SNO 45/05

WYROK  Z  DNIA  11  PAŹDZIERNIKA  2005  R. 
SNO  45/05 
 
 
Przewodniczący: sędzia SN Andrzej Deptuła. 
Sędziowie SN: Zbigniew Strus, Marek Sychowicz. 
 
Sąd Najwyższy  Sąd Dyscyplinarny na rozprawie z udziałem Zastępcy 
Rzecznika Dyscyplinarnego przy Sądzie Okręgowym sędziego tego Sądu oraz 
protokolanta po rozpoznaniu w dniu 11 października 2005 r. sprawy sędziego 
Sądu Rejonowego w stanie spoczynku w związku z odwołaniem obwinionego 
od wyroku Sądu Apelacyjnego  Sądu Dyscyplinarnego z dnia 14 czerwca 2005 
r., sygn. akt (...) 
 
1. u t r z y m a ł  w  m o c y  zaskarżony w y r o k ; 
2. kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.  
 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2005 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny 
uznał sędziego Sądu Rejonowego w stanie spoczynku za winnego popełnienia 
przewinień służbowych z art. 107 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o 
ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.; dalej – „u.s.p.”) 
polegających na tym, że 1) w dniu 8 września 2004 r., na trasie K-11 Molna – 
Sieraków, kierując samochodem osobowym marki „Toyota Yaris nr rej. (...), 
prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym będąc w stanie nietrzeźwości 
1,5 promila alkoholu etylowego we krwi i 2) że w tym samym czasie i miejscu 
naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, iż utracił 
panowanie nad kierowanym pojazdem, zjechał na przeciwny pas ruchu, 
doprowadzając do zderzenia z jadącym z przeciwnej strony samochodem 
ciężarowym marki „Jelcz” nr rej. (...) oraz samochodem osobowym marki „Fiat 
170” nr rej. (...) i za to wymierzył mu karę pozbawienia prawa do stanu 
spoczynku wraz z prawem do uposażenia. 
Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny rozpoznał sprawę pod nieobecność 
obwinionego sędziego, albowiem uznał, że jego nieobecność na rozprawie w 
dniach 9 maja i 14 czerwca 2005 r. była nieusprawiedliwiona. W pierwszym 
wypadku obwiniony nie stawił się na rozprawę pomimo prawidłowego 
doręczenia zawiadomienia w trybie art. 139 k.p.k. i niestawiennictwa nie 
usprawiedliwił, a w drugim – nie będąc wówczas hospitalizowanym, złożył 
wprawdzie zaświadczenie stwierdzające niemożność stawienia się na rozprawę, 
ale wystawione przez lekarza nieuprawnionego stosownie do przepisów 
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie 

 
2 
warunków i trybu usprawiedliwiania niestawiennictwa oskarżonych, świadków i 
innych uczestników postępowania karnego z powodu choroby oraz sposobu 
wyznaczania 
lekarzy 
uprawnionych 
do 
wystawiania 
zaświadczeń 
potwierdzających niemożność stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie 
organu prowadzącego postępowanie (Dz. U. Nr 110, poz. 1049). Obwiniony był 
przy 
tym 
poinformowany 
o 
warunkach 
i 
trybie 
usprawiedliwiania 
niestawiennictwa na rozprawie dyscyplinarnej. 
Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny uznał, że zebrany w sprawie materiał 
dowodowy jednoznacznie daje podstawę do przypisania obwinionemu sędziemu  
prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości i spowodowania wypadku 
komunikacyjnego. Na podstawie wyjaśnień obwinionego sędziego w sprawie o 
zezwolenie na pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej (ASDo 6/04) Sąd 
stwierdził, że obwiniony nie kwestionował ani faktu obecności alkoholu w jego 
krwi w chwili wypadku, ani spowodowania wypadku. Zdaniem Sądu 
tłumaczenie obwinionego, że nie wprowadził się umyślnie w stan nietrzeźwości, 
a wykryta ilość alkoholu w jego krwi mogła być wynikiem wcześniej 
zażywanych leków (kropli Ojca Grzegorza, melisany Klosterfrau), są całkowicie 
nieprzekonujące i wręcz uchybiają godności sędziego. 
Wymierzając karę Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny miał na uwadze, 
że obwiniony sędzia swym zachowaniem dopuścił się rażącej obrazy przepisów 
prawa i uchybił godności urzędu. Prowadząc samochód w stanie nietrzeźwości 
obwiniony okazał lekceważenie podstawowych zasad porządku prawnego i 
naraził na niebezpieczeństwo innych uczestników ruchu drogowego, czym 
wykazał daleko idącą nieodpowiedzialność. Czyn taki należy do tej kategorii 
występków, które spotykają się ze szczególnym potępieniem opinii publicznej. 
Dopuszczając się jego popełnienia obwiniony wyrządził znaczną szkodę 
wymiarowi sprawiedliwości przez podważenie autorytetu jego organów. 
W nazwanym „apelacją” odwołaniu od wyroku wymienionego na wstępie 
obwiniony sędzia zarzucił „obrazę przepisów prawa materialnego, obrazę 
przepisów postępowania, która miały wpływ na treść orzeczenia i rażącą 
niewspółmierność kary.” Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i 
przekazanie sprawy sądowi dyscyplinarnemu pierwszej instancji do ponownego 
rozpoznania. 
Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego przy Sądzie Okręgowym wniósł o 
utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku. 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje: 
Wbrew zarzutowi podniesionemu w odwołaniu sąd dyscyplinarny 
pierwszej instancji zasadnie uznał niestawiennictwo obwinionego sędziego na 
rozprawie w dniu 14 czerwca 2005 r. za nieusprawiedliwione. Uzyskane przez 
ten sąd informacje od Prezesów Sądów Okręgowych w A. i B. jednoznacznie 
wskazują, że lekarz, który wystawił zaświadczenie stwierdzające niemożność 
stawienia się obwinionego na rozprawie nie był wymieniony w wykazie lekarzy 

 
3 
uprawnionych do wystawiania zaświadczeń potwierdzających niemożność 
stawienia się z powodu choroby osoby wezwanej lub zawiadomionej w 
postępowaniu karnym, przewidzianym w § 6 ust. 2 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 
powołanego przez Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny rozporządzenia 
Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. Zatem przedstawione przez 
obwinionego zaświadczenie nie dawało podstawy do usprawiedliwienia jego 
niestawiennictwa na rozprawie w dniu 14 czerwca 2005 r.  
Twierdzenie skarżącego zawarte w odwołaniu, że lekarz, który wystawił 
zaświadczenie, jest wymieniony w wykazie lekarzy uprawnionych do 
dokonywania tego rodzaju czynności, wywieszonym w siedzibie Sądu 
Rejonowego, nie zostało niczym uwiarygodnione.  
Należy dodać, że wprawdzie obwiniony sędzia faktycznie nie otrzymał 
udzielonej mu przez sąd dyscyplinarny pierwszej instancji informacji o 
warunkach i trybie usprawiedliwiania niestawiennictwa na rozprawie 
dyscyplinarnej, ale doręczenie jej było prawnie skuteczne, gdyż nastąpiło wraz z 
zawiadomieniem o rozprawie w dniu 9 maja 2005 r., doręczonym w trybie art. 
139 k.p.k. Skarżący nie może zatem skutecznie powoływać się na brak 
informacji o sposobie usprawiedliwiana niestawiennictwa na rozprawie 
dyscyplinarnej. Udzielanie takiej „dodatkowej” informacji w świetle art. 139 
k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p. było wszakże zbędne. 
Według art. 115 § 3 u.s.p. nieusprawiedliwione niestawiennictwo 
obwinionego nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. Sąd Apelacyjny – Sąd 
Dyscyplinarny władny był więc do rozpoznania sprawy pod nieobecność 
obwinionego sędziego na rozprawie w dniach 9 maja i 14 czerwca 2005 r. 
Rozpoznanie sprawy w tych okolicznościach nie uzasadnia zarzutu skarżącego 
pozbawienia go możliwości obrony. 
Skarżący niczym nie uzasadnił zarzutu obrazy przepisów prawa 
materialnego. Wobec ustaleń dokonanych w sprawie przez sąd dyscyplinarny 
pierwszej instancji nie ulega wątpliwości, że czyny, za popełnienie których 
został on skazany wyrokiem tego sądu uzasadniają zakwalifikowanie ich jako 
przewinień dyscyplinarnych, z popełnieniem których art. 107 § 1 u.s.p. wiąże 
odpowiedzialność dyscyplinarną sędziego. 
Zarzucając rażącą niewspółmierność kary skarżący w uzasadnieniu 
odwołania wskazał jedynie, że jego zdaniem  zaskarżone orzeczenie jest rażąco 
surowe. Oceny tej Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny nie podziela. Z 
uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że sąd dyscyplinarny pierwszej 
instancji miał na uwadze okoliczności uzasadniające wymiar kary i niewadliwie 
je ocenił. Prowadzenie w stanie nietrzeźwości pojazdu mechanicznego w ruchu 
lądowym jest występkiem przewidzianym w art. 178a § 1 k.k., zagrożonym 
grzywną, karą ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. 
Popełnienie takiego czynu przez sędziego sąd dyscyplinarny pierwszej instancji 
trafnie uznał za zachowanie wielce naganne, podważające autorytet organów 

 
4 
wymiaru 
sprawiedliwości 
i 
uzasadniające 
wymierzenie 
surowej 
kary 
dyscyplinarnej.  
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny na 
podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p. orzekł jak w pkt 1 sentencji. 
O kosztach postępowania dyscyplinarnego w drugiej instancji orzeczono 
stosownie do art. 133 u.s.p.