowym, określone w art. 3 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu 
drogowym w ten sposób, iż kierując samochodem osobowym marki „Ford Fokus” o nr 
rej. (...), nie zachował szczególnej ostrożności, zjechał na prawe pobocze, a następnie 
tracąc panowanie nad pojazdem zjechał na przeciwny pas ruchu, gdzie doprowadził do 
zderzenia z prawidłowo jadącym pojazdem marki „Renault 19” nr rej. (...), 
kierowanym przez Pawła M., w wyniku czego kierujący pojazdem marki „Renault 19” 
Paweł M. zjechał na prawe pobocze i potrącił jadących prawidłowo rowerzystów 
Sebastiana K. i Monikę K., w wyniku czego obrażeń ciała doznał rowerzysta Sebastian 
K. w postaci uszkodzenia wiązadeł pobocznych kolana lewego, które to obrażenia 
spowodowały u pokrzywdzonego rozstrój zdrowia na czas powyżej 7 dni oraz 
rowerzystka Monika K. w postaci urazu głowy, wstrząśnienia mózgu i ogólnych 
potłuczeń, które to obrażenia spowodowały u pokrzywdzonej rozstrój zdrowia na czas 
powyżej 7 dni, tj. występku określonego w art. 177 § 1 k.k. O wydanie tego 
zezwolenia wystąpił Prokurator Rejonowy. 

 
2 
W uzasadnieniu uchwały Sąd wskazał, że ani motywacja sprawcy wypadku, ani 
też rodzaj i stopień naruszenia reguł ostrożności w ruchu drogowym, nie dają 
podstawy do ustalenia stopnia społecznej szkodliwości jego czynu na poziomie 
wyższym od znikomości. 
Podniósł również, że z punktu widzenia rozmiaru i wagi szkody spowodowanej 
czynem, którego popełnienie zamierzałby zarzucić obwinionemu prokurator, istnieją 
podstawy do ustalenia znikomego stopnia społecznej szkodliwości tego czynu. 
Argumentując za takim ustaleniem wskazał, że tylko dwoje z pokrzywdzonych 
doznało obrażeń ciała określonych w art. 157 § 1 k.k., ale nie wymagały one 
skomplikowanego 
leczenia 
i 
nie 
powodowały 
długotrwałych 
dolegliwości 
zdrowotnych po okresie leczenia i rehabilitacji. Uznał również za przesadzone relacje 
pokrzywdzonych co do wagi obrażeń i ich skutków, które zdaniem sądu mogą być 
zrekompensowane 
przez 
przyznanie 
odpowiedniego 
odszkodowania 
lub 
zadośćuczynienia. 
Zażalenie na tę uchwałę wniósł prokurator, który zarzucił błąd w ustaleniach 
faktycznych przyjętych za podstawę uchwały, polegający na niezasadnym przyjęciu, 
że zachowanie sędziego cechuje znikomy stopień społecznej szkodliwości, co 
skutkowało odmowę wyrażenia zgody na pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej 
i wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu 
– Sądowi Dyscyplinarnemu do ponownego rozpoznania. 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje: 
Rację należało przyznać wywodom prokuratora, w których zakwestionowany 
został pogląd Sądu pierwszej instancji o znikomym stopniu społecznej szkodliwości 
czynu sędziego. Prokurator trafnie wskazał, że nie sposób przyjąć, aby naruszenie 
zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym było mało nasilone, gdy zważy się, iż 
sytuacja drogowa nie wymuszała aż tak gwałtownej reakcji kierowcy, której 
następstwom, z uwagi na brak doświadczenia, nie był w stanie przeciwdziałać, a które 
to zachowanie było nie do pogodzenia z obowiązkiem zachowania ostrożności 
podczas prowadzenia pojazdu w ruchu drogowym. Rozważne i ostrożne prowadzenie 
pojazdu determinuje bowiem powinność powstrzymania się od takich czynności, które 
według obiektywnej oceny mogłyby zmniejszyć bezpieczeństwo ruchu drogowego. 
Rozważając rozmiary szkody, będącej skutkiem zachowania sędziego, stwierdzić 
należało, że w sytuacji doznania przez dwóch pokrzywdzonych obrażeń  ciała na czas 
powyżej 7dni, wyczerpujących dyspozycję art. 177 § 1 k.k., trudno jest zaakceptować 
pogląd, iż mamy do czynienia minimalną szkodą wyrządzoną dobrom prawnym. 
Oczywiście, jeżeli przyjmiemy tok rozumowania Sądu i pominiemy dla określenia 
rozmiarów szkody rzeczywiste okresy leczenia i rehabilitacji osób, które doznały 
najpoważniejszych obrażeń i skupimy się na ocenie stanu ich zdrowia już po 

 
3 
zakończeniu tych procesów leczniczych, to można byłoby uznać, że skutki zdarzenia 
nie były poważne. Rzecz jednak w tym, że właśnie w tych, wcale niekrótkich okresach 
czasu osoby te nie miały zachowanej pełnej zdolności ruchowej, nie mogły w sposób 
niezakłócony funkcjonować w społeczeństwie. Z tego też powodu te okresy nie mogą 
zostać nieuwzględnione przy charakteryzowaniu ujemnej zawartości czynu sędziego. 
Możliwość dochodzenia zadośćuczynienia za skutki wypadku rekompensuje, w 
pewnym zakresie, cierpienia fizyczne pokrzywdzonych, a więc w tym zakresie 
zmniejsza ujemną zawartość czynu, ale okoliczność ta, oceniona w zbiorze wszystkich 
okoliczności decydujących o poziomie społecznej szkodliwości czynu, nie prezentuje 
takiego natężenia, które mogłoby w sposób decydujący wpłynąć na ukształtowanie 
wypadkowej wszystkich okoliczności czynu na poziomie znikomej karygodności. 
Kończąc merytoryczną ocenę zażalenia, wskazać również należało na trafność 
odwołania się przez prokuratora, dla uzasadnienia argumentacji zawartej w zażaleniu, 
do zasady określonej w art. 32 Konstytucji RP. 
Z tych też powodów, uznając zasadność zarzutu podniesionego w środku 
odwoławczym, należało uchylić zaskarżoną uchwałę i sprawę przekazać Sądowi 
Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu do ponownego rozpoznania, w trakcie 
którego Sąd powinien dokonać pogłębionej analizy okoliczności decydujących o 
stopniu społecznej szkodliwości czynu objętego tym postępowaniem.