SNO 44/14

Wnioskodawca W.D. złożył subsydiarny akt oskarżenia przeciwko sędziom Sądu Rejonowego J.I., B.P., J.S. i W.P., domagając się zezwolenia na pociągnięcie ich do odpowiedzialności karnej. Sąd Apelacyjny - Sąd Dyscyplinarny w uchwale z dnia 28 kwietnia 2014 r. odmówił wyrażenia zgody, uznając, że wnioskodawca nie uzyskał statusu oskarżyciela subsydiarnego. Ustalono, że po zawiadomieniu W.D. o popełnieniu przestępstwa przez sędziów, Prokurator Rejonowy odmówił wszczęcia postępowania, ale na skutek zażalenia W.D. postanowienie to zostało uchylone. Następnie Prokurator wszczął postępowanie i je umorzył, a postanowienie to nie zostało zaskarżone. Sąd Dyscyplinarny uznał, że w tej sytuacji wnioskodawca nie spełnił formalnych przesłanek do wniesienia subsydiarnego aktu oskarżenia. Wnioskodawca zaskarżył uchwałę, zarzucając naruszenie przepisów postępowania i Konstytucji RP. Sąd Najwyższy - Sąd Dyscyplinarny, rozpoznając zażalenie, stwierdził, że wnioskodawca wadliwie powołał przepisy k.p.k., ale nie miało to wpływu na rozpoznanie sprawy. Kluczowe znaczenie miała wykładnia art. 330 § 2 k.p.k., który stanowi, że uprawnienie do wniesienia subsydiarnego aktu oskarżenia powstaje, gdy prokurator wydaje ponownie postanowienie o umorzeniu lub odmowie wszczęcia postępowania. Sąd Najwyższy, powołując się na wcześniejsze orzecznictwo, potwierdził, że dotyczy to sytuacji, gdy po uchyleniu postanowienia prokurator wydaje po raz wtóry takie samo postanowienie. W niniejszej sprawie postępowanie zostało początkowo umorzone, następnie uchylone, a potem ponownie umorzone, co nie spełniało wymogu dwukrotnego wydania postanowienia o umorzeniu lub odmowie wszczęcia. W związku z tym Sąd Najwyższy uznał, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 330 § 2 k.p.k., a zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji RP był nieuzasadniony. W konsekwencji, Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżoną uchwałę i obciążył Skarb Państwa kosztami postępowania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający